Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
Farmer Boys – Born Again
The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
The Sore Losers
08 MAA
Doro
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
Marco Mendoza
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
12 JUN
Whitesnake
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Grensrock 2015
Photo report: Grensrock 2015
Kneistival 2015
Kneistival 2015
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Concert report: The perfect Tool
Concert report: The perfect Tool
Prong - Steak Number Eight
Prong - Steak Number Eight
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Concert report: Saxon
Concert report: Saxon
Photo report: Fear Factory - Vooruit Gent
Photo report: Fear Factory - Vooruit Gent
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Roeselare Jazz Festival
Roeselare Jazz Festival
Photo report: Dog Eat Dog
Photo report: Dog Eat Dog
Photo report: Summerrock 2015 EM
Photo report: Summerrock 2015 EM
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun

The odd man

Bosbrossers


 

“De waarheid komt uit een brossers mond”- of was het nu kindermond?

 

Bosbrossers, verduidelijking over dit thema moet ik alvast niet meer geven. Het domineert immers de media en de Brusselse donderdagen nog meer dan de uitdrukkelijke stank na de ochtendkak van de dag. Dit fenomeen heeft ervoor gezorgd dat donderdag niet meer bekend staat als uitgaansdag voor onze studerende toekomst, maar eerder als uitstapje-naar-de-hoofdstad-dag. Voor mij goed, zolang ze maar met hun poten van ‘Zondag Josdag’ af blijven! Anywhore, de nevenwerkingen hiervan kwamen, zoals verwacht, ook sneller aandraven dan mijn erectie bij het zien van Emma Watson. Voornamelijk de mening van de belastingbetalende volwassen mens was er snel bij. En net zoals bij de meeste thema’s was dit opnieuw Brugge vs Anderlecht, rechts vs links, pipi vs kaka. En ik sta, weliswaar rijkelijk geamuseerd, op de middenlijn te kijken naar alle “argumenten” die weg en weer geslingerd worden. Soms zinnig, maar vaak zo van de pot gerukt dat het aanvoelt als kijken naar Roland Garros voor debielen. Na het aanschouwen van deze debatten van hoge kwaliteit, kijk ik met een andere bril naar onze jeugdige activisten. 

 

Ik sta er van versteld hoe deze secundaire schoolkindjes dit vanuit het niets hebben teweeggebracht. In mijn tijd waren wij enkel bezig met het ruilen van flippo’s en bevel geven aan onze vrienden om het ‘aan te gaan vragen’ met die rosse van de vijfde klas. En aanschouw generatie nu, persistent little f*ckers, not? Ze staan er, net als onze ‘Gilet Jaune’-mannen: geen organisatie noch leiders of sturing. Gewoon donderdag en Brussel. Zo simpel dat zelfs een drie dagen oude drol op de afspraak aanwezig kan zijn. Dit alles verloopt vreedzaam en zonder een massale boycot of lamlegging van ons Belgische landje (in tegenstelling tot de mama’s en papa’s die soms eens manifesteren). Het verspreidt tevens als een wild vuurtje, mede dankzij sociale media, en het zet andere jongeren aan om ook na te denken over dit thema. Toch inhoudelijker dan de Pokémon-Go fase van twee zomers geleden. Ondertussen wordt hen verweten dat ze niet eens kunnen formuleren wat ze in feite willen. Maar wat verwacht je? Ze zijn gemiddeld 17 jaar. De oudere generatie zegt altijd vol narcisme dat ze beter weet wat goed voor hen is, maar nu groeperen ze zich om aan ons allen te zeggen dat we er eigenlijk de kloten van bakken. Ze willen dat volwassenen, hun ouders, hun grootouders, hun politieke leiders hun werk goed doen, want deze piepjonge generatie moet nog langer op deze planeet vertoeven, dan de galspuwende impotente zakken en zakkinnen op deze wereld (hopelijk toch). Ze weten dus geen oplossing te formuleren; zelfs geen deftige vraag. Maar wees eerlijk, de helft van de uitgesproken meningen die wij de wereld insturen zijn hetzelfde. Iedereen kan een probleem benoemen, maar niet iedereen kan met een oplossing voor de dag komen. En deze jongeren beweren niet dat ze alle oplossingen hebben, maar ze zijn heus niet zo dom om te geloven dat we goed bezig zijn. Dit in tegenstelling tot Joke Schauvliege, die met een bevuilde pamper rondloopt zonder het zelf door te hebben. Ze voelt zich gesterkt door deze betogingen. Ze ziet ze als een signaal dat haar beleid goed is en dan ook maar verder moet worden gezet (namelijk schone lucht kopen in de USSR en Scooby and the Gang verder laten zoeken naar de spookbossen). Moest het beleid dat wordt gevoerd, goed zijn, zouden deze betogingen toch helemaal overbodig zijn, niet?

