The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
06 FEB
Ghost
16 FEB
Steel Panther
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
10 APR
In flames
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
22 MEI
Deus
02 JUN
Vestrock 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
Fotogalerij
Photo report: Garland Jeffreys
Photo report: Garland Jeffreys
Schippersweekend Lauwe 2013
Schippersweekend Lauwe 2013
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
Grensrock 2016
Grensrock 2016
Photo report: Nothing More
Photo report: Nothing More
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Kokopelli Festival 2014
Kokopelli Festival 2014
Photo report: The Sheila Divine
Photo report: The Sheila Divine
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Paaspop 2015 Review & Fotospecial
Paaspop 2015 Review & Fotospecial
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Play & Produce - Gent Vooruit
Play & Produce - Gent Vooruit
Photo report: Black Label Society
Photo report: Black Label Society

The odd man

Jingle bells ...capitalism smells


 

Iedereen zal dit nare gevoel wel herkennen. Je zit in je auto lekker te genieten van onze rustgevende Belgische ochtendspits of je zit op het werk te dagdromen van het weekend dat nog moet komen. Plots krijg je een vaag herkenbaar en onheilspellend gevoel. Het begint met die koude en kille rilling over je ruggengraat. Alle haartjes op je armen gaan rechtstaan en uw sfincter spant zich op alsof hij een onaangename verassing verwacht. En dan gebeurt het: uit het radiotoestel weerklinken de eerste deuntjes van een berucht kerstlied. Wanhoop en het bijhorende koude zweet komen boven borrelen en je beseft maar al te goed dat de “prachtige” tijd waarin we de geboorte van kindeke Jezus vieren is aangebroken. Fra-lalalalala schiet me dood! De laatste tien jaar herkennen we het aanbreken van deze hoog christelijke periode al sneller aan de Coca-Cola kerstreclame die door onze beeldbuizen geprojecteerd wordt dan door de kaarsjes van een adventskrans te zien branden. But who cares? Cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes! Daarbovenop de talloze kerstmarkten met glühwein, jenever en een warme chocomelk voor de kleine sloebertjes, ow yeahhh…

 

Dat bijna heel West-Europa het christelijk geloof heeft doorgespoeld in het toilet der rationaliteit is volledig begrijpelijk. En hoe pijnlijk het ook is, dit fenomeen is al te snel waarneembaar wanneer je merkt dat mensen sneller kunnen zeggen wanneer het solden zijn dan wanneer het tijd is om te vasten. Maar ons creatieve kopje heeft aan deze periode een andere betekenis kunnen geven: familie, samenzijn en delen. Idyllisch niet? Een hele avond samen zijn en elkaar liefhebben rond de grote familietafel. Ikzelf geniet hier enorm van. Maar dan heb je natuurlijk ook de talrijke families waarbij de façade nog steviger overeind staat dan opa zijn “hoe-ha” na het nemen van de blauwe wonder pil. “Laten we klinken op nonkel die al zes maanden nuchter is!” Nonkel zit daar dan met zijn ‘Kidibul’ of ‘Stassen Perzik Zéro Alcohol’ terwijl de rest het goede spul drinkt. Je kan er enkel medelijden mee hebben. De arme rakker moet die avond overleven zonder zich te kunnen bezatten. Een serieuze opgave als je het mij vraagt. Het laatste restje van het christelijke geloof dat je daar nog kan vinden, na het kerststalletje onder de kerstboom, is nonkel die denkt: “God, verlos mij van mijn familie”.

 

Na het uitgebreide aperitief kunnen we dan onze voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke kerstmaaltijd. Ik heb het geluk te komen uit een middenklassegezin. Dat wil zeggen: lekker eten, goed eten en veel eten. (In tegenstelling tot onze minder bedeelde broeders die het moeten stellen met een lasagne van den Aldi (wat trouwens de beste van de wereld is, maar dat is een column voor een andere keer) en een Cara pils.) De steunpilaar van deze exorbitante maaltijd: boontjes in spek gerold! Zolang dit maar op mijn bord ligt, blijft Kerstmis voor mij de meest geniale periode op deze modderballon (na mijn verjaardag natuurlijk). Boontjes met spek dus! En niet de gezonde variant in de oven, maar de in vet gebakken in de pan versie. Al kwijlend kunnen we dan de koffie klaar zetten die de heerlijke kerststronk moet vergezellen (broeksknoop intussen open).

 

Ik was als kind vooral aan het wachten op dit moment, want mijn ouders waren zo sympathiek om mij een hele avond lang te kwellen met hun “cadeautjes pas bij de koffie”-traditie, the bastards.

De cadeautjes, prachtig toch? Geven en krijgen onder de noemer “liefde”. Weken ervoor worden er al naampjes getrokken, gevolgd door de alom bekende vraag: “Voor hoeveel kopen we?” Hopla, daar wordt het sentimentele systeem al even snel doorprikt als een egel die een ballon wil neuken, omdat we een prijs gaan plakken op elkaar. Mama is zoveel waard, broer en zus zoveel. En voor opa wat saaie kousen want we zien hem zo graag.

 

Kort voor dit heilig feest kan je op Youtube nog de beelden zien van het mooie en idealistische Amerika, waar ze hun beruchte ‘Black Friday’ houden. Hallucinante beelden die de mensheid zo triestig weerspiegelen. Het zijn haast een bende op hol geslagen apen. Als dit nu geen sluitend bewijs is voor de, soms nog steeds in vraag gestelde, evolutietheorie. Face it, we are all monkeys. Maar je kan denken: “Hé Odd Man, misschien doen ze het om dan toch maar die veel te dure playstation te kunnen kopen om hun kindje gelukkig te maken. Dan heeft hij/zij ook iets moois zoals de rijkere kindjes van de klas.” En dit kan perfect kloppen mijn beste lezertjes, maar zoals de bekende internet meme luidt: “Bitch, please”! Je kan niet ontkennen dat onze samenleving doordrenkt is van het kapitalisme en materialisme die op zijn beurt het egoïsme laat opblazen als een zekere minister die het all-you-can-eat buffet bij Pizzahut heeft gespot. Een perfect voorbeeld voor deze stelling zijn de beeldjes van het kunstwerk ‘Coming World Remember Me’, Waarbij elk beeldje een persoon voorstelt die gestorven is tijdens De Groote Oorlog. Of moet ik ondertussen zeggen ‘Coming World SELL Me’?! Al een maand voor de officiële datum waarop je een beeldje kon gaan afhalen, stopten er al bussen vol met ‘de ouderen van tegenwoordig’ om hun zakken van de Lidl vol te proppen met de kleine hoopjes klei. En of ze nu werden aangesproken door de organisatie maakte niets uit. Hier kwam het “ik ben doof schatje” excuus pas echt goed van toepassing. Er kwamen me verschillende verhalen ter ore van hoe de beeldjes zelfs eerst gekeurd werden voor ze in de zak gingen. Afgekeurde beeldjes vlogen gewoon terug op de hoop. Net als in de echte wereld zijn afwijkingen en abnormaliteiten niet welkom op de schouw van onze “moreel perfecte” oudere generatie, hoewel zij vaak de eerste zijn om te zeggen dat “de vreemdelingen” en “de jeugd van tegenwoordig” geen respect hebben (opnieuw Bitch, Please). Ik ben mij er goed van bewust dat ik niet mag veralgemenen, maar wat ik zag, hoor en las over dit thema sloeg me K.O van verontwaardiging. Dit is een perfecte filosofische spiegel die we onze maatschappij voorhouden, maar degene die er zich schuldig aan bevinden zijn gewoonweg te dom om te beseffen wat ze in die spiegel zien. Het excuus “de anderen doen het ook” komt hier even vlot naar boven drijven als bij de meeste Duitsers die spontaan “Ich bin kein Nazi” riepen als ze een U.S - G.I zagen aandraven. Well now, this just rubs me the wrong way!

 

Gelukkig zijn er de vele goede doelen die we kunnen steunen om ons een warm gevoel te geven, zodat we die arme stakkers aan de ingang van de supermarkt kunnen negeren. Gelukkig is er ook nog een groot deel van onze maatschappij die net dat beetje anders is, die de Warmste Week van Studio Brussel steunen omdat ze erin geloven, die zonnepanelen plaatsen voor (voornamelijk) de juiste redenen en die beseffen dat katten vergiftigen om uw vogeltjes in gevangenschap te beschermen fout is. Het is ook geruststellend om te zien dat ze hun moreel kompas via hun genen en opvoeding doorgeven aan het nageslacht. Er is hoop voor de toekomst. En voor degene waarvan ik hun perfecte façade heb doorprikt en als gevolg de ware stank van de onderliggende koeienvlaai naar boven komt, hier wat advies van je goede oude vriend ‘The Odd Man’. Als je elkaar echt graag ziet, probeer dat dan elke dag te tonen. Ga niet op Valentijn dat boeketje bloemen kopen in de Q8, om ze dan de rest van het jaar dagelijks een flinke pak rammel te verkopen. In plaats van de zoveelste in de rij te zijn om uw schattebout een sterk afgeprijsde iPhone X te kunnen geven, neem die tijd om aan hem of haar te spenderen. En het laatste wat we kunnen missen is de graaicultuur die nu overduidelijk in mijn vizier is gekomen.

 

This is The Odd Man saying happy holidays you motherf*ckers! Stay sexy en tot volgend jaar voor meer zever from yours truly! XxX

 

Meer lezen...

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag

10 JUL 2016
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag


 

Cactusfestival 2016 – Zaterdag 9/07/16
 

Spread the love all over the Minnewaterpark

 

Dag 2 van het Cactusfestival 2016 gaf ons een prachtige zon, een zwembad, een uitverkochte festivaldag en artiesten die ons al hun liefde gaven en vroegen die liefde verder te delen.
Aandoenlijk maar op zo’n dag heerlijk om je volledig in onder te dompelen.

 

Pal op de middag startte de Nederlandse nachtegaal Eefje De Visser met haar fluisterpop, zij kon voor een nog halfvol terrein toch de aanwezigen boeien met haar breekbare stem en heerlijke deuntjes, hoofdzakelijk geput uit haar derde album ‘Nachtlicht’. Vrolijk als ze zich op het podium voelde, zo kreeg het publiek ook al snel de smaak te pakken en genoot zichtbaar van deze set.

 

Daarna was het tijd voor de Belgische band Flying Horseman, één van de vele projecten van duizendpoot Bert Dockx (Dans Dans, Sweet Defeat, solo). Misschien stond hij wel té vroeg geprogrammeerd, want dit soort muziek past volgens mij beter in het donker, zeker als je beseft wat een sterke performance er zaterdag werd neergezet. Ik hoorde soundscapes die mij aan Mogwai deden denken, gitaren die mij in een trance konden brengen en een band die erg strak kon begeleiden. Ook de inbreng van de 2 zusjes op backing-vocals + keyboards en percussie betekende een zekere meerwaarde aan deze band.
Donkere city-blues, van het soort waar ook Mark Lanegan een patent op heeft.

 

Door presentator Chris Dusauchoit (zelf een Bruggeling) aangekondigd als “hopelijk komen er donkere regenwolken en krijgen we een zware plensbui over ons heen, passend bij deze meneer”.
Gelukkig dankte Daniel Norgren (Zweden) meteen God voor de zon en het ondertussen talrijk toegestroomde publiek (het was toch al 15u ondertussen). Dus kregen we geen zwaarmoedige eenzaatmuziek, maar wel opgewekte folkblues van het betere soort. Begeleid door contrabas en drums nam Norgren ons mee naar de Zweedse bossen waar hij zijn songs schrijft en liet ons horen waarom hij terecht ‘een klasse apart’ genoemd wordt. Heerlijk concert !

 

Mijn verwachtingen waren hooggespannen voor de psychedelische bluesrock van Black Mountain,
maar die werden helaas totaal niet ingelost. Ongeïnteresseerd, ongeïnspireerd speelden ze een saaie set, waarbij enkel de bassist enigszins wat beweging voortbracht, maar hij was dan ook de enige die tijdens het soundchecken rustig aan het blowen was. Eén enkele keer, bij het afsluiten van de set, kreeg ik het gevoel dat ze wakker zouden schieten, maar dat was van korte duur want hun tijd zat er dan al op. Om snel te vergeten en niet meer naar België terug te vragen, zonde van de tijd.


Wat we daarna echter voorgeschoteld kregen was totaal andere koek !
Zwarte parels van Laura Mvula en haar family-band (want ook broer, zus en husband spelen mee) kwamen ons echt wakker schudden en hun liefde met ons delen.
Die verschijning, die présence, dat alleen al was genoeg om onze volle aandacht te trekken, en toen ze begon te zingen, waren we meteen verkocht.
Zoveel spelplezier, zoveel dankbaarheid om het aandachtige en enthousiaste publiek, het was een waar genot om dit concert van nabij te kunnen volgen.
Alle aanwezige vrouwen op het terrein kregen hun eigen strijdlied aangeboden met “Phenomenal woman” en tijdens “Green Garden” klapte iedereen krachtig mee in de handen.
Voor mij dé ontdekking van de dag !

 

Maar toen moest het beste nog komen…
In aloude soul-traditie kwam de band van Charles Bradley het publiek eerst opwarmen vooraleer de meester zelf – ‘The Screaming Eagle of Soul’ – het podium betrad.
De gelijkenissen met wijlen James Brown zijn zo talrijk – niet moeilijk ook als je weet dat Bradley zijn carrière begon als impersonator van James Brown, en pas sinds enkele jaren als zichzelf grote successen boekt.
Dat succes is zeker terecht want niet alleen is hij een waar performer én charmeur, hij beschikt ook over de meest schurende soulstem die ik ken en hij haalt moeiteloos uit met zijn kreten.
Hij geniet zichtbaar van de aandacht en return van het publiek, speelt er ook gretig op in, zoals het meisje dat vooraan op de schouders van haar vriend gaat zitten : meteen schieten zijn ogen vuur en schudt hij zwoele hipshakes uit zijn lijf. Bijna 70 is hij maar een ouwe vos die zijn streken nog niet verleerd heeft, da’s duidelijk.
Ergens middenin de set verdwijnt hij plots van het podium voor een 3-tal nummers, maar na een 2e aankondiging zoals bij de start is ie er terug in een volledig nieuwe outfit, klaar voor een tweede veroveringstocht van het publiek. En het lukt hem moeiteloos, al gaat hij wel even op de knieën, part of the show…
Charles Bradley is één van de meest integere artiesten in de business, een showman ja, maar met een hart van goud en oprecht dankbaar voor zijn publiek. Hij roept meermaals op om de haat te vergeten en ons te focussen op de liefde, te starten bij onszelf. Een ode ook aan alle moeders, aan wie we niet genoeg kunnen zeggen en bewijzen dat we ze graag zien. Heerlijke man, en dat zei ik hem ook na afloop van het concert toen hij de frontstage indook om iedereen op de eerste rij te knuffelen. En raad eens wie daar ook stond ?

 

Veel tijd om te bekomen was er niet, want een half uurtje later alweer stond een jazzlegende op het podium – wat een superbe programmatie steken ze bij Cactus toch elk jaar in elkaar.
Gregory Porter, een reus van een vent, met zijn eeuwige pet met oorkleppen aan, mocht de ondergaande zon begeleiden met zijn groovy tunes en wonderlijke stem.
Ik moest het concert van redelijk ver volgen (een festivalganger moet ook op tijd en stond de innerlijke mens versterken), dus had ik geen perfect zicht op het podium maar gelukkig kon ik wél genieten van Porter’s machtige stem en de sublieme begeleidingsband van deze grootheid.
Nummers als “On my way to Harlem”, “1960 What ?” en zeker ook “Work Song” gingen erin als zoete koek en ik waande mij even terug op Gent Jazz (ook dit weekend aan de gang, zie review).

 

Daarna vreesde ik dat het concert van Damien Rice nooit zou kunnen opboksen tegen de eerdere bands, maar dat was buiten deze ‘bard’ gerekend. Solo op gitaar kreeg hij moeiteloos het Cactuspubliek op zijn hand, kon hen doen meezingen, meeklappen of kreeg hen muisstil bij zijn intiemere songs. Enkele nummers op elektrische gitaar ook, waar hij dan verschroeiend kon op uithalen, dus zeer gevarieerd en boeiend bleef het wel.
Een terechte afsluiter dus voor een prachtige festivaldag in Brugge.




 

Foto's + Rev: Stefaan Delagrange

Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag