The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
06 FEB
Ghost
16 FEB
Steel Panther
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
10 APR
In flames
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
22 MEI
Deus
02 JUN
Vestrock 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
Fotogalerij
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concertreport: The Bootleg Beatles
Photo report: Therapy
Photo report: Therapy
Photo report: The Dead Daisies
Photo report: The Dead Daisies
Concert report: Ks Choice
Concert report: Ks Choice
Woosha 2014
Woosha 2014
Concert report: Saxon
Concert report: Saxon
Photo report: Macy Gray
Photo report: Macy Gray
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Tjens Matic
Photo report: Tjens Matic
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas
Containerconcert Alcatraz @ Grote Markt Kortrijk
Containerconcert Alcatraz @ Grote Markt Kortrijk
Photo report: Evil Invaders - W.a.s.p.
Photo report: Evil Invaders - W.a.s.p.
Afro C Festival 2014
Afro C Festival 2014
AC/DC - Dessel
AC/DC - Dessel

The odd man

Jingle bells ...capitalism smells


 

Iedereen zal dit nare gevoel wel herkennen. Je zit in je auto lekker te genieten van onze rustgevende Belgische ochtendspits of je zit op het werk te dagdromen van het weekend dat nog moet komen. Plots krijg je een vaag herkenbaar en onheilspellend gevoel. Het begint met die koude en kille rilling over je ruggengraat. Alle haartjes op je armen gaan rechtstaan en uw sfincter spant zich op alsof hij een onaangename verassing verwacht. En dan gebeurt het: uit het radiotoestel weerklinken de eerste deuntjes van een berucht kerstlied. Wanhoop en het bijhorende koude zweet komen boven borrelen en je beseft maar al te goed dat de “prachtige” tijd waarin we de geboorte van kindeke Jezus vieren is aangebroken. Fra-lalalalala schiet me dood! De laatste tien jaar herkennen we het aanbreken van deze hoog christelijke periode al sneller aan de Coca-Cola kerstreclame die door onze beeldbuizen geprojecteerd wordt dan door de kaarsjes van een adventskrans te zien branden. But who cares? Cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes! Daarbovenop de talloze kerstmarkten met glühwein, jenever en een warme chocomelk voor de kleine sloebertjes, ow yeahhh…

 

Dat bijna heel West-Europa het christelijk geloof heeft doorgespoeld in het toilet der rationaliteit is volledig begrijpelijk. En hoe pijnlijk het ook is, dit fenomeen is al te snel waarneembaar wanneer je merkt dat mensen sneller kunnen zeggen wanneer het solden zijn dan wanneer het tijd is om te vasten. Maar ons creatieve kopje heeft aan deze periode een andere betekenis kunnen geven: familie, samenzijn en delen. Idyllisch niet? Een hele avond samen zijn en elkaar liefhebben rond de grote familietafel. Ikzelf geniet hier enorm van. Maar dan heb je natuurlijk ook de talrijke families waarbij de façade nog steviger overeind staat dan opa zijn “hoe-ha” na het nemen van de blauwe wonder pil. “Laten we klinken op nonkel die al zes maanden nuchter is!” Nonkel zit daar dan met zijn ‘Kidibul’ of ‘Stassen Perzik Zéro Alcohol’ terwijl de rest het goede spul drinkt. Je kan er enkel medelijden mee hebben. De arme rakker moet die avond overleven zonder zich te kunnen bezatten. Een serieuze opgave als je het mij vraagt. Het laatste restje van het christelijke geloof dat je daar nog kan vinden, na het kerststalletje onder de kerstboom, is nonkel die denkt: “God, verlos mij van mijn familie”.

 

Na het uitgebreide aperitief kunnen we dan onze voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke kerstmaaltijd. Ik heb het geluk te komen uit een middenklassegezin. Dat wil zeggen: lekker eten, goed eten en veel eten. (In tegenstelling tot onze minder bedeelde broeders die het moeten stellen met een lasagne van den Aldi (wat trouwens de beste van de wereld is, maar dat is een column voor een andere keer) en een Cara pils.) De steunpilaar van deze exorbitante maaltijd: boontjes in spek gerold! Zolang dit maar op mijn bord ligt, blijft Kerstmis voor mij de meest geniale periode op deze modderballon (na mijn verjaardag natuurlijk). Boontjes met spek dus! En niet de gezonde variant in de oven, maar de in vet gebakken in de pan versie. Al kwijlend kunnen we dan de koffie klaar zetten die de heerlijke kerststronk moet vergezellen (broeksknoop intussen open).

 

Ik was als kind vooral aan het wachten op dit moment, want mijn ouders waren zo sympathiek om mij een hele avond lang te kwellen met hun “cadeautjes pas bij de koffie”-traditie, the bastards.