 

Ach ja, onze regeringen doen “hun best”, maar dit is eerder een verwijt dan een kwijtschelding van hun incompetentie. Wij als stemmende meerderjarigen zijn hier medeplichtig aan, want wij hebben gestemd op deze geniale leiders van vandaag. Diezelfde leiders die ons één van dé basisbehoeftes van onze maatschappij niet konden garanderen deze winter: energie. Dat was voor mij nu eens een geldige reden om de regering te doen aftreden. Wel de stemmers en leiders van morgen maken duidelijk dat wij niet goed bezig zijn en dat is de essentie van deze hele zaak.

 

De jeugd is mij nog maar net aan het ontglippen, maar ik kan nu al een met konthaar gevulde bilspleet van een kloof zien tussen de bospoepers van mijn generatie en de bosbrossers van generatie nu. Ik ben blij en trots dat ze brullen om thema’s die er toe doen. Laat ze brullen, laat ze brossen en laten we eens niet luisteren naar wat ze zeggen, maar naar wat ze ermee bedoelen. Of hebben de papa’s en mama’s liever dat zoon en dochterlief brossen om op café te zitten. Ik dacht het niet.

 

This is The Odd Man saying: Beter de vrijdag gekozen, iedereen houdt van een verlengd weeken

Meer lezen...

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag

10 JUL 2016
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag


 

Cactusfestival 2016 – Zaterdag 9/07/16
 

Spread the love all over the Minnewaterpark

 

Dag 2 van het Cactusfestival 2016 gaf ons een prachtige zon, een zwembad, een uitverkochte festivaldag en artiesten die ons al hun liefde gaven en vroegen die liefde verder te delen.
Aandoenlijk maar op zo’n dag heerlijk om je volledig in onder te dompelen.

 

Pal op de middag startte de Nederlandse nachtegaal Eefje De Visser met haar fluisterpop, zij kon voor een nog halfvol terrein toch de aanwezigen boeien met haar breekbare stem en heerlijke deuntjes, hoofdzakelijk geput uit haar derde album ‘Nachtlicht’. Vrolijk als ze zich op het podium voelde, zo kreeg het publiek ook al snel de smaak te pakken en genoot zichtbaar van deze set.

 

Daarna was het tijd voor de Belgische band Flying Horseman, één van de vele projecten van duizendpoot Bert Dockx (Dans Dans, Sweet Defeat, solo). Misschien stond hij wel té vroeg geprogrammeerd, want dit soort muziek past volgens mij beter in het donker, zeker als je beseft wat een sterke performance er zaterdag werd neergezet. Ik hoorde soundscapes die mij aan Mogwai deden denken, gitaren die mij in een trance konden brengen en een band die erg strak kon begeleiden. Ook de inbreng van de 2 zusjes op backing-vocals + keyboards en percussie betekende een zekere meerwaarde aan deze band.
Donkere city-blues, van het soort waar ook Mark Lanegan een patent op heeft.

 

Door presentator Chris Dusauchoit (zelf een Bruggeling) aangekondigd als “hopelijk komen er donkere regenwolken en krijgen we een zware plensbui over ons heen, passend bij deze meneer”.
Gelukkig dankte Daniel Norgren (Zweden) meteen God voor de zon en het ondertussen talrijk toegestroomde publiek (het was toch al 15u ondertussen). Dus kregen we geen zwaarmoedige eenzaatmuziek, maar wel opgewekte folkblues van het betere soort. Begeleid door contrabas en drums nam Norgren ons mee naar de Zweedse bossen waar hij zijn songs schrijft en liet ons horen waarom hij terecht ‘een klasse apart’ genoemd wordt. Heerlijk concert !

 

Mijn verwachtingen waren hooggespannen voor de psychedelische bluesrock van Black Mountain,
maar die werden helaas totaal niet ingelost. Ongeïnteresseerd, ongeïnspireerd speelden ze een saaie set, waarbij enkel de bassist enigszins wat beweging voortbracht, maar hij was dan ook de enige die tijdens het soundchecken rustig aan het blowen was. Eén enkele keer, bij het afsluiten van de set, kreeg ik het gevoel dat ze wakker zouden schieten, maar dat was van korte duur want hun tijd zat er dan al op. Om snel te vergeten en niet meer naar België terug te vragen, zonde van de tijd.


