Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Play & Produce - Gent Vooruit
Play & Produce - Gent Vooruit
Photo report: EMP Persistance Tour 2016
Photo report: EMP Persistance Tour 2016
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
Photo report: Bryan Ferry
Photo report: Bryan Ferry
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Photo report: One Night of Queen - Casino Oostende
Photo report: Bent Van Looy
Photo report: Bent Van Looy
King Kong Club
King Kong Club
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Hooverphonic
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
Photo report: Blunt
Photo report: Blunt
Photo report: Ensiferum
Photo report: Ensiferum
Photo report: Kreator
Photo report: Kreator
Photo report: School is cool
Photo report: School is cool

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Concert report: Zeal & Ardor

11 DEC 2018
Concert report: Zeal & Ardor


 

Zeal & Ardor (5.5/5)

 

L’Aeronef, Lille, 09/12/18

 

Imponeren, sans gilet jaune

 

Met hun tweede worp Stranger Fruit, een uitgebreide tournee langs Europese concertclubs groot en klein en komend voorjaar een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Baroness, kunnen we stellen dat Zeal & Ardor in 2018 vele metalharten gestolen heeft. Manuel Gagneux, een Zwitserse Amerikaan, is het meesterbrein en de drijvende kracht (en dit mag je letterlijk nemen) achter dit nieuw fenomeen. Met gospel-, blues- en zelfs een snuifje soul-invloeden zal hij de komende jaren het metal landschap zoals we het altijd gekend hebben met zekerheid hertekenen.

 

Nadat we Stranger Fruit afgelopen zomer purper gedraaid hadden, waren onze verwachtingen voor dit optreden misschien wel van alle bezochte live-evenementen het hoogste gespannen. Geen enkele keer werden ze in 2018 zo ruimschoots ingelost als hier. Met een vijfkoppige achterhoede, waarvan twee ‘backing vocals’ naast hem geposteerd, heeft Gagneux iets om op terug te vallen. Maar het waren vooral zijn strakke riffs en de overdonderende vocals in combinatie met het rijkelijk gevuld spectrum aan invloeden die onze monden wagenwijd deden openvallen. Al vroeg in de set werd L’Aeronef tijdens Row Row omgetoverd in een zelden gezien feestje dat veel weg had van een bezwerende ceremonie van één of andere duistere groepering. Zonder geel hesje volledig in het zwart gehuld wist Z & A ons anderhalf uur lang te overtuigen, te boeien en vooral te verrassen. Don’t You Dare werd kort voor het einde als orgelpunt in het zwerk gekeild. De laatste gig was dit jaar met voorsprong het beste.

 

Achteraf zagen we nog hoe Manuel Gagneux zelf zijn materiaal opruimde en ons met alle bescheidenheid van de wereld groette. Een heerser met het hart op de juiste plaats.

(BG)