Behemoth - I loved You At Your Darkest
Orange Goblin – The Wolf Bites Back
Parkway Drive – Reverence
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
26 OKT
Y and T
26 OKT
Oscar and the Wolf
30 OKT
Life of Agony
02 NOV
Macy Grey
03 NOV
RGMC XXL
03 NOV
Indochine
07 NOV
Nightwish
08 NOV
Godsmack
11 NOV
Riverside
16 NOV
Rock against Duchenne
16 NOV
Bring me The Horizon
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
08 MAA
Doro
08 MAA
Doro
Fotogalerij
Photo report: Graham Nash - De Roma
Photo report: Graham Nash - De Roma
Concert report: ZZ Top - Blues Peer
Concert report: ZZ Top - Blues Peer
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
Concert report: Steak Number Eight
Concert report: Steak Number Eight
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Goose
Photo report: Goose
Photo report: The Paladins
Photo report: The Paladins
Concert report: Nada Surf
Concert report: Nada Surf
Photo report: Ieperfest 2017
Photo report: Ieperfest 2017
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Concert report: Saxon
Concert report: Saxon
Cult Corner: The Rotten Pistols
Cult Corner: The Rotten Pistols
Gehoornde Man @ De Leest - Izegem
Gehoornde Man @ De Leest - Izegem
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge

De Grillen van Gheysen

De tijdloze


 

 

 

 

 

 

I read the news today, oh boy.

De middenstand regeert het land, beter dan ooit tevoren.

There's too much confusion.

Words like violence, break the silence.

 

See the blind man, shooting at the world.

You were caught on the crossfire of childhood and stardom.

I watched the world float to the dark side of the moon.

A little anxious when it's dark.

 

There's a lady who's sure.

All five horizons, revolved around her soul.

Through the veins of history.

I hear her voice, calling my name.

But I’m a creep, I’m a weirdo.

 

Me and Mary we met in high school when she was just seventeen.

It started out with a kiss.

Take me out tonight.

Housewife.

 

And those were the days of roses, poetry and prose.

Dancing to electro-pop like a robot from 1984.

The pleasure is to play, makes no difference what you say.

Players only love you when they're playing.

 

Why'd you leave the keys upon the table?

Why is the bedroom so cold?

Isn't it always so?

You're probably right.

Where is my mind!?

You are like a hurricane.

 

Help me to carry the fire.

That David played and it pleased the Lord.

We can beat them, just for one day.

With the fire from the fireworks up above me.

There is no other Troy for you to burn.

 

I know the pieces fit.

So I lift those heavy eyelids.

And it's hard to hold a candle,

Thunderstruck!

 

Here we are now, entertain us.
A band is blowing Dixie, double four time.

Scaramouch, Scaramouch will you do the Fandango.

But please don't put your life in the hands of a Rock 'n' Roll band, who'll throw it all away.

 

And now you do what they told ya.

We get some rules to follow.

Obey your master.

It's such a perfect day!

 

Tijdloze 2017

(BG)

Meer lezen...

Festival review: Cactus 2015

15 JUL 2015
Festival review: Cactus 2015


 

Festivalreview: een zomerse zaterdag op Cactus 2015

 

 

Na het mindere weer van afgelopen dagen werden een dozijn eieren met een rode strik rond afgeleverd bij de Arme Klaren. Enkele brandende kaarsen en een paternoster vlotte schietgebedjes zouden een zonovergoten zaterdag met aangename temperaturen kunnen verzekeren. Op weg naar Brugge die Schone knalde de mix-cd door de autoradioboxen: “Cry luuuuv”. Onze zonnebrilglazen waren vakkundig opgeblonken en de pul zonnecrème zat als een revolver klaar in onze achterzak. Het verplicht zakje leute om onze Cactusontmaagding tot een proper einde te brengen ging gedwee heen en weer op de achterbank. Alles was aanwezig voor een muzikale topdag.

