Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Viktor Lazlo - Billie Holiday Schouwburg
Lordi @ De Kreun
Lordi @ De Kreun
Photo report: Bent Van Looy
Photo report: Bent Van Looy
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Avatar @ De Kreun
Avatar @ De Kreun
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Alcatraz 2013
Alcatraz 2013
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Viet Cong
Viet Cong
Buddha Bash 2015
Buddha Bash 2015
K's Choice - Villa Pace St-Niklaas
K's Choice - Villa Pace St-Niklaas
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag

10 JUL 2016
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag


 

Cactusfestival 2016 – Zaterdag 9/07/16
 

Spread the love all over the Minnewaterpark

 

Dag 2 van het Cactusfestival 2016 gaf ons een prachtige zon, een zwembad, een uitverkochte festivaldag en artiesten die ons al hun liefde gaven en vroegen die liefde verder te delen.
Aandoenlijk maar op zo’n dag heerlijk om je volledig in onder te dompelen.

 

Pal op de middag startte de Nederlandse nachtegaal Eefje De Visser met haar fluisterpop, zij kon voor een nog halfvol terrein toch de aanwezigen boeien met haar breekbare stem en heerlijke deuntjes, hoofdzakelijk geput uit haar derde album ‘Nachtlicht’. Vrolijk als ze zich op het podium voelde, zo kreeg het publiek ook al snel de smaak te pakken en genoot zichtbaar van deze set.

 

Daarna was het tijd voor de Belgische band Flying Horseman, één van de vele projecten van duizendpoot Bert Dockx (Dans Dans, Sweet Defeat, solo). Misschien stond hij wel té vroeg geprogrammeerd, want dit soort muziek past volgens mij beter in het donker, zeker als je beseft wat een sterke performance er zaterdag werd neergezet. Ik hoorde soundscapes die mij aan Mogwai deden denken, gitaren die mij in een trance konden brengen en een band die erg strak kon begeleiden. Ook de inbreng van de 2 zusjes op backing-vocals + keyboards en percussie betekende een zekere meerwaarde aan deze band.
Donkere city-blues, van het soort waar ook Mark Lanegan een patent op heeft.

 

Door presentator Chris Dusauchoit (zelf een Bruggeling) aangekondigd als “hopelijk komen er donkere regenwolken en krijgen we een zware plensbui over ons heen, passend bij deze meneer”.
Gelukkig dankte Daniel Norgren (Zweden) meteen God voor de zon en het ondertussen talrijk toegestroomde publiek (het was toch al 15u ondertussen). Dus kregen we geen zwaarmoedige eenzaatmuziek, maar wel opgewekte folkblues van het betere soort. Begeleid door contrabas en drums nam Norgren ons mee naar de Zweedse bossen waar hij zijn songs schrijft en liet ons horen waarom hij terecht ‘een klasse apart’ genoemd wordt. Heerlijk concert !

 

Mijn verwachtingen waren hooggespannen voor de psychedelische bluesrock van Black Mountain,
maar die werden helaas totaal niet ingelost. Ongeïnteresseerd, ongeïnspireerd speelden ze een saaie set, waarbij enkel de bassist enigszins wat beweging voortbracht, maar hij was dan ook de enige die tijdens het soundchecken rustig aan het blowen was. Eén enkele keer, bij het afsluiten van de set, kreeg ik het gevoel dat ze wakker zouden schieten, maar dat was van korte duur want hun tijd zat er dan al op. Om snel te vergeten en niet meer naar België terug te vragen, zonde van de tijd.