De cadeautjes, prachtig toch? Geven en krijgen onder de noemer “liefde”. Weken ervoor worden er al naampjes getrokken, gevolgd door de alom bekende vraag: “Voor hoeveel kopen we?” Hopla, daar wordt het sentimentele systeem al even snel doorprikt als een egel die een ballon wil neuken, omdat we een prijs gaan plakken op elkaar. Mama is zoveel waard, broer en zus zoveel. En voor opa wat saaie kousen want we zien hem zo graag.

 

Kort voor dit heilig feest kan je op Youtube nog de beelden zien van het mooie en idealistische Amerika, waar ze hun beruchte ‘Black Friday’ houden. Hallucinante beelden die de mensheid zo triestig weerspiegelen. Het zijn haast een bende op hol geslagen apen. Als dit nu geen sluitend bewijs is voor de, soms nog steeds in vraag gestelde, evolutietheorie. Face it, we are all monkeys. Maar je kan denken: “Hé Odd Man, misschien doen ze het om dan toch maar die veel te dure playstation te kunnen kopen om hun kindje gelukkig te maken. Dan heeft hij/zij ook iets moois zoals de rijkere kindjes van de klas.” En dit kan perfect kloppen mijn beste lezertjes, maar zoals de bekende internet meme luidt: “Bitch, please”! Je kan niet ontkennen dat onze samenleving doordrenkt is van het kapitalisme en materialisme die op zijn beurt het egoïsme laat opblazen als een zekere minister die het all-you-can-eat buffet bij Pizzahut heeft gespot. Een perfect voorbeeld voor deze stelling zijn de beeldjes van het kunstwerk ‘Coming World Remember Me’, Waarbij elk beeldje een persoon voorstelt die gestorven is tijdens De Groote Oorlog. Of moet ik ondertussen zeggen ‘Coming World SELL Me’?! Al een maand voor de officiële datum waarop je een beeldje kon gaan afhalen, stopten er al bussen vol met ‘de ouderen van tegenwoordig’ om hun zakken van de Lidl vol te proppen met de kleine hoopjes klei. En of ze nu werden aangesproken door de organisatie maakte niets uit. Hier kwam het “ik ben doof schatje” excuus pas echt goed van toepassing. Er kwamen me verschillende verhalen ter ore van hoe de beeldjes zelfs eerst gekeurd werden voor ze in de zak gingen. Afgekeurde beeldjes vlogen gewoon terug op de hoop. Net als in de echte wereld zijn afwijkingen en abnormaliteiten niet welkom op de schouw van onze “moreel perfecte” oudere generatie, hoewel zij vaak de eerste zijn om te zeggen dat “de vreemdelingen” en “de jeugd van tegenwoordig” geen respect hebben (opnieuw Bitch, Please). Ik ben mij er goed van bewust dat ik niet mag veralgemenen, maar wat ik zag, hoor en las over dit thema sloeg me K.O van verontwaardiging. Dit is een perfecte filosofische spiegel die we onze maatschappij voorhouden, maar degene die er zich schuldig aan bevinden zijn gewoonweg te dom om te beseffen wat ze in die spiegel zien. Het excuus “de anderen doen het ook” komt hier even vlot naar boven drijven als bij de meeste Duitsers die spontaan “Ich bin kein Nazi” riepen als ze een U.S - G.I zagen aandraven. Well now, this just rubs me the wrong way!

 

Gelukkig zijn er de vele goede doelen die we kunnen steunen om ons een warm gevoel te geven, zodat we die arme stakkers aan de ingang van de supermarkt kunnen negeren. Gelukkig is er ook nog een groot deel van onze maatschappij die net dat beetje anders is, die de Warmste Week van Studio Brussel steunen omdat ze erin geloven, die zonnepanelen plaatsen voor (voornamelijk) de juiste redenen en die beseffen dat katten vergiftigen om uw vogeltjes in gevangenschap te beschermen fout is. Het is ook geruststellend om te zien dat ze hun moreel kompas via hun genen en opvoeding doorgeven aan het nageslacht. Er is hoop voor de toekomst. En voor degene waarvan ik hun perfecte façade heb doorprikt en als gevolg de ware stank van de onderliggende koeienvlaai naar boven komt, hier wat advies van je goede oude vriend ‘The Odd Man’. Als je elkaar echt graag ziet, probeer dat dan elke dag te tonen. Ga niet op Valentijn dat boeketje bloemen kopen in de Q8, om ze dan de rest van het jaar dagelijks een flinke pak rammel te verkopen. In plaats van de zoveelste in de rij te zijn om uw schattebout een sterk afgeprijsde iPhone X te kunnen geven, neem die tijd om aan hem of haar te spenderen. En het laatste wat we kunnen missen is de graaicultuur die nu overduidelijk in mijn vizier is gekomen.

