Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert review: Chris Spedding
Concert review: Chris Spedding
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Diablo Blvd. Grote Markt Kortrijk
Photo report: Evil Invaders - W.a.s.p.
Photo report: Evil Invaders - W.a.s.p.
Photo report: Life of Agony
Photo report: Life of Agony
Photo report: Bryan Ferry
Photo report: Bryan Ferry
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Zandrock 2018 - Vrijdag
Photo report: Zandrock 2018 - Vrijdag
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Hellfest 2016
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Boekentip: We Love Events (Peter Decuypere)
Boekentip: We Love Events (Peter Decuypere)
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Arch Enemy
Photo report: Arch Enemy

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Concertreport: Triggerfinger en dEUS @ Zénith (Lille)

31 MAA 2019
Concertreport: Triggerfinger en dEUS @ Zénith (Lille)


 

Concertreport: Triggerfinger en dEUS  29/03/2019

 

Een hemelse belpop-combo in Noord-Frankrijk

 

Het is al langer dan vandaag geweten dat het programma van Zénith, L’Aeronef en Le Grand Mix (Tourcoing) in de gaten moeten gehouden worden door meerwaardezoekers van het betere concert voor een prikje. Toen de Belgische muziekgrootheden Triggerfinger en dEUS werden aangekondigd om één van de negen avonden te vullen van het festival Les Paradis Artificiel ging onze concert-alarmbel oorverdovend af.

 

Met een optreden van Triggerfinger (4,5/5) mee te pikken kan je eigenlijk nooit iets verkeerd doen. Het trio is intussen al 20 jaar aan het rocken dat de blokken er van vliegen en draait met vijf oerdegelijke albums mee aan de Europese top van de alternatieve rockmuziek. We kregen een greep uit hun lijvige discografie met I’m Coming For You als verschroeiende opener. Ruben Block was goed bij stem en liet ons ten volle proeven van zijn vocale uithalen bij First Taste. Het heerlijke By Absence Of The Sun en het rauwe On My Knees volgden vlot. Monsieur Paul, dit jaar zestig jaar jong, gaf zijn zoveelste lesje in stoïcijns bassen voor gevorderden. Het gedrum en de  bijhorende gèstes van Mario Goossens hebben nog steeds het testosteron-gehalte van Animal uit The Muppet Show. All This Dancin’ Around en Man Down zorgden voor een ronkend orgelpunt.

 

dEUS (3,5/5) had iets meer moeite om hun jukebox warm te krijgen. Barmans hoogdagen zijn misschien voorbij, maar de man heeft nog steeds een ego dat door heel wat fans gestreeld mag worden. dEUS-klassiekers werden afgewisseld met enkele minder bekende nummers. De outro van Instant Street en de onheilspellende melodie van Quatre Mains kreeg een eerste keer de handen unaniem op elkaar. Daarna slopen af en toe wat slordigheden in het spel, maar dEUS zou dEUS niet zijn als ze nog wat achter de hand hielden. Zo kon een beklijvende versie van Hotellounge (Be The Death Of Me) en het strakke Bad Timing net op tijd nog wat gemaakte foutjes doen vergeten. Onder het alom gekende viool-gekwiet van Suds & Soda verlieten we de zaal om op een mooi uur van Rijsel weg te reizen naar onze Belgische bakermat.

 

dEUS is geen god meer in belpopland, maar komt nog steeds aardig in de buurt. Triggerfinger daarentegen weet nog steeds hoe het de trekker van hun drieloop moet overhalen om ons vlammend omver te blazen.