Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Daan @ De Warande -Turnhout
Daan @ De Warande -Turnhout
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Wallace Vanborn
Photo report: Wallace Vanborn
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014
Beachland 2014 - Fotospecial
Beachland 2014 - Fotospecial
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun
Festival report: Cirque Magique 2018
Festival report: Cirque Magique 2018
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
Photo Report: Hooverphonic
Photo Report: Hooverphonic
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Paaspop 2015 Review & Fotospecial
Paaspop 2015 Review & Fotospecial
Masters @ Rock
Masters @ Rock
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Fiddlers Green @ Labadoux 2015

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Festival review: Cactus 2015

15 JUL 2015
Festival review: Cactus 2015


 

Festivalreview: een zomerse zaterdag op Cactus 2015

 

 

Na het mindere weer van afgelopen dagen werden een dozijn eieren met een rode strik rond afgeleverd bij de Arme Klaren. Enkele brandende kaarsen en een paternoster vlotte schietgebedjes zouden een zonovergoten zaterdag met aangename temperaturen kunnen verzekeren. Op weg naar Brugge die Schone knalde de mix-cd door de autoradioboxen: “Cry luuuuv”. Onze zonnebrilglazen waren vakkundig opgeblonken en de pul zonnecrème zat als een revolver klaar in onze achterzak. Het verplicht zakje leute om onze Cactusontmaagding tot een proper einde te brengen ging gedwee heen en weer op de achterbank. Alles was aanwezig voor een muzikale topdag.

 

Vorige week zagen we Wannes Capelle, de charismatische frontman van Het Zesde Metaal, nog als gewone mens tussen winkelende massa in de IKEA van Gent. Vandaag stond de West-Vlaamse bard op het goddelijke af probleemloos met woorden en akoestische gitaar te spelen. Het materiaal van de laatste plaat, Nie Voe kinders, werd gesmaakt door de toestromende menigte. Ook oudere klassiekers als Est Miskien en Ier Bie Oes ontbraken niet. Wannes was duidelijk in form en had zelfs een liefdesverklaring klaar voor de opgedaagde fans. Een betere opwarmer voor wat nog moest komen konden we ons niet voorstellen.

 

Met Mop Mop & Anthony Josephe werd een vaatje afrobeat open getrokken. Het was er dan ook het weer voor. Heel wat liefhebbers van hun exotische ritmes en soul gingen uit de bol. Zelf de politiek getinte parlando van Josephe werd als zoetekoek geslikt. Om de betovering van hun voodoojazz te ontlopen zochten we een heenkomen langs de “korte bar”, over het Minnewater op zoek naar ander spek voor ons bekje…

 

Met SOHN kregen we een eerste lichte tegenvaller te verwerken. De zwoele beats van de Britse producer kwamen koeler over dan op zijn fantastisch debuut Tremors (zie review). Artifice, Bloodflowers en The Wheel werden redelijk afstandelijk gebracht en konden allen maar de voorste rijen in beweging brengen. De overgang van de sadwave van SOHN naar de rauwe rock ’n roll van Black Rebel Motorcycle Club was abrupt maar misschien wel broodnodig, dit zie je ook alleen maar op een Cactuspodium. Het trio van B.R.M.C. had de gitaarsnaren strak gespannen en ronkte als een uitgelaten pick-up-truck in de woestijn. Op één groepslid na, bleven de alom gekende leren jekkers de hele setlist in de verzengende avondhitte onwrikbaar om de schouders zitten! Het werkmanszweet parelde dan ook in dikke druppels van hun gezicht. De eerste crowdsurfers, headbangers en devil horns waren een logisch gevolg. Six Barrel Shotgun liet geen spaander heel en Spread Your Love werd over het hele festivalterrein luidkeels mee gescandeerd, een perfecte leuze voor een vrolijke Vlaamsche feestdag.

 

Jessie Ware kwam net op tijd om in een Wild Moment de innerlijke mens te versterken en ons mentaal voor te bereiden op de hoofdacts van de avond die er voor ons echt toe deden.

Rond zonsondergang veranderden de eerste rijen voor het podium van bezetting. De gemiddelde leeftijd schoot, op een paar hardnekkige Balthazar-groupies na, de hoogte in en de perfectly good airguitars werden met geduld en oog voor detail gestemd. …

 

Het was al van 1997 geleden dat ik John Hiatt zag in de Elizabethzaal in Antwerpen. Het werd dan ook de hoogste tijd dat we de Amerikaan nog eens aan werk mochten zien, vooral daar we zijn vorige passages op Cactus gemist hadden! Vóór het podium hadden enkele tieners zich al strategisch opgesteld en er kwamen er zelfs nog bij. Op onze retorische vraag of zij dan zoveel van John Hiatt hielden, antwoordden zij (geheel naar onze verwachting) “Nee, maar ‘t voor de volgende band…” We sloten een deal en ruilden plaatsen met de plechtige belofte dat ze een uurtje later weer vooraan mochten om hun eigen idolen te aanbidden…

