Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Photo report: The Iron Maidens
Photo report: The Iron Maidens
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Cult corner: Kloot per W wordt 60
Cult corner: Kloot per W wordt 60
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ertebrekers
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Mastodon @ De Mast - Tothout
Mastodon @ De Mast - Tothout
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Daan - CC Zomerloos Gistel
Photo report: Ieperfest
Photo report: Ieperfest
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Concert report: Eefje de Visser
Concert report: Eefje de Visser

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Baroness – Gold & Grey

11 JUN 2019
Baroness – Gold & Grey


 

Cd-review: Baroness – Gold & Grey (4,5/5)

 

Goudgrijs gedraaid

 

Sinds 2007 zorgt Baroness met verve voor extra pigment in de donkere wereld van de metal. Na The Red Album volgden Blue Record (2009), Yellow & Green (2012), een ingrijpend busongeluk en Purple (2015). Met Gold & Grey werd reeds aangekondigd dat er een einde komt aan de kleurrijke reeks platen, die door frontman John Baizley telkens voorzien werden van voortreffelijke albumcovers. Onder al het aantrekkelijke artwork gaat strakke sludge schuil, eigenwijze songs die met mondjesmaat de weg naar het mainstreame metaloppervlak vinden.

 

Na hun door vele fans en journaille tot magnum opus gebombardeerde Purple werd het volgens velen voor Baizley en co moeilijk om daar nog eens aan te tippen. Maar de heerschappen en dame van Baroness namen hun tijd, staken enkele keren de oceaan over om een Europese tournee af te werken, passeerden in 2017 én 2018 op Graspop en gingen volledig opgeladen terug de studio in. Bruisend van nieuwe tracks zo bleek, want op Gold & Grey prijken maar liefst zeventien stuks (waarvan vijf kortere instrumentale intermezzo’s). Wij houden van paars, de kleur van de overwinning (ahum), maar de stempel van ‘belangrijkste werk’ mag na drie luisterbeurten ook bij deze nu al goudgrijs gedraaide elpee geplaatst worden.

 

De voorbije maanden werd het lange wachten verzacht met enkele vooraf geloste zoethoudertjes die vrijwel meteen als de reeds gekende sugar rush à la Baroness binnen kwamen. Borderlines, Seasons en Throw Me An Anchor zijn één voor één vette strepen metal van de bovenste plank, toegankelijk zonder hun eigenheid te verliezen. Zo kan de rest van de lijvige schijf omschreven worden. De adrenalineopstoot bij opener Front Toward Enemy maakt dat de plaat doelbewust uit de startblokken vliegt. Daarna volgt een opeenvolging van tracks met rake riffs afgewisseld met ingetogen breekbaarheid die via gelaagde composities openbloeien. Hoogtepunten zijn er bij de vleet, maar als we één piekmoment moeten kiezen gaan we voor Cold Blooded Angels. Deze instant-klassieker gaat door merg en been en zal live door de groeiende fanbase uit volle borst meegezongen worden. De stijgende lijn in deze track werd duidelijk uitgestippeld door meesters in het genre. Metal wordt hier zonder overdrijven via vakmanschap verheven tot een beschermde ambacht. Al schreeuwend op het sluitstuk Pale Sun laat Baizley de zon over hun sluitstuk achter de einder neder dalen. Topplaat!

 

Op 21 november staat Baroness in het voorprogramma van Volbeat in de Lotto Arena. Wat ons betreft heeft dit toegewijde viertal genoeg in zijn mars om een hoofdprogramma te vullen in de AB. De agenda in 2020 is, op een eerste communicant na, nog volledig vrij. Gold & Grey komt uit op 14 juni, maar voor wie niet kan wachten is de kakelverse plaat intussen legaal streamen via www.npr.org.

(BG)