Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Sziget 2014 Festival Photospecial
Sziget 2014 Festival Photospecial
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: Candy Dulfer
Photo report: Candy Dulfer
Concert report: Parkway Drive
Concert report: Parkway Drive
GENTJAZZ 2015 Luik 1
GENTJAZZ 2015 Luik 1
Photo report: Jeremy Loops
Photo report: Jeremy Loops
King Kong Parkfest 2014
King Kong Parkfest 2014
Concert report: Steak Number Eight
Concert report: Steak Number Eight
Concert report: King Hiss
Concert report: King Hiss
Photo report: King Kong Parkfest 2015
Photo report: King Kong Parkfest 2015
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Helmet
Photo report: Helmet
Photo report: Matt Bianco
Photo report: Matt Bianco

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert Report: Parkway Drive.

05 FEB 2019
Concert Report: Parkway Drive.


 

Parkway Drive, Killswitch Engage & Thy Art Is Murder  -  Vorst Nationaal Bxl

 

Een grootse overwinning van een subgenre

 

Dat degelijke metalcore-formaties enkel te vinden waren op kleine zijpodia van niet nader genoemde metalfestiviteiten of in donkere kroegen van middelgrote provinciesteden, is gelukkig al een kleine tien jaar verleden tijd. Het metalcore-patrimonium won aan aandacht en volgers. Met dank aan menig hardwerkende muzikant met een hoek af uit alle windstreken van onze aardbol. Ook al worden de Bring Me The Horizons van deze wereld door mainstream te gaan geldbejag verweten, slagen vele soortgenoten er in om op één of andere manier trouw te blijven aan hun rauwe roots. Op dinsdag 5 februari waren er in het grote Vorst Nationaal drie dankbare groepen aanwezig met het hart op de juiste plaats. De horde uitgelaten fans zorgde voor de rest.

 

Thy Art Is Murder (4/5) mocht al vroeg op de avond grommend de spits afbijten. Deze Aussies uit Sydney brengen deathcore op een bedje van briesende riffs. Met vier volwaardige albums en een originele sound, die naar eigen zeggen beïnvloed wordt door Gojira, Behemoth en Meshuggah, zijn deze heerschappen goed op weg om bij een volgende Europese tournee misschien zelf te headlinen. Het was even afwachten of deze extreme metal zou aanslaan in de arena van Vorst maar Reign Of Darkness en Holy War deden er geen doekjes om en sloegen harder in dan het ontslag van Joke Schauvliege.

 

Ook bij Killswitch Engage (4,5/5) was er geen opgezet spel te bespeuren. Dit voorprogramma, dat even goed als hoofdact naar het Europese vasteland kan afzakken, was de uitgelezen opwarmer voor wat nog moest volgen. Alle hits, van My Curse tot Life To Lifeless, werden op een dienblaadje aangeboden en volgden elkaar sneller op dan de leugens van D. Trump. Bij Hate By Design werd de onvrede over de zittende president van the USA zonder te veel blabla nog eens onderlijnd. Metalcore heeft als subgenre veel te danken aan Killswitch-jukebox én omgekeerd natuurlijk ook. Dit kon bijna niet strakker gebracht worden.

 

Winston McCall en zijn gevolg prefereerden een opkomst via de grote poort. Onder begeleiding dartelden de binken uit Byron Bay van achter in de zaal al highfivend door de kolkende massa naar de bühne. De Rocky Balboa’s van de metal-/hardcore scene werden als ware bokshelden ontvangen nog zonder één rake klap uit te delen, maar -daarop was het niet lang wachten. Wishing Wells en Prey deden Vorst Nationaal een eerste keer op zijn grondvesten daveren. Crowdpleasers als Carrion, Karma en Wild Eyes mochten in hun strakke set, die vooral uit tracks van Ire (2015) en Reverence (2018) bestond, niet ontbreken. De afwezigheid van dé klimaatprotestsong bij uitstek Dark Days was een minuscuul minpuntje. Met het vlammende vuurwerk tijdens Crushed en de laatste massa-moshpit, hopelijk zonder kleerscheuren en ontwrichte schouders, op de gebalde melodie van Bottom Feeder werd de dikke kers op de gelaagde taart gepleurd.

 

Bedankt Parkway Drive (4,5/5) en co om deze doordeweekse dinsdag in februari in te kaderen zoals het doorwinterde metalbands betaamt.

 

(BG)