 

Vorige week zagen we Wannes Capelle, de charismatische frontman van Het Zesde Metaal, nog als gewone mens tussen winkelende massa in de IKEA van Gent. Vandaag stond de West-Vlaamse bard op het goddelijke af probleemloos met woorden en akoestische gitaar te spelen. Het materiaal van de laatste plaat, Nie Voe kinders, werd gesmaakt door de toestromende menigte. Ook oudere klassiekers als Est Miskien en Ier Bie Oes ontbraken niet. Wannes was duidelijk in form en had zelfs een liefdesverklaring klaar voor de opgedaagde fans. Een betere opwarmer voor wat nog moest komen konden we ons niet voorstellen.

 

Met Mop Mop & Anthony Josephe werd een vaatje afrobeat open getrokken. Het was er dan ook het weer voor. Heel wat liefhebbers van hun exotische ritmes en soul gingen uit de bol. Zelf de politiek getinte parlando van Josephe werd als zoetekoek geslikt. Om de betovering van hun voodoojazz te ontlopen zochten we een heenkomen langs de “korte bar”, over het Minnewater op zoek naar ander spek voor ons bekje…

 

Met SOHN kregen we een eerste lichte tegenvaller te verwerken. De zwoele beats van de Britse producer kwamen koeler over dan op zijn fantastisch debuut Tremors (zie review). Artifice, Bloodflowers en The Wheel werden redelijk afstandelijk gebracht en konden allen maar de voorste rijen in beweging brengen. De overgang van de sadwave van SOHN naar de rauwe rock ’n roll van Black Rebel Motorcycle Club was abrupt maar misschien wel broodnodig, dit zie je ook alleen maar op een Cactuspodium. Het trio van B.R.M.C. had de gitaarsnaren strak gespannen en ronkte als een uitgelaten pick-up-truck in de woestijn. Op één groepslid na, bleven de alom gekende leren jekkers de hele setlist in de verzengende avondhitte onwrikbaar om de schouders zitten! Het werkmanszweet parelde dan ook in dikke druppels van hun gezicht. De eerste crowdsurfers, headbangers en devil horns waren een logisch gevolg. Six Barrel Shotgun liet geen spaander heel en Spread Your Love werd over het hele festivalterrein luidkeels mee gescandeerd, een perfecte leuze voor een vrolijke Vlaamsche feestdag.

 

Jessie Ware kwam net op tijd om in een Wild Moment de innerlijke mens te versterken en ons mentaal voor te bereiden op de hoofdacts van de avond die er voor ons echt toe deden.

Rond zonsondergang veranderden de eerste rijen voor het podium van bezetting. De gemiddelde leeftijd schoot, op een paar hardnekkige Balthazar-groupies na, de hoogte in en de perfectly good airguitars werden met geduld en oog voor detail gestemd. …

 

Het was al van 1997 geleden dat ik John Hiatt zag in de Elizabethzaal in Antwerpen. Het werd dan ook de hoogste tijd dat we de Amerikaan nog eens aan werk mochten zien, vooral daar we zijn vorige passages op Cactus gemist hadden! Vóór het podium hadden enkele tieners zich al strategisch opgesteld en er kwamen er zelfs nog bij. Op onze retorische vraag of zij dan zoveel van John Hiatt hielden, antwoordden zij (geheel naar onze verwachting) “Nee, maar ‘t voor de volgende band…” We sloten een deal en ruilden plaatsen met de plechtige belofte dat ze een uurtje later weer vooraan mochten om hun eigen idolen te aanbidden…

 

Uit ervaring kan ik u verzekeren dat het een goede investering is om uw eigen kinderen groot te brengen met de liefde voor veel muziekjes (dixit RvhG). Dat betaalt zich jaren later dubbel en dik terug, vooral op momenten wanneer je het minst verwacht. Dat weet John Hiatt volgens mij ook want hij opende de set met “Your Dad Did”. Een nummer dat perfect onze aanwezigheid (zoon & vader) ver(ant)woordt. Zelf kan ik geen mooier vaderdagcadeau bedenken dan een ticket voor dit optreden! (You love your wife and kids, Just like your dad did…)

 

