The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Little steven
Photo report: Little steven
Concert review: Chris Spedding
Concert review: Chris Spedding
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: The Dandy Warhols
Photo report: The Dandy Warhols
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Alcatraz Club Show:  Wizz Wizard - Y&T
Photo report: Alcatraz Club Show: Wizz Wizard - Y&T
Elementz 2013 Brugge
Elementz 2013 Brugge
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Goose Non Stop for Life 2018
Photo report: Goose Non Stop for Life 2018
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Photo report: Kamelot - 013 Tilburg (NL)
Grensrock 2013
Grensrock 2013
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Summerrock 2015 EM
Photo report: Summerrock 2015 EM
Muzikantendag AB 2013
Muzikantendag AB 2013

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

Cd review: Seasick Steve- Can you Cook

21 OKT 2018
Cd review: Seasick Steve- Can you Cook


 

Seasick Steve - Can U Cook?

 

Wanneer je de rocking, redneck hobo Seasick Steve voor het eerst live aan het werk hebt gezien, kan je je voor de rest van je leven perfect herinneren waar en wanneer dat was. Voor mij was dit op Pukkelpop 2010. Ik strompelde wat rond en besliste om maar eens een kijkje te gaan nemen naar de Main Stage. Er ging net een show starten van een voor mij nog onbekende artiest. Een blauwe vlag met een bebaarde man en onderschrift ‘Seasick Steve’ hing te wapperen in de warme middagzon. Een muffe (of zoals ze bij ons zouden zeggen “skoeftie”), bebaarde schooier met een samengeknutseld gitaartje kwam het podium op, gevolgd door een oude, langharige man met zwarte zonnebril, twee drumstokken en vermoedelijk voor 90% met artrose gevulde gewrichten. Licht geamuseerd kwam ik al dichter en toen de eerste noten weerklonken werden mijn trommelvliezen onmiddellijk gegrepen door één van Steves vishaken die mij zonder pardon naar dat podium toe trokken. Dit was voor mij dé Pukkelpop revelatie van 2010! (Toevallig genoeg speelde ‘The Black Box Revelation’ ook dat jaar, die, zoals je kan afleiden uit de naam, technisch gezien ook een revelatie waren).

 

We zijn nu jaren verder, maar Steve heeft, zoals bij vele mensen ongetwijfeld, nog steeds een speciale plaats in mijn hart en in mijn platencollectie. Eind september kwam zijn negende plaat uit en na het lezen van enkele lovende kritieken was ik laaiend enthousiast om mijn oren in te smeren met wat broodnodige blues tunes!

 

Wat ik gepresenteerd kreeg was echter teleurstellend.

De plaat is plat, saai, eentonig en heeft voor mij weinig dynamiek. Qua sound is het wel mooi afgerond, wat juist niet hoort te zijn voor Steve. Is hij depressief? Of is hij lui geworden? Er zijn wel enkele momenten waar mijn voetjes beginnen mee te tikken, maar die zijn zo zeldzaam als mijn spontane wil om te sporten. Begrijp me niet verkeerd. De nummers zijn ook niet volkomen slecht. Steve is en blijft een geweldige artiest, maar als ik deze nummers naast zijn oudere werk leg, missen ze die ‘gonads’, de zogezegde ‘kahoenies’, die Steve er altijd in gooide. (Je weet wel wat ik bedoel.)

 

Het eerste nummer is “Hate Da Winter”. En behalve een fluffy husky die gedropt wordt op de evenaar denk ik dat iedereen zich wel een beetje kan vinden in dit thema… Dit is naar mijn mening één van de betere nummers die de plaat te bieden heeft. Upbeat tempo dat er lekker invliegt, maar mij kon het helaas niet helemààl overtuigen om er volledig op ‘los te gehen’. Hopen dus maar dat het tweede nummer van de plaat mij wel zover zou krijgen… Doet het niet.

 

Op dan maar naar het derde nummer dat tevens ook het titelnummer is. ‘Can U Cook?’ is een nummer dat lekker start, maar ook weeral snel gaat vervelen. De angst slaat wat toe… Tot nu toe kan de elpee mij niet meenemen naar ‘Steve country’ aka ‘The Dog House’. Het vierde nummer op de plaat, ‘Last Rodeo’, kan dat dan weer wel (Oef). Vooral een leuk nummer als je meer aandacht geeft aan de tekst. Het is het verhaal van een wereld die te snel vooruit gaat voor zo’n oude rot als onze Steve. “When everything's electric, can't smell no gasoline. I guess it will be clean. Some say it's clean. What a world that will be. Just ain't for me.” Laat me toch wat lachen, maar tegelijkertijd laat het me ook denken: “Daar gaat dan de Groene fanbase van Steve!” But who cares. Me like. On to the next!

 

Het nummer ‘Chewin’ On Da Blues’ is een traag, slaapverwekkend nummer met weinig variatie. Het laat in 3:58 minuten meer melatonine vrijkomen dan het medicijnkastje van Pete Doherty.

 

Een nummer waarbij je merkt dat er toch wat werd geëxperimenteerd is ‘Lay’. Je hoort duidelijk een elektronische beat en mooie, cleane gitaar. Daardoor mist het echter weer dat vieze, vuile kantje waar ik zo van hou.

 

‘Locked Up And Locked Down Blues’ is er eentje waarvan het hoofdje toch nog eens gaat  schudden. Typisch Seasicks way of doing it. Het melatonine gehalte in de grijze massa gaat terug naar beneden; we worden terug wakker!

 

Maar het is te laat. De plaat sluit af met ‘Company’. Opnieuw een plat nummer waarin ik levendigheid mis.

 

Blijkbaar heeft Steve niet gelogen toen hij zong “You can’t teach an old dog new tricks”. Deze plaat brengt ons niet veel nieuws onder de zon en maakt mij ook niet warm om het op repeat te zetten. Hem onverschillig aan de kant gooien zou ik nu ook niet doen. Enkele nummers zullen wel in mijn Spotify-lijst komen en op de achtergrond spelen tijdens het autorijden. Sommigen zullen vast een leuke tijd beleven aan ‘Can U Cook?’, maar Seasick Steve heeft deze fan (ikke dus) niet aan zijn figuurlijke haak kunnen slaan met deze plaat. Ik kan alleen maar hopen dat Steve terug naar zijn oude, vuile kantje zal grijpen op zijn tiende studioplaat.

 

2.5/5

 

Odd man out!