Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
MaydayMayday Festival - Kortrijk
MaydayMayday Festival - Kortrijk
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Groezrock 2016
Groezrock 2016
Photo report: The Nits
Photo report: The Nits
Concert report: Kasabian
Concert report: Kasabian
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Photo report: Life of Agony
Photo report: Life of Agony
Photo report: Powerwolf @ Trix - Antwerp
Photo report: Powerwolf @ Trix - Antwerp
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Photo report: Maverick & The Poodles
Photo report: Maverick & The Poodles
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers
Photo report: Roadkill 2016
Photo report: Roadkill 2016
Festival report: Lokerse Feesten Metalday
Festival report: Lokerse Feesten Metalday

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Concert report: PJ Harvey

21 OKT 2016
Concert report: PJ Harvey


 

PJ Harvey @ Vorst Nationaal 19/10/16 (4,5/5)

 

Saxy PJ & her magnificant nine

 

Na vijf jaar radiostilte kwam Miss Harvey dit jaar eindelijk met een propere opvolger van het redelijk legendarische Let England Shake (2011). Op The Hope Six Demolition Project probeert Polly Jean weer heel wat nieuwe dingen uit. Zo zet ze dit keer de saxofoon, die ze ook zelf met veel kunde ter hand neemt, centraal. Wie afreist naar de bakermat van dit warme instrument wordt dan ook met toeters en bellen ontvangen. PJ Harvey kon rekenen op een goed gevuld Vorst Nationaal om haar laatste plaat voor te stellen.

 

Zonder voorprogramma een dik anderhalf uur doorstomen met vooral nieuwer werk hier en daar afgewisseld met een klassieker, het is weinig artiestes van Harveys generatie gegeven. Als een enthousiaste dorpsfanfare kwam de negenkoppige formatie samen met de gastvrouw van de avond de bühne op geschuifeld. Met een brede achterhoede vol muzikaal talent als degelijk uitgebouwd fundament en een flinke portie Britse bokkigheid reeg the first lady van de alternatieve rock haar machtig mooie melodieën feilloos aan elkaar. Met o.a. Chain Of Key, The Community of Hope en The Orange Monkey, alle drie van The Hope Six Demolition Project, werd de spits snedig afgebeten. Het geluid zat goed, wat in Vorst niet vanzelfsprekend is, en zonder veel randanimatie kon er toch voor het nodige kippenvel gezorgd worden. Met een handvol spots, artwork enkel bestaande uit een soort betonnen muur en weinig tot geen bindteksten kregen de fans toch fijn waar voor hun 43 piek. De handen gingen na ieder nummer dan ook gedwee op elkaar. In het tweede luik werden enkel songs van Let England Shake met veel passie ten berde gebracht. The Words That Maketh Murder, The Glorious Land en de titeltrack gingen bij het overgrote deel van het publiek via de zintuigen van de licht wiegende hoofden zoetjes binnen. De eindsprint van Polly Jean, die heel het concert door goed bij stem bleef, mocht er ook wezen. Kersverse krakers als The Wheel en River Anacostia werden harmonieus afgewisseld met de tijdloze klassiekers To Bring You My Love, Down By The Water en de cultclassic van weleer 50ft Queenie. Enkel de uberhits C’mon Billy en Big Exit ontbraken nog op de setlist om de hele boel volledig in te pakken. Maar voor een greatest hits-gig moet je nu eenmaal niet bij PJ Harvey en co zijn.

 

Het was de moeite om op deze natte herfstavond de lange weg naar Vorst af te leggen. Tot de volgende keer PJ!

(BG)

Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey
Concert report: PJ Harvey