 

Uit ervaring kan ik u verzekeren dat het een goede investering is om uw eigen kinderen groot te brengen met de liefde voor veel muziekjes (dixit RvhG). Dat betaalt zich jaren later dubbel en dik terug, vooral op momenten wanneer je het minst verwacht. Dat weet John Hiatt volgens mij ook want hij opende de set met “Your Dad Did”. Een nummer dat perfect onze aanwezigheid (zoon & vader) ver(ant)woordt. Zelf kan ik geen mooier vaderdagcadeau bedenken dan een ticket voor dit optreden! (You love your wife and kids, Just like your dad did…)

 

Meteen zette Hiatt zijn foutloos traject verder met Detroit Made, een ode aan de stad Detroit achter het stuur van een “deuce and a quarter”; een lange Buick die in de gemiddelde Vlaamse garage met zijn kofferbak in de regen zou staan. Dit zou niet de laatste song over auto’s worden. Tijdens Tennessee Plates mochten we allemaal ‘how how how’ meezingen en slaagde gitarist Doug Lancio erin om het origineel van de koning op slide, Sonny Landreth, te evenaren! Een nummer dat eigenlijk een kleine roadmovie is met een verrassend einde; sla er de tekst maar eens op na! (En ja, ene Charlie Sexton mocht dit nummer ooit coveren voor de film Thelma en Louise!)

 

Onder het onafscheidelijke hoedje schuilt ook een filosoof die zijn publiek en passant enkele levenslessen geeft. Perfectly Good Guitar ging over “hurting the ones you love and feeling bad about it” en speciaal voor de jonge wijsneuzen -die ons muziekplezier vergalden met hun oeverloos gezwets op enkele meters van het podium- had hij nog Paper Thin in petto! Als kind denk je dat je alles weet. Ik dacht dat ik zó’n dik boek was. (Hij toont met duim en wijsvinger een Dikke Vandale) But I didn’t know shit! And now... I still don’t know shit, but at least I believe it now, I’m paper thin… Wie het schoentje past trekke het aan…

 

Hij werd zelfs lyrisch bij het mooie weer: How lucky we are to be alive en to live such a day! Op slag zagen we de futiliteit in van enkele babbelzieke jongeren op een concert! De melancholie klonk ook door toen hij zowel de mooie als de scherpe kantjes van de liefde bezong in nummers zoals Real Fine Love, Crossing Muddy Waters, Cry Love en Thing Called Love. Uit zijn doorbraak uit 1987, Bring the Family, speelde hij Memphis In The Meantime en Have A Little Faith In Me. Voor het festivalpubliek was het als een jukebox waar je vijf frank in gooit, om het gewenste nummer live te horen. Het was echter geen herkauwen van de cd, maar we kregen doorleefde versies van een songwriter die er duidelijk zin in had!

Van zijn nieuwe CD bracht hij enkel Long Time Comin', dat ons binnenkort weer een zelf aangeschaft cadeautje zal opleveren. Het feest werd afgesloten met een hulde aan BB King, the real king, Riding With The King. Toen ik gelukzalig het podium de rug toekeerde, merkte ik dat de jongelui op de tweede rij ook met volle teugen genoten hadden van de 62 jaar jonge muziekheld. Wat zou een mens dan nog meer kunnen wensen?

 

Balthazar maakte al voor de derde keer in hun prille carrière een passage in het Minnewaterpark. Zoals Jinte Deprez het zo mooi verwoordde, stonden ze bij hun eerste keer Cactus om twaalf uur ’s middags geprogrammeerd. Deze editie mochten ze omstreeks middernacht de boel afsluiten. Als headliner kregen ze een klein anderhalf uur speeltijd. Dat is meer dan op de voorbije festivals (Rock Werchter, Best Kept Secret,…) waar de pannen van de plaatselijke daken nog gezocht en verzameld worden. Het West-Vlaamse vijftal is momenteel één van belangrijkste exportproducten van ons land en wij konden met enige trots en open mond (als we de lyrics niet uit volle borst meebrulden) alleen maar toekijken hoe de samengepakte massa vakkundig werd plat gewalst. Met drie dolle dijken van platen hebben Maarten, Jinte, Patrica, Christophe en Simon al een rijk discografisch vermogen om een straffe set uit te puren. Then What en Leipzig waren de ideale appetizers voor een grandioze feestdis. The Oldest Of Sisters, Nightclub en Bunker werden op een bedje van feilloze samenzang geserveerd. De machtige slagzin “the words come out, like rats leaving a sinking ship” werd oorverdovend meegekweeld. Balthazar deed meer dan alleen bevestigen, dit is nu al één van de beste festivalconcerten van deze zomer.

 

Cactus, u ziet ons in de toekomst nog terug.

(F&BG)

 

 

Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015