Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
30 APR
Bonzai Awards
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Bonzai Ardennes : Retro Camp
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
Fotogalerij
Photo report: PIL
Photo report: PIL
Diesel Junk - Jc Tranzit
Diesel Junk - Jc Tranzit
Photo report: Thurisaz
Photo report: Thurisaz
Photo report: Arrested Development
Photo report: Arrested Development
Sziget 2014 Festival Photospecial
Sziget 2014 Festival Photospecial
Festival review: Vestrock 2015
Festival review: Vestrock 2015
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concertreport: The Bootleg Beatles
Photo report: Accept
Photo report: Accept
Festival aan zee
Festival aan zee
Photo report: Goose
Photo report: Goose
Interview Ostrogoth
Interview Ostrogoth
Photo report: The Van Jets
Photo report: The Van Jets
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ertebrekers

The odd man

Een kleintje met andalouse


 

“Go Go Power Politiestaat, Na na na na na”

 

Het vijftien kilometer lange stukje Wilde Westen bestaande uit asfalt en vogelpoep dat van Ieper tot Kortrijk loopt, beter bekend als één van de vele ingrediënten van een Snickers reep, de A19, werd in de laatste maanden beter getemd dan het collectief van de Noord-Koreaanse bevolking. Door middel van trajectcontrole heeft Big Brother er voor gezorgd dat dit stukje snelweg niet meer zo snel is. Natuurlijk brengt dit gebeuren het alom bekende fenomeen teweeg: luid protest door alle wegmisbruikers die er te vinden zijn in dit kleine, maar vooral oordelende, landje der achterlijkheid. Nu even kort mijn relaas na enkele maanden deze route te berijden.

 

Sinds ze deze trajectcontrole hebben neer geplant kan je daadwerkelijk je cruisecontrol op honderdtwintig flatussen per uur zetten en lekker mee cruisen met de rest van onze gespitste spitsmensen. Opvallend minder cowboys die met hun ego de weg opeisen en tevens een daling van linkse plakkers en dus een stijging van rechtse rakkers. Het resultaat is verbluffend en aangenaam: rustiger en bijna stressvrij rijden. Wanneer je echter de eerste afrit van Menen achter je laat, en dus ook de hele trajectcontrole, start terug de lancering van Mario Karts. Dit uiteraard gepaard gaand met de nodige stress, remlichten en bovenal debiele manoeuvres. Ik concludeer dan maar dat dergelijke maatregelen verder uitgebreid mogen worden. Maar ik voel de bui al hangen: de debiele zakken van onze maatschappij die al dit ge-politiestaat teweeg hebben gebrachten, zullen me op mijn donder geven om zo’n uitspraken neer te pennen. Zucht, eye roll.

 

Van het moment dat ergens een flitspaal of trajectcontrole wordt geplaatst of een alcoholcontrole wordt georganiseerd, zijn die kinderlijke, mongoloïden er om hun afgezaagde en gestandaardiseerde zever op Facial-Book te posten. “Ze (de staat) hebben weer meer geld van de werkende man nodig!”, “Het is om ons te pesten!”, “Zou de politie niet beter boeven pakken, in plaats van hun zakken te vullen?”. Maar als je er eigenlijk goed over nadenkt, moeten wij niet boos zijn op de staat, maar op al die randdebielen zelf. Moest iedereen zich nu eens gedragen, waren dergelijke maatregelen totaal overbodig en konden we nog eens gas geven wanneer er echt een noodgeval is (zoals wanneer je van de frituur komt). Maar nee, door deze idioten die te narcistisch zijn om te beseffen dat zij dit net veroorzaken moeten we allemaal koude en slappe frieten met lauwe mayonaise fretten. En dan is de regering (waar ze trouwens zelf op hebben gestemd) kop van jut. Maar wat verwacht je nu zelf? Zoals in de gemiddelde kleuterklas kunnen de meesten onder ons niet eens proper eten noch schijten, dus moet vadertje staat ons helpen door onze handjes vast te houden en onze vleesjes te snijden. Want laat ons eens doen zonder enig toezicht, en om de haverklap rijden we zo zat als een kanon een halve lagere schoolklas naar de fritz.

