Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
Farmer Boys – Born Again
The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
The Sore Losers
08 MAA
Doro
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
Marco Mendoza
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
12 JUN
Whitesnake
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Hellfest 2017
Photo report: Hellfest 2017
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Hooverphonic - Music for life St-Niklaas
Photo report: Matt Bianco
Photo report: Matt Bianco
Vd review Like a Storm - Awaken the Fire
Vd review Like a Storm - Awaken the Fire
Kasabian @ Vorst Nationaal
Kasabian @ Vorst Nationaal
Photo report: Marilyn Manson
Photo report: Marilyn Manson
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Hooverphonic
Photo report: Therapy
Photo report: Therapy
Reflex XL Kortrijk
Reflex XL Kortrijk
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Desert Drones @ De Kreun
Desert Drones @ De Kreun
Festival report: Vestrock 2016
Festival report: Vestrock 2016
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Photo report: The Haunted
Photo report: The Haunted

The odd man

Bosbrossers


 

“De waarheid komt uit een brossers mond”- of was het nu kindermond?

 

Bosbrossers, verduidelijking over dit thema moet ik alvast niet meer geven. Het domineert immers de media en de Brusselse donderdagen nog meer dan de uitdrukkelijke stank na de ochtendkak van de dag. Dit fenomeen heeft ervoor gezorgd dat donderdag niet meer bekend staat als uitgaansdag voor onze studerende toekomst, maar eerder als uitstapje-naar-de-hoofdstad-dag. Voor mij goed, zolang ze maar met hun poten van ‘Zondag Josdag’ af blijven! Anywhore, de nevenwerkingen hiervan kwamen, zoals verwacht, ook sneller aandraven dan mijn erectie bij het zien van Emma Watson. Voornamelijk de mening van de belastingbetalende volwassen mens was er snel bij. En net zoals bij de meeste thema’s was dit opnieuw Brugge vs Anderlecht, rechts vs links, pipi vs kaka. En ik sta, weliswaar rijkelijk geamuseerd, op de middenlijn te kijken naar alle “argumenten” die weg en weer geslingerd worden. Soms zinnig, maar vaak zo van de pot gerukt dat het aanvoelt als kijken naar Roland Garros voor debielen. Na het aanschouwen van deze debatten van hoge kwaliteit, kijk ik met een andere bril naar onze jeugdige activisten. 

 

Ik sta er van versteld hoe deze secundaire schoolkindjes dit vanuit het niets hebben teweeggebracht. In mijn tijd waren wij enkel bezig met het ruilen van flippo’s en bevel geven aan onze vrienden om het ‘aan te gaan vragen’ met die rosse van de vijfde klas. En aanschouw generatie nu, persistent little f*ckers, not? Ze staan er, net als onze ‘Gilet Jaune’-mannen: geen organisatie noch leiders of sturing. Gewoon donderdag en Brussel. Zo simpel dat zelfs een drie dagen oude drol op de afspraak aanwezig kan zijn. Dit alles verloopt vreedzaam en zonder een massale boycot of lamlegging van ons Belgische landje (in tegenstelling tot de mama’s en papa’s die soms eens manifesteren). Het verspreidt tevens als een wild vuurtje, mede dankzij sociale media, en het zet andere jongeren aan om ook na te denken over dit thema. Toch inhoudelijker dan de Pokémon-Go fase van twee zomers geleden. Ondertussen wordt hen verweten dat ze niet eens kunnen formuleren wat ze in feite willen. Maar wat verwacht je? Ze zijn gemiddeld 17 jaar. De oudere generatie zegt altijd vol narcisme dat ze beter weet wat goed voor hen is, maar nu groeperen ze zich om aan ons allen te zeggen dat we er eigenlijk de kloten van bakken. Ze willen dat volwassenen, hun ouders, hun grootouders, hun politieke leiders hun werk goed doen, want deze piepjonge generatie moet nog langer op deze planeet vertoeven, dan de galspuwende impotente zakken en zakkinnen op deze wereld (hopelijk toch). Ze weten dus geen oplossing te formuleren; zelfs geen deftige vraag. Maar wees eerlijk, de helft van de uitgesproken meningen die wij de wereld insturen zijn hetzelfde. Iedereen kan een probleem benoemen, maar niet iedereen kan met een oplossing voor de dag komen. En deze jongeren beweren niet dat ze alle oplossingen hebben, maar ze zijn heus niet zo dom om te geloven dat we goed bezig zijn. Dit in tegenstelling tot Joke Schauvliege, die met een bevuilde pamper rondloopt zonder het zelf door te hebben. Ze voelt zich gesterkt door deze betogingen. Ze ziet ze als een signaal dat haar beleid goed is en dan ook maar verder moet worden gezet (namelijk schone lucht kopen in de USSR en Scooby and the Gang verder laten zoeken naar de spookbossen). Moest het beleid dat wordt gevoerd, goed zijn, zouden deze betogingen toch helemaal overbodig zijn, niet?