 

This is The Odd Man saying happy holidays you motherf*ckers! Stay sexy en tot volgend jaar voor meer zever from yours truly! XxX

 

Meer lezen...

Festival review: Cactus 2015

15 JUL 2015
Festival review: Cactus 2015


 

Festivalreview: een zomerse zaterdag op Cactus 2015

 

 

Na het mindere weer van afgelopen dagen werden een dozijn eieren met een rode strik rond afgeleverd bij de Arme Klaren. Enkele brandende kaarsen en een paternoster vlotte schietgebedjes zouden een zonovergoten zaterdag met aangename temperaturen kunnen verzekeren. Op weg naar Brugge die Schone knalde de mix-cd door de autoradioboxen: “Cry luuuuv”. Onze zonnebrilglazen waren vakkundig opgeblonken en de pul zonnecrème zat als een revolver klaar in onze achterzak. Het verplicht zakje leute om onze Cactusontmaagding tot een proper einde te brengen ging gedwee heen en weer op de achterbank. Alles was aanwezig voor een muzikale topdag.

 

Vorige week zagen we Wannes Capelle, de charismatische frontman van Het Zesde Metaal, nog als gewone mens tussen winkelende massa in de IKEA van Gent. Vandaag stond de West-Vlaamse bard op het goddelijke af probleemloos met woorden en akoestische gitaar te spelen. Het materiaal van de laatste plaat, Nie Voe kinders, werd gesmaakt door de toestromende menigte. Ook oudere klassiekers als Est Miskien en Ier Bie Oes ontbraken niet. Wannes was duidelijk in form en had zelfs een liefdesverklaring klaar voor de opgedaagde fans. Een betere opwarmer voor wat nog moest komen konden we ons niet voorstellen.

 

Met Mop Mop & Anthony Josephe werd een vaatje afrobeat open getrokken. Het was er dan ook het weer voor. Heel wat liefhebbers van hun exotische ritmes en soul gingen uit de bol. Zelf de politiek getinte parlando van Josephe werd als zoetekoek geslikt. Om de betovering van hun voodoojazz te ontlopen zochten we een heenkomen langs de “korte bar”, over het Minnewater op zoek naar ander spek voor ons bekje…

 

Met SOHN kregen we een eerste lichte tegenvaller te verwerken. De zwoele beats van de Britse producer kwamen koeler over dan op zijn fantastisch debuut Tremors (zie review). Artifice, Bloodflowers en The Wheel werden redelijk afstandelijk gebracht en konden allen maar de voorste rijen in beweging brengen. De overgang van de sadwave van SOHN naar de rauwe rock ’n roll van Black Rebel Motorcycle Club was abrupt maar misschien wel broodnodig, dit zie je ook alleen maar op een Cactuspodium. Het trio van B.R.M.C. had de gitaarsnaren strak gespannen en ronkte als een uitgelaten pick-up-truck in de woestijn. Op één groepslid na, bleven de alom gekende leren jekkers de hele setlist in de verzengende avondhitte onwrikbaar om de schouders zitten! Het werkmanszweet parelde dan ook in dikke druppels van hun gezicht. De eerste crowdsurfers, headbangers en devil horns waren een logisch gevolg. Six Barrel Shotgun liet geen spaander heel en Spread Your Love werd over het hele festivalterrein luidkeels mee gescandeerd, een perfecte leuze voor een vrolijke Vlaamsche feestdag.

 

Jessie Ware kwam net op tijd om in een Wild Moment de innerlijke mens te versterken en ons mentaal voor te bereiden op de hoofdacts van de avond die er voor ons echt toe deden.

Rond zonsondergang veranderden de eerste rijen voor het podium van bezetting. De gemiddelde leeftijd schoot, op een paar hardnekkige Balthazar-groupies na, de hoogte in en de perfectly good airguitars werden met geduld en oog voor detail gestemd. …

 

Het was al van 1997 geleden dat ik John Hiatt zag in de Elizabethzaal in Antwerpen. Het werd dan ook de hoogste tijd dat we de Amerikaan nog eens aan werk mochten zien, vooral daar we zijn vorige passages op Cactus gemist hadden! Vóór het podium hadden enkele tieners zich al strategisch opgesteld en er kwamen er zelfs nog bij. Op onze retorische vraag of zij dan zoveel van John Hiatt hielden, antwoordden zij (geheel naar onze verwachting) “Nee, maar ‘t voor de volgende band…” We sloten een deal en ruilden plaatsen met de plechtige belofte dat ze een uurtje later weer vooraan mochten om hun eigen idolen te aanbidden…

 

