Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Concert report: Sunn

30 JAN 2020
Concert report: Sunn


 

SUNN O))) + Caspar Brotzmann Bass Totem

 

De Kreun (Kortrijk) Belgium – 29 januari 2020. (Sold Out.)

 

Muziek is smaak. Muziek moet je proeven. Smaken verschillen. Muziek moet je begrijpen. Iedereen begrijpt maar niet iedereen begrijpt hetzelfde.

 

Caspar Brötzmann mocht de avond openen. Deze Duitser is een bassist. Zonder begeleiding van iets of iemand martelde hij zijn viersnarig instrument veertig minuten lang. De klanken die zijn versterking uitspuwde waren bijna onmenselijk te noemen. Het geluid was scherp en het kletteren van de snaren tegen de gitaarelementen oorverdovend. Deze klanken kan je niet onderbrengen in een muziekgenre dat meer algemeen is. Willekeurig (vermoed ik) slaan op de snaren en gitaararm bij een zeer hoog volume doet mijn wenkbrauwen fronsen. Een song kan ik er niet in vinden. Anderen misschien wel. Over één ding kunnen we het met z’n allen eens zijn: volume. Op het podium staan er gigantische luidsprekerkasten met versterkers. Op één van de versterkers staat nog een klein apparaat dat met de hand bediend wordt. Als dit gebeurt dan geeft deze handeling het geluid een boost van jewelste. Neen, oordoppen zijn geen overbodige luxe. De geluiden doen mij denken aan gegrom in een oneindige spelonk met als grondbedekking ijzeren roestige staven. Na twintig minuten begint de brave man plots te zingen. Bij een stillere passage van ongeveer twee seconden meen ik de tekst ‘..in your arms..’ te horen. Het zou dus in de Engelse taal geweest zijn.

 

Om 21:25 uur mag Sunn O))) de avond ‘afmaken’. Er wordt rook geproduceerd dat het een lieve lust is. Tot in de bovengelegen toiletten toe zie je amper één meter ver. Het podiumlicht kan er niet doordringen. Het duurt vijfendertig minuten eer je een silhouet opmerkt op het podium. Ondertussen wordt uw lichaam getest op weerbaarheid bij trillingen. Het gegrom van de gitaren eist zijn tol. Iemand in het publiek zakt in elkaar en wordt afgevoerd. Soms hoor ik enkele Hammondorgelklanken. Ik ben niet in staat om deze geluiden te analyseren of te catalogeren. Zou het aan mij liggen? Ervaart het aanwezige publiek iets anders? In ieder geval: na vijfenveertig minuten heb ik het gehad. Ik verlaat de hel. Ik had over Sunn O))) gelezen en gehoord en was zeer nieuwsgierig. Een band zonder ritmesectie? Wat zou dat geven?

 

Ik begrijp niet waarom deze muziek onder de noemer metal valt. Ik wil dolgraag een fan ontmoeten. Hopelijk kan hij mij duidelijk maken wat hij hoort en ik niet.

 

Guido Grymonprez.