 

Dus de volgende keer dat iemand van de “vrienden” afkomt met “Die pipo’s van de lokale ombudsdienst hebben me weer een boete gegeven, omdat ik negentig reed in de bebouwde kom. Hebben ze niets beter te doen met bla bla bla…” moet je vooraal niet mee praten. Weet dat zij net het probleem zijn en wij de oplossing. Neem ze dus mee naar buiten, snij hun keel over, plas in de wonde en laat ze achter om te rotten op de grond. Richt je woede op de juiste mensen en dan kunnen we misschien het tij doen keren en binnen enkele jaren terug warme frieten met koude mayonaise eten!

 

This is The Odd Man saying: Als je niet akkoord bent met mijn mening, kan mij dit eigenlijk niet veel schelen.

 

Meer lezen...

Concert Report: Parkway Drive.

05 FEB 2019
Concert Report: Parkway Drive.


 

Parkway Drive, Killswitch Engage & Thy Art Is Murder  -  Vorst Nationaal Bxl

 

Een grootse overwinning van een subgenre

 

Dat degelijke metalcore-formaties enkel te vinden waren op kleine zijpodia van niet nader genoemde metalfestiviteiten of in donkere kroegen van middelgrote provinciesteden, is gelukkig al een kleine tien jaar verleden tijd. Het metalcore-patrimonium won aan aandacht en volgers. Met dank aan menig hardwerkende muzikant met een hoek af uit alle windstreken van onze aardbol. Ook al worden de Bring Me The Horizons van deze wereld door mainstream te gaan geldbejag verweten, slagen vele soortgenoten er in om op één of andere manier trouw te blijven aan hun rauwe roots. Op dinsdag 5 februari waren er in het grote Vorst Nationaal drie dankbare groepen aanwezig met het hart op de juiste plaats. De horde uitgelaten fans zorgde voor de rest.

 

Thy Art Is Murder (4/5) mocht al vroeg op de avond grommend de spits afbijten. Deze Aussies uit Sydney brengen deathcore op een bedje van briesende riffs. Met vier volwaardige albums en een originele sound, die naar eigen zeggen beïnvloed wordt door Gojira, Behemoth en Meshuggah, zijn deze heerschappen goed op weg om bij een volgende Europese tournee misschien zelf te headlinen. Het was even afwachten of deze extreme metal zou aanslaan in de arena van Vorst maar Reign Of Darkness en Holy War deden er geen doekjes om en sloegen harder in dan het ontslag van Joke Schauvliege.

 

Ook bij Killswitch Engage (4,5/5) was er geen opgezet spel te bespeuren. Dit voorprogramma, dat even goed als hoofdact naar het Europese vasteland kan afzakken, was de uitgelezen opwarmer voor wat nog moest volgen. Alle hits, van My Curse tot Life To Lifeless, werden op een dienblaadje aangeboden en volgden elkaar sneller op dan de leugens van D. Trump. Bij Hate By Design werd de onvrede over de zittende president van the USA zonder te veel blabla nog eens onderlijnd. Metalcore heeft als subgenre veel te danken aan Killswitch-jukebox én omgekeerd natuurlijk ook. Dit kon bijna niet strakker gebracht worden.

 

Winston McCall en zijn gevolg prefereerden een opkomst via de grote poort. Onder begeleiding dartelden de binken uit Byron Bay van achter in de zaal al highfivend door de kolkende massa naar de bühne. De Rocky Balboa’s van de metal-/hardcore scene werden als ware bokshelden ontvangen nog zonder één rake klap uit te delen, maar -daarop was het niet lang wachten. Wishing Wells en Prey deden Vorst Nationaal een eerste keer op zijn grondvesten daveren. Crowdpleasers als Carrion, Karma en Wild Eyes mochten in hun strakke set, die vooral uit tracks van Ire (2015) en Reverence (2018) bestond, niet ontbreken. De afwezigheid van dé klimaatprotestsong bij uitstek Dark Days was een minuscuul minpuntje. Met het vlammende vuurwerk tijdens Crushed en de laatste massa-moshpit, hopelijk zonder kleerscheuren en ontwrichte schouders, op de gebalde melodie van Bottom Feeder werd de dikke kers op de gelaagde taart gepleurd.

 

Bedankt Parkway Drive (4,5/5) en co om deze doordeweekse dinsdag in februari in te kaderen zoals het doorwinterde metalbands betaamt.

 

(BG)