The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
16 NOV
Rock against Duchenne
16 NOV
Bring me The Horizon
17 NOV
Bonzai Retro 2018
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
08 MAA
Doro
Fotogalerij
Photo report: Toto @ 013
Photo report: Toto @ 013
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Photo report: Channel Zero
Photo report: Channel Zero
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: Stan Van Samang - Roeselare
Photo report: Stan Van Samang - Roeselare
Photo report: Kreator
Photo report: Kreator
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun
Photo report: Epica - 1000th show
Photo report: Epica - 1000th show
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Graham Nash - De Roma
Brussels Summer Festival (22/08)
Brussels Summer Festival (22/08)

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

Cd-review: Interpol - Marauder

03 SEP 2018
Cd-review: Interpol - Marauder


 

Cd review: Interpol – Marauder   3/5

 

Interpol is een band die me zeer nauw aan het hart ligt. Ik leerde ze kennen (zoals bijna iedereen) met ‘Evil’ uit het heerlijke Antics. Maar het was vooral hun eerste worp, Turn on the Bright Lights, die me daarna volledig deed vallen voor het gezelschap rond Paul Banks. Ik was 14 en voor het eerst was goede muziek meer dan gewoon enkele goede nummers. De samensmelting van de ijskoude stem van Banks, de stuwende bas van Dengler en de warme, gloeiende gitaar van Kessler deed me muziek voor het eerst voelen, met als gevolg dat je een plaat moeilijk nog grijzer kan draaien. Sindsdien gaan hun albums in mijn opzicht van goed tot middelmatig en zijn ze, in mijn ogen, vooral gedoemd om vergeleken te worden met het ongenaakbare TOTBL. Ook voor dit album hoopte ik diep vanbinnen opnieuw met open mond te luisteren naar geniale moodpieces als ‘Hands Away’ en ‘Untitled’. One can only hope…

 

Met een uiterst objectieve kijk en zonder veel verwachtingen begon ik te luisteren. Het moet gezegd: het album is geregeld goed, bij momenten zelfs zeer goed! Maar slechts zelden ben ik even geprikkeld als bij hun transcendente debuut. ‘Marauder’ bevat enkele goede donkere Indie-rockers (The Rover, Complications) die het album in het begin een bepaalde drang en urgentie meegeven. Nog beter is Flight of Fancy dat gelijkaardig begint, maar in het tweede deel toch wat meer de hoeken van het genre opzoekt. Het daaropvolgende ‘Stay in Touch’ is waarschijnlijk het beste wat het album te bieden heeft. Het komt rustig opborrelen, wringt zich steeds weer in een bocht die je niet verwacht en op het moment dat het op ontploffen staat, brokkelt het weer rustig af om je verlangend achter te laten. Jammer genoeg komt die ongrijpbaarheid maar zelden opdagen en missen ze dat verrassende. ‘NYSMAW’ klinkt weinig creatief en is een afkooksel van enkele andere nummers van het album. ‘Surveillance’ klinkt geforceerd en ook ‘Party’s over’ is in hetzelfde bedje ziek. Het is een album met up’s and downs. Het toont een Interpol dat nog vlagen laat zien van hun eerste noten, maar het mist te vaak ideeën, sfeer en samenhang. Ze maken bij momenten nog sterke nummers, maar ze missen de magie van hun beginperiode.

 

Robbe Desmet