Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Concert report: Baroness

20 NOV 2019
Concert report: Baroness


 

Baroness @ Trix  20/11/19 (5/5)

 

Kroniek van een aangekondigde topavond

 

Twee weken geleden waren we aanwezig in het Sportpaleis om het veel te groot geworden Volbeat te aanschouwen. Hun zeer middelmatige laatste worp in het midden gelaten waren we die avond vooral afgezakt naar A’pen voor het voorprogramma. Michael Poulsen en zijn gevolg hadden het slim gezien en beslist om cultfiguur Danko Jones en de rijzende sterren van Baroness als in het oog springende opwarmers mee te nemen op tournee. Zonder hun aanwezigheid hadden we hoogstwaarschijnlijk een avond voor de buis achter de kiezen.

 

Baroness weet ons sinds Yellow & Green (2012) te bekoren en in de ongezellige metalen bunker van het Sportpaleis was dit niet anders. Frontman John Baizley en co deden die avond zeker enkele Volbeat-harten sneller slaan met hun overtuigende vertoning die recht voor de raap gebracht werd en als een prikkelende aperitief op een edelmetalen dienblaadje werd afgeleverd. Daarna kon het hoofdgerecht van chef Poulsen en co alleen nog maar een indigestie opleveren.

 

Na het prachtige Purple (2015) en de kersverse loeier Gold & Grey (2019) heeft Baroness een discografie opgebouwd waar vriend en vijand, als ze die al zouden hebben, jaloers op kan zijn. De steeds terugkerende spelvreugde die ze live ten berde brengen maakt hen zowel binnen als buiten de VS een graag gezien gast. De fanbase groeit even gestaag als de baard van Beazly. Als de tournee van Volbeat de pauzeknop indrukt, trekt Baroness er alleen op uit om hun riedels in de kleinere club ‘om de hoek’ te etaleren. Trix, een dikke kilometer van het Sportpaleis, was dan ook de zaal bij uitstek om dit te doen.

 

Er werd gegrossierd uit de vijf albums met Gold & Grey voorop. Met Throw Me An Anchor meerde mammoettanker Baroness aan in de Antwerpse haven. De daaropvolgende ruwe parel A Horse Called Golgotha en crowdpleaser March To The Sea maakten de verschroeiend intrede compleet. Het instrumentale Green Theme kon op heel wat bijval rekenen. Een glimlachende Baizley, wederom gehuld in Amenra-shirt en bulkend van het enthousiasme en zelfvertrouwen, zag dat het na een half uur goed zat. Er was ook ruimte om de meer gevoelige songs, doordrongen van melancholie, naar voor te schuiven. Zo werden Tourniquet en Eula met passie voor perfectie en een goed oog voor doelgerichte opbouw als een ongeduldige zaadje in ons gehoorkanaal geplant. Met een bezwerende versie van If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?) die door merg en been ging, werd de eindsprint ingezet. Vervolgens werden Shock Me en Chlorine & Wine, beide van Purple, mee gekweeld als nieuwe nationale hymnes. Bij The Gnashing zag gitariste Gina Gleason haar kans schoon om al snarend met haar hele hebben en houden een strakke stagedive te placeren. Tijdens de bisronde werden we nog getrakteerd op enkele Baroness-classics uit de oude doos. We kregen opeenvolgend The Sweetest Curse, Isak en Take My Bones Away als drieste mokerslagen tegen ons van de kou geweerd gelaat.

 

Na Tool was dit de beste live-vertoning die we dit jaar mochten meemaken. We hopen uit de grond van ons hart dat Gina, John, Sebastian en Nick ook volgend jaar willen halt houden in ons land. Podium groot of klein, subsidies of geen subsidies, Baroness is altijd op de afspraak.

(BG)