Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Cd review: Big Fat Toddlers - Beach Toddlers

21 MAA 2020
Cd review: Big Fat Toddlers - Beach Toddlers


 

Big Fat Toddlers - Beach Toddlers  (4/5)

 

“Ik kijk er al lang naar uit om deze review te schrijven... 8==D - - - (.)(.)”

 

Op 15 februari van het jaar van Corona tintelde mijn piemel. Ditmaal niet doordat mijn vrouw haar radio begon te spelen, maar door de nieuwste plaat van mijn favoriete onderbroekenlol-band ‘Big Fat Toddlers’. ‘The Kings of piemelpop presenteren ‘Beach Toddlers’, de follow-up van ‘Space Toddlers’. Deze prachtige plaat weet het niveau van zijn voorganger te overstijgen zonder in te boeten aan infantiliteit. Bovenop de gekende smaakmakers werd deze plaat overgoten met een ska-sausje, waardoor we dit toch wel de friet rombout van de Belgische platen mogen noemen. Deze caloriebom die smaakt naar cardiale complicaties en er uit ziet als culinaire kots maakt mij even gelukkig als een South Park-marathon!

 

De plaat opent met ‘Friday Night’. Deze perfecte opwarmer voor wat we de komende 22 minuten en 11 seconden mogen verwachten, bevat terug een sterke Rancid/Offspring-vibe waarin alle elementen perfect gebalanceerd zijn. ‘East End’ bouwt lekker verder op dit elan en geeft ons een waar party-nummer dankzij de trompetten en het peppy drumbeatje. Hiermee gepaard brengen ze een romantisch intermezzo, wat dit nummer tot één van de beste van de plaat maakt. Hierop volgt het korte ‘Ssii’, een nummer dat het perfecte tempo aanstuurt om te masturberen voor een poster van Nina Derwael in spreidstand. Vanaf 0.50 minuten barst dit nummertje orgasmisch open met een kleverige poster tot gevolg. Dit hoeft trouwens niet per sé Nina te zijn, Maggie mag ook (des goûts et des couleurs, on ne discute pas mijn beste gore-vrienden).

 

Iets verder botsen we dan op de eerste single van de plaat, ‘Snowman’, een catchy Blink-ish (Dude Ranch era) nummer met een echte meezinger als refrein. Over het nummer ‘Pita’ heb ik niet heel veel te zeggen: zoals het etenswaar zelf, hoe zatter je bent, hoe meer je het kan appreciëren. Doet me denken aan ‘Death Metal Pizza’ van ‘Jared Dines’. Ik ben geen superfan, maar snap de noodzakelijkheid. Het nummer ‘69’ was een vanzelfsprekende aanvulling aan deze berg van volwassenheid. Leuk allemaal, maar rond het midden van de plaat begint de vis iets minder fris te ruiken. Laten we duidelijk zijn, de plaat is zot! Zalig! Hemels! Maar het verliest toch een beetje kwaliteit na het midden. Gelukkig hebben ze met ‘Pirate Punk’ de paal recht getrokken en de vis gespoeld, want dit visje ruikt naar een ochtendboeketje van verse pintjes aan de toog. Om nom nom nom!

 

I can only say: “They did it again!” Machtige plaat, vooral voor wie nog steeds Tom Greens ‘Freddy Got Fingered’ in hun top 10 van beste films ever heeft staan. De albumhoes is terug een easter egg hunt en hadden ze nu enkel nog een nummer geschreven over de “Blue Waffle” en deze dan ook lekker opgedragen aan mezelf, hadden ze de volle 5/5 gekregen. Any-whore, zalige plaat. Deze band wordt door mij al hoger in het vaandel gedragen dan mijn jeugdidolen Blink 182, and that is saying a lot. Een dikke proficiat en de kleuters en zet deze zeker op repeat!

 

 

This is The Odd Man saying: fap fap fap fap...