Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 OKT
Angie Stone
22 OKT
Killswitch Engage
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
31 OKT
Machine Head
01 NOV
King Hiss
02 NOV
RGMC XXL 2019
02 NOV
Brit Floyd
04 NOV
Volbeat
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Devin Townsend
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

Space Indians 2000


 

 

“One small madras for man, one giant leap for the curry”

 

India, het land waar goden meerdere armen hebben, koeien en pepersaus minstens drie meter van elkaar verwijderd zijn en waar ze een eigen filmindustrie hebben die flamboyanter is dan een fel paarse Lamborghini Gallardo met vlammen op de zijkant. Daarnaast ook veel armoede, reïncarnatie, expert level train surfing-skills en blijkbaar ook discriminatie naar landgenoten met een donkerdere huidskleur, iets wat ‘Viceland’ recent aankaartte in een documentaire over de Indiase cosmetica-industrie. De kans op het vinden van werk of een partner is er blijkbaar veel groter voor mensen met een blekere huidskleur en hier spelen cosmeticaproducenten gretig op in door producten aan de man/vrouw te brengen die je huid blanker maken.

 

Je zou dus kunnen stellen dat India met hun versie van Hollywood, Bollywood, en hun discriminatie naar donkerder gekleurde mensen, krampachtig en op een absurde manier als het westen probeert te zijn. Daar komt nu ook nog bij dat ze een poging gewaagd hebben om, zoals de grote wereldmachten, een ruimtetuig op de maan te laten landen en deel uit te maken van de Super High Club. Op 7 september konden we het avontuur volgen van het Indische ruimtevaartprogramma ISRO, dat de onbemande maanlander Vikram richting zuidpool van de maan stuurde om (volgens queen of conspiracy theories Joke Schauvliege) op zoek te gaan naar de beruchte maanpinguïns. Alles verliep volgens plan tot ze de laatste minuten voor de landing alle contact verloren met het ruimtetuig. Expeditie gefaald.

 

India wilde hiervoor geen buitenlandse technologieën aankopen, maar alles zelf produceren. Goedkoop produceren, wel te verstaan, wat volgens mij evenveel risico’s inhoudt als wij die zelf onze elektriciteit leggen om er ook maar goedkoop vanaf te zijn. Hoe goedkoop vraag je je af? Wel, deze missie heeft zo’n 127 miljoen dollar gekost. Even ter vergelijking, de laatste ‘Avengers’-film, ‘End Game’, had een budget van 356 miljoen dollar. Met andere woorden, een lachwekkend budget voor een ruimtemissie. Dat is natuurlijk relatief, want stel je voor wat India allemaal had kunnen doen met een gigantische som van 127 miljoen dollar op vlak van leefomstandigheden en infrastructuur voor hun bevolking. Een dergelijke investering in riolering en nutsvoorzieningen zou een immens direct effect hebben op de levenskwaliteit en gezondheid van de Indiase bevolking. Waarom je niet eerst focussen op je bevolking en pas later op een levenloos ruimtetuig, dat overduidelijk nergens naar toe gaat? Aan de andere kant kan deze investering in technologie een gunstig effect hebben voor het land op langere termijn. Heel paradoxaal allemaal. Kiezen voor welvaart nu, of welvaart morgen. Toch blijf ik er bij dat die 127 miljoen dollar beter besteed waren aan de mensen, dan aan het achternalopen van dromen uit de jaren ‘50. Maar wat ik me nog meer afvraag: wat een verschil hadden we kunnen maken als die laatste Avengers-film nu eens niet was gemaakt.

 

This is The Odd Man saying: Gandhi phone home?!

.

Meer lezen...

Baroness – Gold & Grey

11 JUN 2019
Baroness – Gold & Grey


 

Cd-review: Baroness – Gold & Grey (4,5/5)

 

Goudgrijs gedraaid

 

Sinds 2007 zorgt Baroness met verve voor extra pigment in de donkere wereld van de metal. Na The Red Album volgden Blue Record (2009), Yellow & Green (2012), een ingrijpend busongeluk en Purple (2015). Met Gold & Grey werd reeds aangekondigd dat er een einde komt aan de kleurrijke reeks platen, die door frontman John Baizley telkens voorzien werden van voortreffelijke albumcovers. Onder al het aantrekkelijke artwork gaat strakke sludge schuil, eigenwijze songs die met mondjesmaat de weg naar het mainstreame metaloppervlak vinden.

 

Na hun door vele fans en journaille tot magnum opus gebombardeerde Purple werd het volgens velen voor Baizley en co moeilijk om daar nog eens aan te tippen. Maar de heerschappen en dame van Baroness namen hun tijd, staken enkele keren de oceaan over om een Europese tournee af te werken, passeerden in 2017 én 2018 op Graspop en gingen volledig opgeladen terug de studio in. Bruisend van nieuwe tracks zo bleek, want op Gold & Grey prijken maar liefst zeventien stuks (waarvan vijf kortere instrumentale intermezzo’s). Wij houden van paars, de kleur van de overwinning (ahum), maar de stempel van ‘belangrijkste werk’ mag na drie luisterbeurten ook bij deze nu al goudgrijs gedraaide elpee geplaatst worden.

 

De voorbije maanden werd het lange wachten verzacht met enkele vooraf geloste zoethoudertjes die vrijwel meteen als de reeds gekende sugar rush à la Baroness binnen kwamen. Borderlines, Seasons en Throw Me An Anchor zijn één voor één vette strepen metal van de bovenste plank, toegankelijk zonder hun eigenheid te verliezen. Zo kan de rest van de lijvige schijf omschreven worden. De adrenalineopstoot bij opener Front Toward Enemy maakt dat de plaat doelbewust uit de startblokken vliegt. Daarna volgt een opeenvolging van tracks met rake riffs afgewisseld met ingetogen breekbaarheid die via gelaagde composities openbloeien. Hoogtepunten zijn er bij de vleet, maar als we één piekmoment moeten kiezen gaan we voor Cold Blooded Angels. Deze instant-klassieker gaat door merg en been en zal live door de groeiende fanbase uit volle borst meegezongen worden. De stijgende lijn in deze track werd duidelijk uitgestippeld door meesters in het genre. Metal wordt hier zonder overdrijven via vakmanschap verheven tot een beschermde ambacht. Al schreeuwend op het sluitstuk Pale Sun laat Baizley de zon over hun sluitstuk achter de einder neder dalen. Topplaat!

 

Op 21 november staat Baroness in het voorprogramma van Volbeat in de Lotto Arena. Wat ons betreft heeft dit toegewijde viertal genoeg in zijn mars om een hoofdprogramma te vullen in de AB. De agenda in 2020 is, op een eerste communicant na, nog volledig vrij. Gold & Grey komt uit op 14 juni, maar voor wie niet kan wachten is de kakelverse plaat intussen legaal streamen via www.npr.org.

(BG)