Uit ervaring kan ik u verzekeren dat het een goede investering is om uw eigen kinderen groot te brengen met de liefde voor veel muziekjes (dixit RvhG). Dat betaalt zich jaren later dubbel en dik terug, vooral op momenten wanneer je het minst verwacht. Dat weet John Hiatt volgens mij ook want hij opende de set met “Your Dad Did”. Een nummer dat perfect onze aanwezigheid (zoon & vader) ver(ant)woordt. Zelf kan ik geen mooier vaderdagcadeau bedenken dan een ticket voor dit optreden! (You love your wife and kids, Just like your dad did…)

 

Meteen zette Hiatt zijn foutloos traject verder met Detroit Made, een ode aan de stad Detroit achter het stuur van een “deuce and a quarter”; een lange Buick die in de gemiddelde Vlaamse garage met zijn kofferbak in de regen zou staan. Dit zou niet de laatste song over auto’s worden. Tijdens Tennessee Plates mochten we allemaal ‘how how how’ meezingen en slaagde gitarist Doug Lancio erin om het origineel van de koning op slide, Sonny Landreth, te evenaren! Een nummer dat eigenlijk een kleine roadmovie is met een verrassend einde; sla er de tekst maar eens op na! (En ja, ene Charlie Sexton mocht dit nummer ooit coveren voor de film Thelma en Louise!)

 

Onder het onafscheidelijke hoedje schuilt ook een filosoof die zijn publiek en passant enkele levenslessen geeft. Perfectly Good Guitar ging over “hurting the ones you love and feeling bad about it” en speciaal voor de jonge wijsneuzen -die ons muziekplezier vergalden met hun oeverloos gezwets op enkele meters van het podium- had hij nog Paper Thin in petto! Als kind denk je dat je alles weet. Ik dacht dat ik zó’n dik boek was. (Hij toont met duim en wijsvinger een Dikke Vandale) But I didn’t know shit! And now... I still don’t know shit, but at least I believe it now, I’m paper thin… Wie het schoentje past trekke het aan…

 

Hij werd zelfs lyrisch bij het mooie weer: How lucky we are to be alive en to live such a day! Op slag zagen we de futiliteit in van enkele babbelzieke jongeren op een concert! De melancholie klonk ook door toen hij zowel de mooie als de scherpe kantjes van de liefde bezong in nummers zoals Real Fine Love, Crossing Muddy Waters, Cry Love en Thing Called Love. Uit zijn doorbraak uit 1987, Bring the Family, speelde hij Memphis In The Meantime en Have A Little Faith In Me. Voor het festivalpubliek was het als een jukebox waar je vijf frank in gooit, om het gewenste nummer live te horen. Het was echter geen herkauwen van de cd, maar we kregen doorleefde versies van een songwriter die er duidelijk zin in had!

Van zijn nieuwe CD bracht hij enkel Long Time Comin', dat ons binnenkort weer een zelf aangeschaft cadeautje zal opleveren. Het feest werd afgesloten met een hulde aan BB King, the real king, Riding With The King. Toen ik gelukzalig het podium de rug toekeerde, merkte ik dat de jongelui op de tweede rij ook met volle teugen genoten hadden van de 62 jaar jonge muziekheld. Wat zou een mens dan nog meer kunnen wensen?

 

Balthazar maakte al voor de derde keer in hun prille carrière een passage in het Minnewaterpark. Zoals Jinte Deprez het zo mooi verwoordde, stonden ze bij hun eerste keer Cactus om twaalf uur ’s middags geprogrammeerd. Deze editie mochten ze omstreeks middernacht de boel afsluiten. Als headliner kregen ze een klein anderhalf uur speeltijd. Dat is meer dan op de voorbije festivals (Rock Werchter, Best Kept Secret,…) waar de pannen van de plaatselijke daken nog gezocht en verzameld worden. Het West-Vlaamse vijftal is momenteel één van belangrijkste exportproducten van ons land en wij konden met enige trots en open mond (als we de lyrics niet uit volle borst meebrulden) alleen maar toekijken hoe de samengepakte massa vakkundig werd plat gewalst. Met drie dolle dijken van platen hebben Maarten, Jinte, Patrica, Christophe en Simon al een rijk discografisch vermogen om een straffe set uit te puren. Then What en Leipzig waren de ideale appetizers voor een grandioze feestdis. The Oldest Of Sisters, Nightclub en Bunker werden op een bedje van feilloze samenzang geserveerd. De machtige slagzin “the words come out, like rats leaving a sinking ship” werd oorverdovend meegekweeld. Balthazar deed meer dan alleen bevestigen, dit is nu al één van de beste festivalconcerten van deze zomer.

 

Cactus, u ziet ons in de toekomst nog terug.

(F&BG)

 

 

Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015