Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

Cd review: Victories At Sea - Everybody's Lost And All I Want Is To Leave

20 FEB 2020
Cd review: Victories At Sea - Everybody's Lost And All I Want Is To Leave


 

Victories At SeaEverybody's Lost And All I Want Is To Leave  (3.5/5) 

 

‘Victories At Sea’ (zeker niet te verwarren met ‘Victory At Sea’ uit Boston), is een band uit het Britse Birmingham met een uitgesproken sound die (zoals ze zelf beweren) een gebalanceerde combo is tussen weerkaatsende gitaren en elektronische haakjes. Ze hebben net hun tweede plaat uit: ‘Everybody’s Lost And All I Want Is To Leave’, het vervolg op hun debuutplaat ‘Everything Forever’. De titel van hun nieuwste album is, net als de Brexit-onderhandelingen, veel te aanslepend. Gelukkig is de inhoud er van veel aangenamer en stoppen daar zowat alle gelijkenissen.

 

Wanneer je de plaat beluistert, waan je je in een zweverige droom, een reis van melancholische gevoelens tot gelukzalige geruststelling. Deze droom start met ‘When The Dark’ (toepasselijk), een dromerig en tegelijk krachtig nummer dat iets weg heeft van een verfijnde Feeder en zeker en vast niks te maken heeft met sodomie. Voor wie deze band nog onbekend terrein is, zal na het horen van dit meesterwerkje al snel verslaafd zijn. De eerste single ‘Quiet House’, die al sinds vorig jaar op Spotify te beluisteren was doet dan eerder denken aan een instumentaal Editors-nummer in combinatie met de eigenwijze stem van de zanger.

 

Het nummer ‘Breath Slowly’ zou dan weer van de hand van Matt Berninger (The National) kunnen zijn en zal je niet enkel helpen met gecontroleerd ademhalen, maar ook je hoofd laten bobben in de juiste ritmische beweging. Ik moet zeker extra lof geven aan dit lied, de centrale parel van deze Dior-ketting. Met hun tweede single ‘Ice Data Centre’ laten ze dan jammer genoeg enkele steken vallen. Deze song is voor mij eerder een plaatvuller die snel verveelt en een wat ordinaire indruk achterlaat. Je kan het niet barslecht noemen, maar dit nummer staat met zijn verstoorde balans toch wat in de schaduw van zijn voorgangers. De plaat komt pas terug op dreef met het nummer ‘Exit’, waarin een consistent tokkelde gitaar de droom begeleid naar het epos der epossen!

 

De plaat sluit af met ‘In My Head’ waarin een robuuste, maar geruststellende piano de geraspte zang begeleid naar een zacht afscheid.

 

Wat ben ik blij dat dit pareltje nog door de barsten van de Brexit-deal is gekropen. Ik sta ervan versteld zo’n veelzijdige, eigenzinnige sound te horen, tot je even wat research doet en beseft hoe groot en divers de music-scene van Birmingham is. Dan is het enkel nog logica. Mijn buikgevoel zegt, naast het feit dat ik honger begin te krijgen, dat we deze band meer en meer zullen horen aan deze kant “of the pond”. Wees dan liever de wind voor. Zo kan je op een hautaine manier zeggen dat je al fan was van voor ze mainstream waren! You twat!

 

This is The Odd Man saying: John Michael “Ozzy” Osbourne is ook afkomstig van Birmingham.

Maar dat is hij vast wel vergeten.