In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
In flames
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Soulfly & King Parrot @ Vooruit Gent
Festival report: Lokerse Feesten Metalday
Festival report: Lokerse Feesten Metalday
Photo report: Nothing More
Photo report: Nothing More
Photo report: The Iron Maidens
Photo report: The Iron Maidens
Photo report: Buddha Bash 2016
Photo report: Buddha Bash 2016
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Photo report: Sabaton
Photo report: Sabaton
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Concert report: Bart Peeters @ De Leest Izegem
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Bockor Rock 2016
Bockor Rock 2016
Jazz at Track Kortrijk - Misstriohso
Jazz at Track Kortrijk - Misstriohso
Ladies of Soul @ Lotto Arena Antwerpen
Ladies of Soul @ Lotto Arena Antwerpen
Photo report: Vandenberg's Moonkings
Photo report: Vandenberg's Moonkings

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

Concert report: The Melvins

23 OKT 2018
Concert report: The Melvins


 

The Melvins – John Spencer – Shitkid

 

21 oktober 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

 

Om exact 19:30 uur mocht Shitkid de aftrap geven in een totaal uitverkochte zaal.

 

Er verschijnen op het podium twee jonge meiden met gitaar en basgitaar. Een elektronische drum wordt opgestart door de bassiste en we zijn vertrokken. Een simpel basritme zoals we meermaals te horen kregen door verschillende bands tijdens de new-wave periode wordt ingezet. Scherpe gitaarakkoorden vergezeld van zangpartijen doen mijn mond openvallen.

 

Shitkid zijn scandinavische meisjes die goed naar Duitse new-wave hebben geluisterd. Er wordt vals gezongen dat het geen naam heeft, maar blijkbaar vormt dat geen probleem. Voor mij dus wel. Na het tweede nummer word ik getroffen door een plotse aanval van dorst en een onbekende kracht drijft mij richting bar. Dat blijkt mijn redding te zijn.

 

Na dertig minuten trommelvliezenfoltering hoor ik de eerste klanken van de volgende act:  John Spencer. Voor de meesten onder ons is dit geen onbekende. Ooit zag ik hem aan het werk met zijn Blues Explosion op Pukkelpop.  Van blues was geen sprake, wél van strakke garagerock.

 

Gelukkig is John vergezeld door drie muzikanten. Een drummer, een toetsenist en een percussionist.

 

Dit zootje ongeregeld brengt het eerste halfuur iets ten gehore waarbij mijn lichaamshaar, uitgezonderd mijn hoofdhaar,  gaat rechtstaan. Neen, ik word niet gepakt door muzikale schoonheid maar door iets dat ik moeilijk kan verklaren. Ik hoor een speelgoedorgeltje, de percussieman die met een hamer (!) op een metalen plaat en veer timmert en mijnheer Spencer zelf die niet door heeft dat er zes snaren op zijn gitaar gespannen zijn. De zangpartijen(?) worden meer gesproken dan gezongen. Plots is er hoop. Er komt stilaan respons door de aanwezigen want John brengt wat oud herkenbaar werk. Maar voor mij is de boot reeds gezonken. Ik merk méér volk aan de bar op.

 

Alle hoop om de avond te doen slagen ligt in het kamp van The Melvins. Een viertal verschijnt. Gitaar, twee basgitaristen en een drummer.

 

Er wordt afgetrapt met ‘Sesame Street Meat’. Het geluid in de benedenzaal is in orde. De samenzang zit zeer goed. De gitaarklank staat als een huis. Eén bassist vormt samen met de drummer een muur van geluid terwijl de andere bassist met behulp van effectpedalen een wolk creëert rond de melodie. Origineel en het werkt nog ook.  ‘At The Crawl’ wordt ingezet. Aan de typische onregelmatige mokerslagen wordt hier snel duidelijk dat dit viertal in bloedvorm verkeert.  Bij ‘The Kicking Machine’ mag de geweldige drummer zijn duivels ontbinden. Wat een kracht.  Bij ‘Anaconda’ worden alle registers opengetrokken.  Een gitaarriff ‘in your face’.  ‘Let It All Be’ zet dan weer de zaal in beweging.  De hel breekt los bij ‘Honey Bucket’. Rock ’n roll ten top! De sitar kondigt ‘The Bit’ aan. Een trage agressieve song met een Sabbath-achtige gitaarriff. ‘Don’t Forget To Breathe’ is een nummer met een groot blues gehalte door het slepende ritme maar steekt prachtig in elkaar. Een van de beste songs van de avond.

 

‘Onions Make The Milk Taste Bad’ heeft een licht Primus-gehalte. Weird.Daarna wordt alle opgekropte energie losgelaten tijdens het instrumentale ‘The Talking Horse’

In ‘Evil New War God’ zijn de onvermijdbare mokerslagen terug.  Het drumwerk is werkelijk subliem.

Er vallen die avond zes covers te horen: ‘Saviour Machine’ (David Bowie) , ‘What They Say’ (Red Kross) , ‘Sway’ (The Rolling Stones), ‘Moving To Florida’ (Butthole Surfers), ‘Stop’ (James Gang), en ‘Rebel Girl’ (Bikini Kill) waarbij Shitkid te gast mag zijn.

Als laatste nummer wordt ‘So Long, Farewell’ gebracht. Een luid ‘traag’ afscheid van deze uitzonderlijke band.

 

The Melvins worden bij de grondleggers van de grunge gerekend. Dit klopt niet helemaal want The Melvins zijn van alle markten thuis. Punk, seventiesrock, grunge, alternatieve rock, experimenteel…Overal drukken ze hun stempel.

 

Hun eerste schijf kwam uit in 1984 en in 2018 brachten ze hun vierenvijftigste plaat uit, EP’s, verzamelaars en liveplaten inbegrepen. Stoppen moeten ze van mij nog lang niet.

 

Keep on rockin’, Buzz!

 

(Guido Grymonprez)