Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Agenda
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Gwar
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
29 NOV
Goose
29 NOV
Definitivos - 40 Years
30 NOV
Troyfest
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
04 DEC
Rhea
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
30 APR
Nick Cave
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

De Dikke Bedonkedonk Brief der Vandalen


 

“Lief, klein konijntje had een schrijffout in zijn naam”

 

Ondanks alle interessante gebeurtenissen van de afgelopen maand(en), kan ik hier deze maand helaas mijn vaste en kritische pen niet op richten. Ik had het namelijk te druk met het schrijven van een brief aan de auteur van een woordenboekje in mijn kast, een obese gast die Van Dale heet ofzoiets… Bij gebrek aan column, zullen jullie het moeten stellen met een kopie van mijn brief aan bovengenoemde heer.

 

 

Geachte Heer Van Dale,

 

In de loop van de geschiedenis hebben onze woorden een grote evolutie meegemaakt. Onze taal is constant in ontwikkeling, of we dat nu willen of niet.

 

Na een grondige observatie en filosofische studie van mijn konijnen, heb ik besloten deze evolutie een handje toe te steken. Ik ben immers de mening toegedeeld dat konijnen een meer accurate benaming kunnen gebruiken, namelijk ‘bedonkedonk’. In deze korte, maar doorslaggevende brief van historische waarde zal ik trachten mijn mening toe te lichten en u van deze stelling te overtuigen.

 

Wanneer je kijkt naar het bewegingspatroon van een konijn, zie je een zigzaggende op-en-neer-beweging. Je zou deze verplaatsingen kunnen vertalen naar “donke bedonke donke”. Vervolgens kan je, wanneer je hun achterwerk bestudeert, een egaal, rond en behaard kontje zien dat meer weg heeft van een dikke “bedonkedonk”. Daarbovenop mag hun naam na al die tijd toch wel eens  veranderen? Zoals ik tegen mijn monogame vrouw altijd zeg: “Verandering van spijs doet eten!”

 

Mijn overige argumentering is jammergenoeg verloren gegaan. De meeste van deze motiveringen kwamen in mij op terwijl ik op café zat. Aangezien bierkaartjes minder en minder te vinden zijn in onze Vlaamse kroegen (met dank aan de linkse strijd tegen de bierkaartindustrie), moest ik me behelpen met mijn mobiele telefoon. Gezien ik beschik over een ouder model van die met fruit op, is deze meer plat dan opgeladen. Daarom werd de rest van mijn bewijsvoering niet genoteerd tijdens de zatte avond waarop dit ingenieuze idee werd bedacht.

 

Niettegenstaande ben ik in de veronderstelling dat ik genoeg kracht kan zetten achter de notie om de term ‘konijn’ officieel te laten veranderen naar ‘bedonkedonk’.

 

Ik hoop spoedig iets te horen van uw beslissing omtrent deze zinnige vraag.

 

Hoogachtend,

The Odd Man, PhD in Bullshit en Nobelprijswinnaar in wording.

 

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Michael Schenker Fest - Revelation

18 SEP 2019
Cd review: Michael Schenker Fest - Revelation


 

Michaël Schenker Fest – Revelation

 

Eén van de beste muzikale producten ooit uit Duitsland verrast ons met een nieuwe schijf. ‘Revelation’ is een soort collectief muzikaal gebeuren waarin alle zangers die ooit in Michaël Schenker Group actief waren hun steentje bijdragen. Opener ‘Rock Steady’ start als een balade maar gaat snel over naar een matige rocksong waarin Gary Barden, Graham bonnet, Robin McAuley en Doogie White worden voorgesteld. Hun leeftijd heeft blijkbaar weinig impact op hun stem. Het refrein stelt niet zo veel voor dan enkel wat samenzang in slagzinnen gevolgd door een korte gitaarsolo waarmee het nummer ook eindigt.

 

Bij ‘Under a Blood Red Sky’ wordt het gaspedaal ingedrukt. Doogie White neemt hier de leadzang voor zich. “Silent Again” houdt de snelheid aan. Robin McAuley haalt makkelijk de hoge noten. Een lekker rockende song met een zeer melodieus refrein. Bij ‘Sleeping With The Light On’ zijn alle zangers opnieuw actief. Een tragere song en wat de opbouw betreft werd er goed geluisterd naar Whitesnake. Het gitaarwerk is uiteraard subliem. ‘The Beast In The Shadows’ schakelt onmiddellijk in hoge versnelling. Hier worden de oude tradities van hardrocksongs in ere gehouden. ‘Behind The Smile’ heeft een start zoals Ierse folklore. Maar dat geldt enkel voor de intro. Doogie White zingt zoals het hoort in dit genre. Gary Barden mag aantreden in ‘Crazy Daze’ . De piano van Steve Mann komt regelmatig op de voorgrond tijdens de aanloop naar het refrein. Een traditionele rocksong.

 

‘Lead Your Astray’ is een snelle rocker waar Robin McAuley nogmaals laat horen in welke vorm hij zich bevindt. ‘We Are The Voice’ is nog een stuk sneller. Doogie White is Rock ’n Roll! En de motor blijft op volle toeren draaien bij ‘Headed for the Sun’. Graham Bonnet zingt hier een prachtige melodie op zijn dooie gemak. De vier zangers nemen samen ‘Old Man’ voor hun rekening. Een trager footstompin’ ritme. De gitaarriff is een knipoog naar AC/DC. ‘Still In The Fight’ is alweer supersnel met zeer melodieuze zang van Graham Bonnet. ‘Ascension’ is de afsluiter van de schijf waar Michaël alle registers opentrekt. En hij heeft het voor het zeggen want er komt geen zang aan te pas. ‘Revelation’ brengt niets nieuws onder de zon. Het is Britse melodieuze hardrock met achterhaalde zangpartijen en té eenvoudige refreintjes. Gelukkig maakt het gitaarwerk veel goed en op zijn vierenzestigste is Michaël nog steeds top.

 

Guido Grymonprez