Meteen zette Hiatt zijn foutloos traject verder met Detroit Made, een ode aan de stad Detroit achter het stuur van een “deuce and a quarter”; een lange Buick die in de gemiddelde Vlaamse garage met zijn kofferbak in de regen zou staan. Dit zou niet de laatste song over auto’s worden. Tijdens Tennessee Plates mochten we allemaal ‘how how how’ meezingen en slaagde gitarist Doug Lancio erin om het origineel van de koning op slide, Sonny Landreth, te evenaren! Een nummer dat eigenlijk een kleine roadmovie is met een verrassend einde; sla er de tekst maar eens op na! (En ja, ene Charlie Sexton mocht dit nummer ooit coveren voor de film Thelma en Louise!)

 

Onder het onafscheidelijke hoedje schuilt ook een filosoof die zijn publiek en passant enkele levenslessen geeft. Perfectly Good Guitar ging over “hurting the ones you love and feeling bad about it” en speciaal voor de jonge wijsneuzen -die ons muziekplezier vergalden met hun oeverloos gezwets op enkele meters van het podium- had hij nog Paper Thin in petto! Als kind denk je dat je alles weet. Ik dacht dat ik zó’n dik boek was. (Hij toont met duim en wijsvinger een Dikke Vandale) But I didn’t know shit! And now... I still don’t know shit, but at least I believe it now, I’m paper thin… Wie het schoentje past trekke het aan…

 

Hij werd zelfs lyrisch bij het mooie weer: How lucky we are to be alive en to live such a day! Op slag zagen we de futiliteit in van enkele babbelzieke jongeren op een concert! De melancholie klonk ook door toen hij zowel de mooie als de scherpe kantjes van de liefde bezong in nummers zoals Real Fine Love, Crossing Muddy Waters, Cry Love en Thing Called Love. Uit zijn doorbraak uit 1987, Bring the Family, speelde hij Memphis In The Meantime en Have A Little Faith In Me. Voor het festivalpubliek was het als een jukebox waar je vijf frank in gooit, om het gewenste nummer live te horen. Het was echter geen herkauwen van de cd, maar we kregen doorleefde versies van een songwriter die er duidelijk zin in had!

Van zijn nieuwe CD bracht hij enkel Long Time Comin', dat ons binnenkort weer een zelf aangeschaft cadeautje zal opleveren. Het feest werd afgesloten met een hulde aan BB King, the real king, Riding With The King. Toen ik gelukzalig het podium de rug toekeerde, merkte ik dat de jongelui op de tweede rij ook met volle teugen genoten hadden van de 62 jaar jonge muziekheld. Wat zou een mens dan nog meer kunnen wensen?

 

Balthazar maakte al voor de derde keer in hun prille carrière een passage in het Minnewaterpark. Zoals Jinte Deprez het zo mooi verwoordde, stonden ze bij hun eerste keer Cactus om twaalf uur ’s middags geprogrammeerd. Deze editie mochten ze omstreeks middernacht de boel afsluiten. Als headliner kregen ze een klein anderhalf uur speeltijd. Dat is meer dan op de voorbije festivals (Rock Werchter, Best Kept Secret,…) waar de pannen van de plaatselijke daken nog gezocht en verzameld worden. Het West-Vlaamse vijftal is momenteel één van belangrijkste exportproducten van ons land en wij konden met enige trots en open mond (als we de lyrics niet uit volle borst meebrulden) alleen maar toekijken hoe de samengepakte massa vakkundig werd plat gewalst. Met drie dolle dijken van platen hebben Maarten, Jinte, Patrica, Christophe en Simon al een rijk discografisch vermogen om een straffe set uit te puren. Then What en Leipzig waren de ideale appetizers voor een grandioze feestdis. The Oldest Of Sisters, Nightclub en Bunker werden op een bedje van feilloze samenzang geserveerd. De machtige slagzin “the words come out, like rats leaving a sinking ship” werd oorverdovend meegekweeld. Balthazar deed meer dan alleen bevestigen, dit is nu al één van de beste festivalconcerten van deze zomer.

 

Cactus, u ziet ons in de toekomst nog terug.

(F&BG)

 

 

Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015