Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
Farmer Boys – Born Again
The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
The Sore Losers
08 MAA
Doro
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
Marco Mendoza
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
12 JUN
Whitesnake
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
GENTJAZZ 2015 Dag 6
GENTJAZZ 2015 Dag 6
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
Flip Kowlier - Theatertournee 2014
Photo report: Epica - 1000th show
Photo report: Epica - 1000th show
Photo Report: The Toy Dolls
Photo Report: The Toy Dolls
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Afro C Festival 2015
Afro C Festival 2015
Photo report: Evanescence
Photo report: Evanescence
Photo report: Mudi - De Staat
Photo report: Mudi - De Staat
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015

The odd man

Bosbrossers


 

“De waarheid komt uit een brossers mond”- of was het nu kindermond?

 

Bosbrossers, verduidelijking over dit thema moet ik alvast niet meer geven. Het domineert immers de media en de Brusselse donderdagen nog meer dan de uitdrukkelijke stank na de ochtendkak van de dag. Dit fenomeen heeft ervoor gezorgd dat donderdag niet meer bekend staat als uitgaansdag voor onze studerende toekomst, maar eerder als uitstapje-naar-de-hoofdstad-dag. Voor mij goed, zolang ze maar met hun poten van ‘Zondag Josdag’ af blijven! Anywhore, de nevenwerkingen hiervan kwamen, zoals verwacht, ook sneller aandraven dan mijn erectie bij het zien van Emma Watson. Voornamelijk de mening van de belastingbetalende volwassen mens was er snel bij. En net zoals bij de meeste thema’s was dit opnieuw Brugge vs Anderlecht, rechts vs links, pipi vs kaka. En ik sta, weliswaar rijkelijk geamuseerd, op de middenlijn te kijken naar alle “argumenten” die weg en weer geslingerd worden. Soms zinnig, maar vaak zo van de pot gerukt dat het aanvoelt als kijken naar Roland Garros voor debielen. Na het aanschouwen van deze debatten van hoge kwaliteit, kijk ik met een andere bril naar onze jeugdige activisten. 

 

Ik sta er van versteld hoe deze secundaire schoolkindjes dit vanuit het niets hebben teweeggebracht. In mijn tijd waren wij enkel bezig met het ruilen van flippo’s en bevel geven aan onze vrienden om het ‘aan te gaan vragen’ met die rosse van de vijfde klas. En aanschouw generatie nu, persistent little f*ckers, not? Ze staan er, net als onze ‘Gilet Jaune’-mannen: geen organisatie noch leiders of sturing. Gewoon donderdag en Brussel. Zo simpel dat zelfs een drie dagen oude drol op de afspraak aanwezig kan zijn. Dit alles verloopt vreedzaam en zonder een massale boycot of lamlegging van ons Belgische landje (in tegenstelling tot de mama’s en papa’s die soms eens manifesteren). Het verspreidt tevens als een wild vuurtje, mede dankzij sociale media, en het zet andere jongeren aan om ook na te denken over dit thema. Toch inhoudelijker dan de Pokémon-Go fase van twee zomers geleden. Ondertussen wordt hen verweten dat ze niet eens kunnen formuleren wat ze in feite willen. Maar wat verwacht je? Ze zijn gemiddeld 17 jaar. De oudere generatie zegt altijd vol narcisme dat ze beter weet wat goed voor hen is, maar nu groeperen ze zich om aan ons allen te zeggen dat we er eigenlijk de kloten van bakken. Ze willen dat volwassenen, hun ouders, hun grootouders, hun politieke leiders hun werk goed doen, want deze piepjonge generatie moet nog langer op deze planeet vertoeven, dan de galspuwende impotente zakken en zakkinnen op deze wereld (hopelijk toch). Ze weten dus geen oplossing te formuleren; zelfs geen deftige vraag. Maar wees eerlijk, de helft van de uitgesproken meningen die wij de wereld insturen zijn hetzelfde. Iedereen kan een probleem benoemen, maar niet iedereen kan met een oplossing voor de dag komen. En deze jongeren beweren niet dat ze alle oplossingen hebben, maar ze zijn heus niet zo dom om te geloven dat we goed bezig zijn. Dit in tegenstelling tot Joke Schauvliege, die met een bevuilde pamper rondloopt zonder het zelf door te hebben. Ze voelt zich gesterkt door deze betogingen. Ze ziet ze als een signaal dat haar beleid goed is en dan ook maar verder moet worden gezet (namelijk schone lucht kopen in de USSR en Scooby and the Gang verder laten zoeken naar de spookbossen). Moest het beleid dat wordt gevoerd, goed zijn, zouden deze betogingen toch helemaal overbodig zijn, niet?

