Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Concert report: STAKE - RHEA

16 AUG 2020
Concert report: STAKE - RHEA


 

STAKE - RHEA

 

Zomerbubbels Nazareth, 16/08/20

 

Zitten en zwijgen

 

Veilig evenementen organiseren in coronatijden is wel degelijk mogelijk beste meneer de cultuurminister. Dat bewijst vzw Popallure in Nazareth. Van 10 tot 16 augustus werden achter de statige kerk concerten met Belgische artiesten georganiseerd. Een goeie mix van gevestigde waarden en aanstormend talent van eigen bodem zorgde dat het gros van de avonden tot de laatste stoel uitverkocht was. Met de teruggeschroefde maatregel van slechts tweehonderd aanwezigen en in deze tijden van cultuurschaarste is dat met bepaalde klinkende namen een batje.

 

Toen we aankwamen werden we door een vriendelijke medewerker naar onze plaats geleid. We kregen een blaadje met belangrijkste regels en de dranklijst. Er heerste een ongedwongen gezellige sfeer en iedereen volgde probleemloos de afspraken. Mondmaskers in het straatbeeld en in supermarkten zijn we al gewoon maar op een concert is dit toch nog even wennen. Een pluim op de hoed van vzw Popallure.

 

De jonge wolven van RHEA mochten de avond op gang trappen. Met hun finaleplaats in De Nieuwe Lichting van 2016 kwamen ze aan het belpoppervlak drijven. Vanaf dan werd er met veel enthousiasme aan een live-reputatie gewerkt. Twee weken geleden waren ze naar eigen zeggen zo blij als een klein kind toen ze in de Gentse Ghelamco Arena twee keer tweehonderd fans mochten verblijden met hun eerste optreden van 2020. Met hun hitjes Under My Skin, Stuck In The Middle en If Only (die één van de vetste outroriffs uit de Belgische rockgeschiedenis heeft) werden we al zittend en zwijgend op onze wenken bediend. Met twee EP’s Lust For Blood Pt.I (2019) en Lust For Blood Pt.II, die kunnen gezien worden als één volwaardig album, heeft RHEA genoeg gerief om een volwaardige set te vullen. Toch werd er op het einde nog een overbodige medley van 99 problems (Jay-Z) en Bombtrack (RATM) aan de voor de rest oerdegelijke vertoning gebreid.

 

Stake opende met het naar hun nieuwe normen trage Devolution. Desalniettemin namen ze ons zoals gewoonlijk meteen mee op hun LSD-trip-achtige rollercoaster. Met Catatonic Dreams en Doped Up Salvations werden de eerste loopings met bijhorend geschreeuw genomen. Brent en co grossierden vooral uit hun laatste worp Critical Method. Maar er werden ook enkel kanonskogels uit Kosmokoma (2015), hun laatste als Steak Number Eight, in de set verwerkt. Zo werden Return of the Kolomon, Charades en Gravity Giants met veel overtuiging in het bewolkte zwerk gesnaard. Met The Absolute Center, Critical Method en Careless was een uur edelmetalen vertier aan een verschroeiend tempo in een oogwenk voorbij. Tijdens de bisronde kregen we nog een hart onder de riem met Your Soul Deserves to Die Twice en werden we uitvoerig bedankt.

 

De stake met beRHEAnaise saus werd gulzig naar binnengespeeld en smaakt naar meer, veel meer.

 

(BG)