 

Ach ja, onze regeringen doen “hun best”, maar dit is eerder een verwijt dan een kwijtschelding van hun incompetentie. Wij als stemmende meerderjarigen zijn hier medeplichtig aan, want wij hebben gestemd op deze geniale leiders van vandaag. Diezelfde leiders die ons één van dé basisbehoeftes van onze maatschappij niet konden garanderen deze winter: energie. Dat was voor mij nu eens een geldige reden om de regering te doen aftreden. Wel de stemmers en leiders van morgen maken duidelijk dat wij niet goed bezig zijn en dat is de essentie van deze hele zaak.

 

De jeugd is mij nog maar net aan het ontglippen, maar ik kan nu al een met konthaar gevulde bilspleet van een kloof zien tussen de bospoepers van mijn generatie en de bosbrossers van generatie nu. Ik ben blij en trots dat ze brullen om thema’s die er toe doen. Laat ze brullen, laat ze brossen en laten we eens niet luisteren naar wat ze zeggen, maar naar wat ze ermee bedoelen. Of hebben de papa’s en mama’s liever dat zoon en dochterlief brossen om op café te zitten. Ik dacht het niet.

 

This is The Odd Man saying: Beter de vrijdag gekozen, iedereen houdt van een verlengd weeken

Meer lezen...

Festival review: Cactus 2015

15 JUL 2015
Festival review: Cactus 2015


 

Festivalreview: een zomerse zaterdag op Cactus 2015

 

 

Na het mindere weer van afgelopen dagen werden een dozijn eieren met een rode strik rond afgeleverd bij de Arme Klaren. Enkele brandende kaarsen en een paternoster vlotte schietgebedjes zouden een zonovergoten zaterdag met aangename temperaturen kunnen verzekeren. Op weg naar Brugge die Schone knalde de mix-cd door de autoradioboxen: “Cry luuuuv”. Onze zonnebrilglazen waren vakkundig opgeblonken en de pul zonnecrème zat als een revolver klaar in onze achterzak. Het verplicht zakje leute om onze Cactusontmaagding tot een proper einde te brengen ging gedwee heen en weer op de achterbank. Alles was aanwezig voor een muzikale topdag.

 

Vorige week zagen we Wannes Capelle, de charismatische frontman van Het Zesde Metaal, nog als gewone mens tussen winkelende massa in de IKEA van Gent. Vandaag stond de West-Vlaamse bard op het goddelijke af probleemloos met woorden en akoestische gitaar te spelen. Het materiaal van de laatste plaat, Nie Voe kinders, werd gesmaakt door de toestromende menigte. Ook oudere klassiekers als Est Miskien en Ier Bie Oes ontbraken niet. Wannes was duidelijk in form en had zelfs een liefdesverklaring klaar voor de opgedaagde fans. Een betere opwarmer voor wat nog moest komen konden we ons niet voorstellen.

 

Met Mop Mop & Anthony Josephe werd een vaatje afrobeat open getrokken. Het was er dan ook het weer voor. Heel wat liefhebbers van hun exotische ritmes en soul gingen uit de bol. Zelf de politiek getinte parlando van Josephe werd als zoetekoek geslikt. Om de betovering van hun voodoojazz te ontlopen zochten we een heenkomen langs de “korte bar”, over het Minnewater op zoek naar ander spek voor ons bekje…

 

Met SOHN kregen we een eerste lichte tegenvaller te verwerken. De zwoele beats van de Britse producer kwamen koeler over dan op zijn fantastisch debuut Tremors (zie review). Artifice, Bloodflowers en The Wheel werden redelijk afstandelijk gebracht en konden allen maar de voorste rijen in beweging brengen. De overgang van de sadwave van SOHN naar de rauwe rock ’n roll van Black Rebel Motorcycle Club was abrupt maar misschien wel broodnodig, dit zie je ook alleen maar op een Cactuspodium. Het trio van B.R.M.C. had de gitaarsnaren strak gespannen en ronkte als een uitgelaten pick-up-truck in de woestijn. Op één groepslid na, bleven de alom gekende leren jekkers de hele setlist in de verzengende avondhitte onwrikbaar om de schouders zitten! Het werkmanszweet parelde dan ook in dikke druppels van hun gezicht. De eerste crowdsurfers, headbangers en devil horns waren een logisch gevolg. Six Barrel Shotgun liet geen spaander heel en Spread Your Love werd over het hele festivalterrein luidkeels mee gescandeerd, een perfecte leuze voor een vrolijke Vlaamsche feestdag.

 

Jessie Ware kwam net op tijd om in een Wild Moment de innerlijke mens te versterken en ons mentaal voor te bereiden op de hoofdacts van de avond die er voor ons echt toe deden.

