The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Milk Inc.
Photo report: Milk Inc.
Daan - Le Franc Belge - Schouwburg Kortrijk
Daan - Le Franc Belge - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Ugly Kid Joe
Photo report: Ugly Kid Joe
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Photo report: Jeremy Loops
Photo report: Jeremy Loops
Kneistival 2015
Kneistival 2015
Concert report: Moshroomfest
Concert report: Moshroomfest
Novastar @ De Kreun
Novastar @ De Kreun
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concert report: Parkway Drive
Concert report: Parkway Drive
Festival report: Alcatraz - Zondag
Festival report: Alcatraz - Zondag
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Hooverphonic
Dranouter Festival 2014
Dranouter Festival 2014
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

Cd-review: Interpol - Marauder

03 SEP 2018
Cd-review: Interpol - Marauder


 

Cd review: Interpol – Marauder   3/5

 

Interpol is een band die me zeer nauw aan het hart ligt. Ik leerde ze kennen (zoals bijna iedereen) met ‘Evil’ uit het heerlijke Antics. Maar het was vooral hun eerste worp, Turn on the Bright Lights, die me daarna volledig deed vallen voor het gezelschap rond Paul Banks. Ik was 14 en voor het eerst was goede muziek meer dan gewoon enkele goede nummers. De samensmelting van de ijskoude stem van Banks, de stuwende bas van Dengler en de warme, gloeiende gitaar van Kessler deed me muziek voor het eerst voelen, met als gevolg dat je een plaat moeilijk nog grijzer kan draaien. Sindsdien gaan hun albums in mijn opzicht van goed tot middelmatig en zijn ze, in mijn ogen, vooral gedoemd om vergeleken te worden met het ongenaakbare TOTBL. Ook voor dit album hoopte ik diep vanbinnen opnieuw met open mond te luisteren naar geniale moodpieces als ‘Hands Away’ en ‘Untitled’. One can only hope…

 

Met een uiterst objectieve kijk en zonder veel verwachtingen begon ik te luisteren. Het moet gezegd: het album is geregeld goed, bij momenten zelfs zeer goed! Maar slechts zelden ben ik even geprikkeld als bij hun transcendente debuut. ‘Marauder’ bevat enkele goede donkere Indie-rockers (The Rover, Complications) die het album in het begin een bepaalde drang en urgentie meegeven. Nog beter is Flight of Fancy dat gelijkaardig begint, maar in het tweede deel toch wat meer de hoeken van het genre opzoekt. Het daaropvolgende ‘Stay in Touch’ is waarschijnlijk het beste wat het album te bieden heeft. Het komt rustig opborrelen, wringt zich steeds weer in een bocht die je niet verwacht en op het moment dat het op ontploffen staat, brokkelt het weer rustig af om je verlangend achter te laten. Jammer genoeg komt die ongrijpbaarheid maar zelden opdagen en missen ze dat verrassende. ‘NYSMAW’ klinkt weinig creatief en is een afkooksel van enkele andere nummers van het album. ‘Surveillance’ klinkt geforceerd en ook ‘Party’s over’ is in hetzelfde bedje ziek. Het is een album met up’s and downs. Het toont een Interpol dat nog vlagen laat zien van hun eerste noten, maar het mist te vaak ideeën, sfeer en samenhang. Ze maken bij momenten nog sterke nummers, maar ze missen de magie van hun beginperiode.

 

Robbe Desmet