Wat we daarna echter voorgeschoteld kregen was totaal andere koek !
Zwarte parels van Laura Mvula en haar family-band (want ook broer, zus en husband spelen mee) kwamen ons echt wakker schudden en hun liefde met ons delen.
Die verschijning, die présence, dat alleen al was genoeg om onze volle aandacht te trekken, en toen ze begon te zingen, waren we meteen verkocht.
Zoveel spelplezier, zoveel dankbaarheid om het aandachtige en enthousiaste publiek, het was een waar genot om dit concert van nabij te kunnen volgen.
Alle aanwezige vrouwen op het terrein kregen hun eigen strijdlied aangeboden met “Phenomenal woman” en tijdens “Green Garden” klapte iedereen krachtig mee in de handen.
Voor mij dé ontdekking van de dag !

 

Maar toen moest het beste nog komen…
In aloude soul-traditie kwam de band van Charles Bradley het publiek eerst opwarmen vooraleer de meester zelf – ‘The Screaming Eagle of Soul’ – het podium betrad.
De gelijkenissen met wijlen James Brown zijn zo talrijk – niet moeilijk ook als je weet dat Bradley zijn carrière begon als impersonator van James Brown, en pas sinds enkele jaren als zichzelf grote successen boekt.
Dat succes is zeker terecht want niet alleen is hij een waar performer én charmeur, hij beschikt ook over de meest schurende soulstem die ik ken en hij haalt moeiteloos uit met zijn kreten.
Hij geniet zichtbaar van de aandacht en return van het publiek, speelt er ook gretig op in, zoals het meisje dat vooraan op de schouders van haar vriend gaat zitten : meteen schieten zijn ogen vuur en schudt hij zwoele hipshakes uit zijn lijf. Bijna 70 is hij maar een ouwe vos die zijn streken nog niet verleerd heeft, da’s duidelijk.
Ergens middenin de set verdwijnt hij plots van het podium voor een 3-tal nummers, maar na een 2e aankondiging zoals bij de start is ie er terug in een volledig nieuwe outfit, klaar voor een tweede veroveringstocht van het publiek. En het lukt hem moeiteloos, al gaat hij wel even op de knieën, part of the show…
Charles Bradley is één van de meest integere artiesten in de business, een showman ja, maar met een hart van goud en oprecht dankbaar voor zijn publiek. Hij roept meermaals op om de haat te vergeten en ons te focussen op de liefde, te starten bij onszelf. Een ode ook aan alle moeders, aan wie we niet genoeg kunnen zeggen en bewijzen dat we ze graag zien. Heerlijke man, en dat zei ik hem ook na afloop van het concert toen hij de frontstage indook om iedereen op de eerste rij te knuffelen. En raad eens wie daar ook stond ?

 

Veel tijd om te bekomen was er niet, want een half uurtje later alweer stond een jazzlegende op het podium – wat een superbe programmatie steken ze bij Cactus toch elk jaar in elkaar.
Gregory Porter, een reus van een vent, met zijn eeuwige pet met oorkleppen aan, mocht de ondergaande zon begeleiden met zijn groovy tunes en wonderlijke stem.
Ik moest het concert van redelijk ver volgen (een festivalganger moet ook op tijd en stond de innerlijke mens versterken), dus had ik geen perfect zicht op het podium maar gelukkig kon ik wél genieten van Porter’s machtige stem en de sublieme begeleidingsband van deze grootheid.
Nummers als “On my way to Harlem”, “1960 What ?” en zeker ook “Work Song” gingen erin als zoete koek en ik waande mij even terug op Gent Jazz (ook dit weekend aan de gang, zie review).

 

Daarna vreesde ik dat het concert van Damien Rice nooit zou kunnen opboksen tegen de eerdere bands, maar dat was buiten deze ‘bard’ gerekend. Solo op gitaar kreeg hij moeiteloos het Cactuspubliek op zijn hand, kon hen doen meezingen, meeklappen of kreeg hen muisstil bij zijn intiemere songs. Enkele nummers op elektrische gitaar ook, waar hij dan verschroeiend kon op uithalen, dus zeer gevarieerd en boeiend bleef het wel.
Een terechte afsluiter dus voor een prachtige festivaldag in Brugge.




 

Foto's + Rev: Stefaan Delagrange

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag