Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Delv!s - Ertebrekers
Photo report: Delv!s - Ertebrekers
Vestrock 2014 Nl
Vestrock 2014 Nl
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Photo report: Marilyn Manson
Photo report: Marilyn Manson
Concert report: Chameleons Vox
Concert report: Chameleons Vox
Photo report: Leffingeleuren
Photo report: Leffingeleuren
Triple Triggerfinger
Triple Triggerfinger
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Concert report: Lordi
Concert report: Lordi
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Concert report: Metaldag - Lokerse feesten 2018
Student Welcome Concert 2013
Student Welcome Concert 2013
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Festival Review Woosha - Vrijdag
Festival Review Woosha - Vrijdag
Festival aan zee
Festival aan zee

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert report: Mastodon

09 FEB 2019
Concert report: Mastodon


 

Mastodon & Kvelertak   09/02/2019 - AB Bxl

 

Wat hebben die Noren hier verloren?

 

1 november 2017, Metallica speelt een eerste keer het Sportpaleis plat. In het voorprogramma zien we Kvelertak die moeite heeft om de kille ruimte te vullen met sfeer en de toestromende fans op te warmen. Een halfuur later heerste vooral de gedachte: ‘Wat hebben die Noren hier verloren?’. Een dik jaar later wordt de beste concertzaal van het land door diezelfde Noren moeiteloos op zijn kop gezet en hadden ze halverwege hun set ons metalhart al gewonnen. Je zou haast vergeten dat er ook nog een hoofdprogramma met naam en faam was.

 

Kvelertak (5/5) vloog verschroeiend uit de startblokken. Opener Åpenbaring, openbaring in het Nederlands, deed zijn naam alle eer aan. Zanger Ivar Nikolaisen, nieuw aan de micro sinds vorig jaar, was energieker dan een opgenaaide Viking op veroveringspad. Hij crowdsurfte al schreeuwend alsof het de normaalste zaak van de wereld was en kreeg meteen de uitverkochte zaal op zijn hand. De catchy tracks 1985, Blodtørst, en Mjød kwamen stevig binnen en er werd geen spaander van de AB heel gelaten. Het lied Kvelertak, letterlijk wurggreep, gaf deze glorieuze triomftocht de slotscène die ze verdiende. Zo zie je maar dat je een band na één optreden niet mag afschrijven. Dat zowel Metallica als Mastodon hen meenemen op hun Europese tournee zegt eigenlijk al voldoende.

 

Mastodon (4,5/5) kreeg een zaal voorgeschoteld die vakkundig was opgewarmd. Met Singing in the Rain hebben Bran, Troy, Bill en Brent één van de origineelste preludes uit de metalscene. Hun gevoel voor humor en relativeringsvermogen is dan ook algemeen bekend. Crowdpleasers High Road, Show Yourself en Curl Of The Burl werden achterwege gelaten. In plaats daarvan kregen we oude krakers zoals Iron Tusk en March of the Fire Ants in ons gehoorkanaal, gelukkig beschermd door oordoppen, geboord. Songs van hun laatste worp Emperor Of Sand (2017) konden natuurlijk niet ontbreken, maar er werd vooral gegrossierd uit Leviathan (2004) en Blood Mountain (2006). Op het einde kreeg deze oerdegelijke demonstratie nog een extra boost door bij de laatste strepen onversneden sludge metal Scott Kelly (Neurosis) aan de bezetting toe te voegen. De vurige vocals van deze levende legende worden geprezen en beneden door vriend en vijand. Met Blood & Thunder, één der beste metal-anthems ooit, werd een laatste keer ongemeen hard uitgehaald. De hoop op een zomerse passage is er na vanavond voor beide bands alleen maar groter op geworden.

 

(BG)