Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

Concert report: Baroness

20 NOV 2019
Concert report: Baroness


 

Baroness @ Trix  20/11/19 (5/5)

 

Kroniek van een aangekondigde topavond

 

Twee weken geleden waren we aanwezig in het Sportpaleis om het veel te groot geworden Volbeat te aanschouwen. Hun zeer middelmatige laatste worp in het midden gelaten waren we die avond vooral afgezakt naar A’pen voor het voorprogramma. Michael Poulsen en zijn gevolg hadden het slim gezien en beslist om cultfiguur Danko Jones en de rijzende sterren van Baroness als in het oog springende opwarmers mee te nemen op tournee. Zonder hun aanwezigheid hadden we hoogstwaarschijnlijk een avond voor de buis achter de kiezen.

 

Baroness weet ons sinds Yellow & Green (2012) te bekoren en in de ongezellige metalen bunker van het Sportpaleis was dit niet anders. Frontman John Baizley en co deden die avond zeker enkele Volbeat-harten sneller slaan met hun overtuigende vertoning die recht voor de raap gebracht werd en als een prikkelende aperitief op een edelmetalen dienblaadje werd afgeleverd. Daarna kon het hoofdgerecht van chef Poulsen en co alleen nog maar een indigestie opleveren.

 

Na het prachtige Purple (2015) en de kersverse loeier Gold & Grey (2019) heeft Baroness een discografie opgebouwd waar vriend en vijand, als ze die al zouden hebben, jaloers op kan zijn. De steeds terugkerende spelvreugde die ze live ten berde brengen maakt hen zowel binnen als buiten de VS een graag gezien gast. De fanbase groeit even gestaag als de baard van Beazly. Als de tournee van Volbeat de pauzeknop indrukt, trekt Baroness er alleen op uit om hun riedels in de kleinere club ‘om de hoek’ te etaleren. Trix, een dikke kilometer van het Sportpaleis, was dan ook de zaal bij uitstek om dit te doen.

 

Er werd gegrossierd uit de vijf albums met Gold & Grey voorop. Met Throw Me An Anchor meerde mammoettanker Baroness aan in de Antwerpse haven. De daaropvolgende ruwe parel A Horse Called Golgotha en crowdpleaser March To The Sea maakten de verschroeiend intrede compleet. Het instrumentale Green Theme kon op heel wat bijval rekenen. Een glimlachende Baizley, wederom gehuld in Amenra-shirt en bulkend van het enthousiasme en zelfvertrouwen, zag dat het na een half uur goed zat. Er was ook ruimte om de meer gevoelige songs, doordrongen van melancholie, naar voor te schuiven. Zo werden Tourniquet en Eula met passie voor perfectie en een goed oog voor doelgerichte opbouw als een ongeduldige zaadje in ons gehoorkanaal geplant. Met een bezwerende versie van If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?) die door merg en been ging, werd de eindsprint ingezet. Vervolgens werden Shock Me en Chlorine & Wine, beide van Purple, mee gekweeld als nieuwe nationale hymnes. Bij The Gnashing zag gitariste Gina Gleason haar kans schoon om al snarend met haar hele hebben en houden een strakke stagedive te placeren. Tijdens de bisronde werden we nog getrakteerd op enkele Baroness-classics uit de oude doos. We kregen opeenvolgend The Sweetest Curse, Isak en Take My Bones Away als drieste mokerslagen tegen ons van de kou geweerd gelaat.

 

Na Tool was dit de beste live-vertoning die we dit jaar mochten meemaken. We hopen uit de grond van ons hart dat Gina, John, Sebastian en Nick ook volgend jaar willen halt houden in ons land. Podium groot of klein, subsidies of geen subsidies, Baroness is altijd op de afspraak.

(BG)