Rond zonsondergang veranderden de eerste rijen voor het podium van bezetting. De gemiddelde leeftijd schoot, op een paar hardnekkige Balthazar-groupies na, de hoogte in en de perfectly good airguitars werden met geduld en oog voor detail gestemd. …

 

Het was al van 1997 geleden dat ik John Hiatt zag in de Elizabethzaal in Antwerpen. Het werd dan ook de hoogste tijd dat we de Amerikaan nog eens aan werk mochten zien, vooral daar we zijn vorige passages op Cactus gemist hadden! Vóór het podium hadden enkele tieners zich al strategisch opgesteld en er kwamen er zelfs nog bij. Op onze retorische vraag of zij dan zoveel van John Hiatt hielden, antwoordden zij (geheel naar onze verwachting) “Nee, maar ‘t voor de volgende band…” We sloten een deal en ruilden plaatsen met de plechtige belofte dat ze een uurtje later weer vooraan mochten om hun eigen idolen te aanbidden…

 

Uit ervaring kan ik u verzekeren dat het een goede investering is om uw eigen kinderen groot te brengen met de liefde voor veel muziekjes (dixit RvhG). Dat betaalt zich jaren later dubbel en dik terug, vooral op momenten wanneer je het minst verwacht. Dat weet John Hiatt volgens mij ook want hij opende de set met “Your Dad Did”. Een nummer dat perfect onze aanwezigheid (zoon & vader) ver(ant)woordt. Zelf kan ik geen mooier vaderdagcadeau bedenken dan een ticket voor dit optreden! (You love your wife and kids, Just like your dad did…)

 

Meteen zette Hiatt zijn foutloos traject verder met Detroit Made, een ode aan de stad Detroit achter het stuur van een “deuce and a quarter”; een lange Buick die in de gemiddelde Vlaamse garage met zijn kofferbak in de regen zou staan. Dit zou niet de laatste song over auto’s worden. Tijdens Tennessee Plates mochten we allemaal ‘how how how’ meezingen en slaagde gitarist Doug Lancio erin om het origineel van de koning op slide, Sonny Landreth, te evenaren! Een nummer dat eigenlijk een kleine roadmovie is met een verrassend einde; sla er de tekst maar eens op na! (En ja, ene Charlie Sexton mocht dit nummer ooit coveren voor de film Thelma en Louise!)

 

Onder het onafscheidelijke hoedje schuilt ook een filosoof die zijn publiek en passant enkele levenslessen geeft. Perfectly Good Guitar ging over “hurting the ones you love and feeling bad about it” en speciaal voor de jonge wijsneuzen -die ons muziekplezier vergalden met hun oeverloos gezwets op enkele meters van het podium- had hij nog Paper Thin in petto! Als kind denk je dat je alles weet. Ik dacht dat ik zó’n dik boek was. (Hij toont met duim en wijsvinger een Dikke Vandale) But I didn’t know shit! And now... I still don’t know shit, but at least I believe it now, I’m paper thin… Wie het schoentje past trekke het aan…

 

Hij werd zelfs lyrisch bij het mooie weer: How lucky we are to be alive en to live such a day! Op slag zagen we de futiliteit in van enkele babbelzieke jongeren op een concert! De melancholie klonk ook door toen hij zowel de mooie als de scherpe kantjes van de liefde bezong in nummers zoals Real Fine Love, Crossing Muddy Waters, Cry Love en Thing Called Love. Uit zijn doorbraak uit 1987, Bring the Family, speelde hij Memphis In The Meantime en Have A Little Faith In Me. Voor het festivalpubliek was het als een jukebox waar je vijf frank in gooit, om het gewenste nummer live te horen. Het was echter geen herkauwen van de cd, maar we kregen doorleefde versies van een songwriter die er duidelijk zin in had!

Van zijn nieuwe CD bracht hij enkel Long Time Comin', dat ons binnenkort weer een zelf aangeschaft cadeautje zal opleveren. Het feest werd afgesloten met een hulde aan BB King, the real king, Riding With The King. Toen ik gelukzalig het podium de rug toekeerde, merkte ik dat de jongelui op de tweede rij ook met volle teugen genoten hadden van de 62 jaar jonge muziekheld. Wat zou een mens dan nog meer kunnen wensen?

 

Balthazar maakte al voor de derde keer in hun prille carrière een passage in het Minnewaterpark. Zoals Jinte Deprez het zo mooi verwoordde, stonden ze bij hun eerste keer Cactus om twaalf uur ’s middags geprogrammeerd. Deze editie mochten ze omstreeks middernacht de boel afsluiten. Als headliner kregen ze een klein anderhalf uur speeltijd. Dat is meer dan op de voorbije festivals (Rock Werchter, Best Kept Secret,…) waar de pannen van de plaatselijke daken nog gezocht en verzameld worden. Het West-Vlaamse vijftal is momenteel één van belangrijkste exportproducten van ons land en wij konden met enige trots en open mond (als we de lyrics niet uit volle borst meebrulden) alleen maar toekijken hoe de samengepakte massa vakkundig werd plat gewalst. Met drie dolle dijken van platen hebben Maarten, Jinte, Patrica, Christophe en Simon al een rijk discografisch vermogen om een straffe set uit te puren. Then What en Leipzig waren de ideale appetizers voor een grandioze feestdis. The Oldest Of Sisters, Nightclub en Bunker werden op een bedje van feilloze samenzang geserveerd. De machtige slagzin “the words come out, like rats leaving a sinking ship” werd oorverdovend meegekweeld. Balthazar deed meer dan alleen bevestigen, dit is nu al één van de beste festivalconcerten van deze zomer.

 

Cactus, u ziet ons in de toekomst nog terug.

(F&BG)

 

 

Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015