Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Muzikantendag AB 2013
Muzikantendag AB 2013
Photo report: The Paladins
Photo report: The Paladins
Photo report: Daan
Photo report: Daan
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Photo report: De Fanfaar - Radio Guga
Shylips - De Loods in Aarschot
Shylips - De Loods in Aarschot
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Festival report: Alcatraz - Zondag
Festival report: Alcatraz - Zondag
Photo report: Thurisaz
Photo report: Thurisaz
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
Lady Linn - Handelsbeurs Gent
Concert report: Chameleons Vox
Concert report: Chameleons Vox
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Novastar @ De Kreun
Novastar @ De Kreun
John Garcia @ Trix
John Garcia @ Trix

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Brutus - Nest

06 APR 2019
Brutus - Nest


 

 Cd Review: Brutus - Nest  3.5/5

 

“Brutale Brutus’ Brute Brutaliteit en ik denk dat Stefanie een brunette is.”

 

“Godzijdank!” was mijn eerste gedachte wanneer ik ‘Drive’, het debuutalbum van Brutus, voor het eerst aanhoorde. Eindelijk kwam onze Vlaamse bodem met iets nieuws op de proppen dat geen nichterige, Nederlandstalige kutmuziek was, zoals de nieuwe trend bleek en blijkt te zijn. Nu heeft dit Leuvens trio ook een twee plaat uit: ‘Nest’. In tegenstelling tot het hautaine high society blad dat enkel gelezen wordt door dwaze kutgrieten die zichzelf ‘blogster’ noemen, is dit album perfect zoals we mogen verwachten: als twee bronstige, sterk territoriale katers die in een zak gevuld met catnip (het equivalent van coke, maar dan voor katten) worden gegooid. Deze geheel dieronvriendelijke metafoor resulteert niet in een “Olo lo lo lo long Johnson”-kattenconcert, maar in een dijk van een plaat die vraagt voor de ‘Spinal Tap’-aanpak als het om volume gaat (11, voor wie de referentie niet snapt).

 

Het begin van de plaat kon me niet echt bekoren, maar de plaat gaat gelukkig in stijgende lijn omhoog en eenmaal bij het nummer ‘Cemetery’ aangekomen sloeg de vonk volledig over! Het daaropvolgende ‘Techno’ hield me stevig vast met een moddervette bas-sound en een vrij dynamische bridge die mij mijn oren deed spitsen voor wat nog moest komen. Hun single ‘War’ staat loodrecht en muurvast met de fenomenale stem en prachtige, robuuste sound om dan terug te hervallen in een klassieke Brutus-explosie. “OK, I think we will need 12 now…” De afsluiter waar Brutus ons op trakteert is het 7,44 minuten durende ‘Sugar Dragon’, een epische extase van meerdere nummers in één. Eén segment te kort om het een ‘Rapsody’tje’ te noemen, maar wel genoeg om er een ‘Steak’-invloedje in te horen.

 

Brutus heeft met dit broedsel een stevig nest gebouwd in de Vlaamse rockwereld (en ook ver daarbuiten blijkbaar, want Larske van Metallica is fan!). Brutus levert perfect wat we verwachtten, maar deze niet teleurstellende bevrediging is ook net een paradox. Ik mis dat sprankeltje vernieuwing die vele bands brengen als follow-up van een debuutplaat. Begrijp me zeker niet verkeerd. Er werd hier en daar wel degelijk geëxperimenteerd, maar de figuurlijke bal is net op de lijn gevallen. En zoals bij tennis is dat toch binnen, niet? Ik had graag eens het resultaat gehoord wanneer de bal net buiten de lijn was geland. Ook denk ik dat het een plaat is die meerdere luisterbeurten nodig heeft voor het echt aan je begint te groeien. Anywhore, genoeg gemuggenzift! Naar het schijnt is Brutus een bom live. Indien je me niet gelooft, moet je ze maar eens checken op ‘Pukkel’ of ‘Groez’ dit jaar. Ik zal er jammergenoeg niet zijn, want ik mag niet van mijn mama.

 

This is The Odd Man saying: “Et tu Brute?”