Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Moskito Quintet - Isolde et Les Bens
Photo report: Lordi
Photo report: Lordi
Festival report: Vestrock 2016
Festival report: Vestrock 2016
Concert report: The Sore Losers
Concert report: The Sore Losers
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014
King Hiss - Album release show
King Hiss - Album release show
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Karmaflow: The Rock Opera Videogame OST (4/5)
Concert review: John Garcia - Gent
Concert review: John Garcia - Gent
Concert report: Black Tolex
Concert report: Black Tolex
Concert report: Millionaire
Concert report: Millionaire
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Ugly Kid Joe
Photo report: Ugly Kid Joe
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Concert report: Monster Magnet

27 JAN 2019
Concert report: Monster Magnet


 

Monster Magnet + Puppy

 

De Kreun, Kortrijk 26.01.2019

 

PUPPY mocht aftrappen in een bomvolle De Kreun. Dit Britse trio brengt stevige rock in de trend van Weezer en dergelijke. Ze brengen hun songs strak en maken gebruik van korte breaks die perfect uitgevoerd worden. De zangpartijen van gitarist/zanger Jock Norton klinken braaf en zijn meestal tweestemmig met de hulp van bassist Will Michael.

De stemmetjes zijn precies afkomstig van kereltjes aan de rand van de puberteit. Ze staan in schril contrast met de muziek. Dat is wennen. Hun set startte met ‘Entombed’. Dit nummer geeft u onmiddellijk een idee waar de band voor staat. Simpele krachtige gitaarriff met mokerslagen van bas en drum. Dat blijkt ook de formule voor de volgende songs van de set.

Na twintig minuten viel het gitaargeluid weg. Gelukkig kon Jock snel het euvel verhelpen. Na de song grapte Jock dat dit een onderdeel van de show was.  Britse humor. Altijd top.

 

MONSTER MAGNET werd ingeleid door de openingsgeluiden van hun album ‘Dopes to Infinity’ gevolgd door de song zelf. De toon was gezet. ‘Rocket Freak’ uit het album Mindfucker volgde.  Verder passeerden ‘Crop Circle’ uit Powertrip, ‘Radiation Day’ uit Monolithic Baby en ‘Melt’ uit God Says No. Het geluid zat goed en Wyndorf maakte opnieuw volop gebruik van echo en nagalm.

 

De setlist bestond enkel uit pareltjes. ‘Look to your Orb’ , ‘Ego, the Living Planet’ en ‘Negasonic Teenage Warhead’(Dopes to Infinity) waren uitschieters. Er werd afgesloten met ,hoe kan het anders, ‘Spacelord’ uit Powertrip. We kregen drie songs extra: ‘CNN War Theme’ uit Monolithic Baby, ‘Dinosaur Vacuum’ uit Superjudge en de titeltrack ‘Powertrip’ .  Ik merkte op dat ik de bassist al eerder gezien had in een andere band. En inderdaad. Het was Chris Kosnik, bassist bij The Atomic Bitchwax. Hij verkeerde in bloedvorm. Dave Wyndorf heerst en daar zijn we gelukkig mee. 

Monster Magnet mag nooit verdwijnen. Nooit.

 

Guido Grymonprez