Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Life Of Agony - Diablo Blvd @ Biebob
Gruppo Di Pawlowski @ De kreun
Gruppo Di Pawlowski @ De kreun
Afro C Festival 2014
Afro C Festival 2014
Pandafest - Edegem
Pandafest - Edegem
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
Photo report: Daan
Photo report: Daan
Ibiza @The Beach
Ibiza @The Beach
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Festival Review Woosha - Vrijdag
Festival Review Woosha - Vrijdag
Age of love  XXXL
Age of love XXXL
Festival report: Cirque Magique 2018
Festival report: Cirque Magique 2018
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ostend Beach 2015
Photo Report: Ostend Beach 2015
Concert report: Up in Smoke Volume 6
Concert report: Up in Smoke Volume 6

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert report: Behemoth

03 FEB 2019
Concert report: Behemoth


 

Behemoth, At The Gates en Wolves In The Throne Room

 

Ancienne Belgique, Bxl,  03/02/2019

 

Post-apocalyptische proporties

 

Met I Loved You At Your Darkest hadden Behemoth (4/5) met voorsprong één van dé metalplaten van 2018 afgeleverd. Loeihard vanuit de donkerste krochten, maar tegelijk zeer toegankelijk voor al wie het wil proberen. De AB werd op een paar ticketjes na net niet uitverkocht maar zat toch al vroeg op de avond afgeladen vol.

 

Menig metalband met naam en faam maakt er de laatste jaren een goeie gewoonte van om een voorprogramma samen te stellen die haast even kwalitatief gespeend is als de hoofdact zelf. Ook Nergal en co hadden twee kleppers op de line-up geposteerd om de boel op te warmen. Wolves In The Throne Room (3,5/5) mochten als eerste de Brusselse bühne bestijgen. Met een trio tracks van hun jongste album, alle drie van om en bij de tien minuten, op een bedje van wierook was hun speeltijd snel gevuld. Met de bloeddorstige overtuiging van een wolfpack op jacht konden ze op heel wat bijval rekenen. Maar het waren uiteindelijk At The Gates (4,5/5) die de zaal een eerste keer echt in lichterlaaie zetten met klassieker Slaughter Of The Soul, ‘Go!’. Deze Zweden zijn na een lange afwezigheid sinds 2015 volledig terug. Na Lokerse Feesten vorig jaar konden deze heerschappen met zowel ouder als nieuw gerief ook hier moeiteloos overtuigen.

 

Iets over 21u zetten de kinderstemmetjes van Solve de poorten naar de hel wagenwijd open. Deze onheilspellende prelude deed spanning in het publieke naar een ongekende hoogte stijgen. Gemaskerd als duiveltjes uit een doosje kwam het Poolse viertal tevoorschijn om ons met Wolves Ov Siberia, Daimonos en Ora Pro Nobis Lucifer voorgoed naar het vagevuur te verbannen. Om nu nog een aflaat te kopen waren we schromelijk te laat. Met Ecclesia Diabolica Catholica en Blow Your Trumpets Gabriël nam de show post-apocalytische proporties aan. We werden van onze zwarte metalsokken geblazen en van de ene in de andere infernale bezwering meegesleurd. Lucifer zorgde een uur en half later voor een orgelpunt die de lichtbrenger zelf zou doen gniffelen van geluk.

 

Volgende afspraak, op één van de main stages van Graspop, staat al met bloedrode Damiaanstift op de kalender.

(BG)