John Garcia – The Coyote Who Spoke in Tongues (4/5)
De woestijn als bron van alle leven
Kyuss, Slo Burn, Unida, Hermano, Vista Chino… het aantal bands en projecten dat John Garcia de voorbije dertig jaar voorzag van vurige vocals is bijna niet meer op één hand te tellen. Tegenwoordig timmert the godfather van de stonerrock vanuit de Californische woestijn met rake klappen aan een solocarrière. Met The Coyote Who Spoke in Tongues gaat Garcia de akoestische toer op en het resultaat mag er zeker wezen.
Het album telt negen unplugged songs, afwisselend nieuwe en oudere tracks die voor de gelegenheid gestript werden. De ronkende stonerriffs ruimden plaats voor fijne uitgebalanceerde gitaarlijnen. In tegenstelling tot het bekende Looney Tunes-figuurtje Wile E. Coyote mist deze prairie wolf zijn start niet. Met Kylie, dat als voorsmaakje al gelost werd, stuiven Garcia en co strak uit de startblokken. Deze track was er al sinds de opnames van zijn vorige titelloze soloschijf (2014) maar haalde toen het eindresultaat niet. Volgens Garcia klinkt ze akoestisch nog beter dan het origineel en wie zijn wij om hem tegen te spreken. Dit is oerdegelijk materiaal dat eender welke zandstorm met het stofdoekje voor de mond moeiteloos overleeft. De opmerkelijkste song van de hele plaat is de herwerkte versie van Green Machine. Deze verschroeiende stonerklassieker bij uitstek werd vijfentwintig jaar na datum opnieuw opgenomen met een tegengestelde versie als uitkomst. Qua volume en intensiteit kunnen beide versies niet verder uit elkaar liggen. Ook de The Hollingsworth Session hoort met een machtig mooie compositie bij de beste van de hele roedel. Een onheilspellende gitaarlijn bekruipt ons als de eenzaamheid in een verlaten rotslandschap met oranje gloed van een ondergaande zon in de nek. Garcia houdt zich niet in en zet zijn snedige stem, die na al die jaren nog geen enkel greintje panache is kwijt gespeeld, prompt op de voorgrond. Space Cadet, Gardenia en El Rodeo – drie Kyussclassics – zijn op het eerste gehoor af bijna niet meer te herkennen. Maar de magie die de monumenten van weleer oproepen is nooit ver weg. We kunnen spreken van een geslaagde schijf die niet meteen zal verdwijnen in de lade met overbodige akoestische sessies van bands en artiesten, we kennen ze allemaal, die op een bepaald moment in hun rijkelijk gevulde carrière zonder inspiratie zaten.
Eind maart houdt John Garcia’s Europese tournee halt in ons land. L’Entrepot in Aarlen is deze keer the place to be.
(BG)