Wat we daarna echter voorgeschoteld kregen was totaal andere koek !
Zwarte parels van Laura Mvula en haar family-band (want ook broer, zus en husband spelen mee) kwamen ons echt wakker schudden en hun liefde met ons delen.
Die verschijning, die présence, dat alleen al was genoeg om onze volle aandacht te trekken, en toen ze begon te zingen, waren we meteen verkocht.
Zoveel spelplezier, zoveel dankbaarheid om het aandachtige en enthousiaste publiek, het was een waar genot om dit concert van nabij te kunnen volgen.
Alle aanwezige vrouwen op het terrein kregen hun eigen strijdlied aangeboden met “Phenomenal woman” en tijdens “Green Garden” klapte iedereen krachtig mee in de handen.
Voor mij dé ontdekking van de dag !

 

Maar toen moest het beste nog komen…
In aloude soul-traditie kwam de band van Charles Bradley het publiek eerst opwarmen vooraleer de meester zelf – ‘The Screaming Eagle of Soul’ – het podium betrad.
De gelijkenissen met wijlen James Brown zijn zo talrijk – niet moeilijk ook als je weet dat Bradley zijn carrière begon als impersonator van James Brown, en pas sinds enkele jaren als zichzelf grote successen boekt.
Dat succes is zeker terecht want niet alleen is hij een waar performer én charmeur, hij beschikt ook over de meest schurende soulstem die ik ken en hij haalt moeiteloos uit met zijn kreten.
Hij geniet zichtbaar van de aandacht en return van het publiek, speelt er ook gretig op in, zoals het meisje dat vooraan op de schouders van haar vriend gaat zitten : meteen schieten zijn ogen vuur en schudt hij zwoele hipshakes uit zijn lijf. Bijna 70 is hij maar een ouwe vos die zijn streken nog niet verleerd heeft, da’s duidelijk.
Ergens middenin de set verdwijnt hij plots van het podium voor een 3-tal nummers, maar na een 2e aankondiging zoals bij de start is ie er terug in een volledig nieuwe outfit, klaar voor een tweede veroveringstocht van het publiek. En het lukt hem moeiteloos, al gaat hij wel even op de knieën, part of the show…
Charles Bradley is één van de meest integere artiesten in de business, een showman ja, maar met een hart van goud en oprecht dankbaar voor zijn publiek. Hij roept meermaals op om de haat te vergeten en ons te focussen op de liefde, te starten bij onszelf. Een ode ook aan alle moeders, aan wie we niet genoeg kunnen zeggen en bewijzen dat we ze graag zien. Heerlijke man, en dat zei ik hem ook na afloop van het concert toen hij de frontstage indook om iedereen op de eerste rij te knuffelen. En raad eens wie daar ook stond ?

 

Veel tijd om te bekomen was er niet, want een half uurtje later alweer stond een jazzlegende op het podium – wat een superbe programmatie steken ze bij Cactus toch elk jaar in elkaar.
Gregory Porter, een reus van een vent, met zijn eeuwige pet met oorkleppen aan, mocht de ondergaande zon begeleiden met zijn groovy tunes en wonderlijke stem.
Ik moest het concert van redelijk ver volgen (een festivalganger moet ook op tijd en stond de innerlijke mens versterken), dus had ik geen perfect zicht op het podium maar gelukkig kon ik wél genieten van Porter’s machtige stem en de sublieme begeleidingsband van deze grootheid.
Nummers als “On my way to Harlem”, “1960 What ?” en zeker ook “Work Song” gingen erin als zoete koek en ik waande mij even terug op Gent Jazz (ook dit weekend aan de gang, zie review).

 

Daarna vreesde ik dat het concert van Damien Rice nooit zou kunnen opboksen tegen de eerdere bands, maar dat was buiten deze ‘bard’ gerekend. Solo op gitaar kreeg hij moeiteloos het Cactuspubliek op zijn hand, kon hen doen meezingen, meeklappen of kreeg hen muisstil bij zijn intiemere songs. Enkele nummers op elektrische gitaar ook, waar hij dan verschroeiend kon op uithalen, dus zeer gevarieerd en boeiend bleef het wel.
Een terechte afsluiter dus voor een prachtige festivaldag in Brugge.




 

Foto's + Rev: Stefaan Delagrange

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag