Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Motorpsycho - The All Is One

27 AUG 2020
Cd review: Motorpsycho - The All Is One


 

MOTORPSYCHO – The All Is One.

 

Motorpsycho bestaat sinds 1989 en heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen. Deze veelzijdige band heeft twee zekerheden: Bent Saether (bas) en Hans Magnus Ryan (gitaar). ‘The All Is One’ is hun tweeëntwintigste (!!) album. Deze Noormannen muzikaal omschrijven is moeilijk. Door de jaren heen is hun muziek ge-evolueerd. Hun albums zijn zeer verschillend. In hun beginperiode leunde hun muziek aan bij heavy metal maar bevatte reeds psychedelische invloeden. Later werd zelfs grunge en indierock in hun muziek gemengd. Nu hoor je o.m.  jazzinvloeden en laat de band een experimentje niet links liggen. Vast staat dat The Beatles een grote invloed hebben op deze band. Zeker de seventiesperiode. De plaat dan. Deze start met de titeltrack. Een acht minuten en vijftig seconden durende song die je meteen duidelijk maakt waar dit heen gaat. Een prachtnummer met uitstekende zangpartijen en avontuurlijke wendingen. Dit verveelt geen seconde. ‘The Same Old Rock’ is ook zo’n pareltje. Hier komt Wishbone Ash (soms) even piepen. Idem voor ‘The Magpie’. Led Zep meets W.Ash zeg maar.

 

Met N.O.X pt. I – II – III – IV en V gaan we psychedelische toer op. Ritmeveranderingen en spacetoestanden volgen elkaar op. Het klinkt soms als progressieve psyche. Vreemde toetsenklanken en mysterieuze muzikale wendingen. ‘A Little Light’ is een instrumentaal gitaarnummertje. Hans laat hier horen hoe hij zichzelf laat begeleiden door zijn eigen werk. Twee gitaren en een einde vol keyboardgeluiden. Zo mooi. ‘Dreams Of fancy’ is een mix van alternatieve melodieuze rock en poppy-psyche-melodieën.  De steeds terugkerende riff is top. In ‘The Dowser’ steekt geen slagwerk. Prachtige meerstemmige zangpartijen ondersteund door keys en gitaren. ‘Like Chrome’ is de afsluiter van deze schijf. Een traag nummer maar opnieuw opbouwend en verrassend. Halfweg doet heftig gitaarwerk je opschrikken.

 

Motorpsycho brengt hier een prachtig muzikaal onvoorspelbaar avontuur. De zangpartijen en de structuren van de songs zijn subliem. Persoonlijk vind ik opener ‘The All Is One’ en ‘Dreams Of Fancy’ uitschieters.

 

Guido Grymonprez.