 

Ach ja, onze regeringen doen “hun best”, maar dit is eerder een verwijt dan een kwijtschelding van hun incompetentie. Wij als stemmende meerderjarigen zijn hier medeplichtig aan, want wij hebben gestemd op deze geniale leiders van vandaag. Diezelfde leiders die ons één van dé basisbehoeftes van onze maatschappij niet konden garanderen deze winter: energie. Dat was voor mij nu eens een geldige reden om de regering te doen aftreden. Wel de stemmers en leiders van morgen maken duidelijk dat wij niet goed bezig zijn en dat is de essentie van deze hele zaak.

 

De jeugd is mij nog maar net aan het ontglippen, maar ik kan nu al een met konthaar gevulde bilspleet van een kloof zien tussen de bospoepers van mijn generatie en de bosbrossers van generatie nu. Ik ben blij en trots dat ze brullen om thema’s die er toe doen. Laat ze brullen, laat ze brossen en laten we eens niet luisteren naar wat ze zeggen, maar naar wat ze ermee bedoelen. Of hebben de papa’s en mama’s liever dat zoon en dochterlief brossen om op café te zitten. Ik dacht het niet.

 

This is The Odd Man saying: Beter de vrijdag gekozen, iedereen houdt van een verlengd weeken

Meer lezen...

Cd-review: Tribulation – Down Below

04 AUG 2018
Cd-review: Tribulation – Down Below


 

Tribulation – Down Below (4,5/5)

 

Tribuleren voor gevorderden

 

Zweden fabriceert, naast zelfbouwpakketen van IKEA, ook heel wat self-made metalbands. Langharige formaties die vikinggewijs hun posities in de maatschappij der edelmetalen op eigen kracht verwerven zonder platgestampte paden te bewandelen. Kwaliteit komt vroeg of laat altijd bovendrijven en bij Down Below is dit in tegenstelling tot de titel meteen duidelijk.

 

Tribulation brengt een mélange van death en black metal die even gemakkelijk binnen gaat als een catchy ABBA-hit. Ook al willen we niets afdoen aan de laatste maar Tribulation speelt het klaar, in hun queeste naar enige mainstreame erkenning, om hun songs niet aan rauwheid te laten inboeten. Dat kan niet van iedere genregenoot gezegd worden. Opener The Lament steekt meteen het vuur aan de lont en geeft je wat je voor de rest van deze puike plaat kan verwachten. Ook Nightbound, Lady Death en Cries From the Underworld behoren tot de beste tracks. Eerlijkheidshalve moeten we wat wennen aan de grofkorrelige vocals van Johannes Anderson, de charismatische frontman. Maar eens we daar door zijn, gaan de gitaarlijnen binnen als köttbullar met frieten. Bij Subterranea wordt zelfs een onheilspellend Halloweenachtig pianowijsje ingezet om het geheel fris en vernieuwend te houden. Down Below zinkt allesbehalve weg in eentonigheid en slaagt er tien keer in om erg verrassend uit de hoek te komen. Het instrumentale Purgatorio kan zo van een soundtrack van een horrorclassic geplukt zijn en loopt allerminst verloren tussen het harde geweld van de rest. Tribulation kan samenvattend gezien worden als een Ghost-alternatief met de scherpe randjes nog aanwezig. Voor fans die naast Minute Maid ook wel eens zin hebben in een koud glaasje versgeperst fruitsap met een stevige scheut vodka. The World en Here Be Dragons, de langste van het pak, laten het op het einde nog eens lekker breed hangen. De verzengende hitte van een Zweedse bosbrand anno 2018 is er niets bij vergeleken. Het sluitstuk Come, Become, to Be blijft als statige zuilengalerij overeind en rondt de boel in schoonheid af.

 

Google leert ons dat tribulatie een beangstiging betekent. Dat is dan ook waar deze heerschappen met hun mix van extremen in slagen.

(BG)