Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Concert report: Eefje de Visser
Concert report: Eefje de Visser
Festival report: Cirque Magique 2018
Festival report: Cirque Magique 2018
Photo report: John Coffey @ Nijdrop
Photo report: John Coffey @ Nijdrop
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Dranouter Festival 2014
Dranouter Festival 2014
Photo Report: Sziget 2016
Photo Report: Sziget 2016
Concert report: Moshroomfest
Concert report: Moshroomfest
Concert report: King Hiss
Concert report: King Hiss
Customs - Ancienne Belgique
Customs - Ancienne Belgique
Photo report: Mastodon
Photo report: Mastodon
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: Crammerock 2016 - Saturday
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Concert report: Tygers of Pan Tang
Concert report: Tygers of Pan Tang
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill
Cd-review: The Hickey Underworld – Ill

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

Killswitch Engage - Atonement

21 AUG 2019
Killswitch Engage - Atonement


 

Cd-review: Killswitch Engage – Atonement (4,5/5)

 

Ze zijn los, Michel!

 

Killswitch Engage is hip and happening en op het hoogtepunt van hun kunnen. Overduidelijk bewijs daarvan is hun laatste zoenoffer, Atonement. I Am Broken Too en Unleashed werden vooraf al gelost. Vooral de laatst genoemde is zoals de titel doet vermoeden: ontketenend en door merg en been. Deze kras op de ziel zou zomaar eens één van dé platen van het jaar kunnen zijn, de zware concurrentie in acht genomen. ‘Ze zijn los, Michel!’ zou José De Cauwer met overslaande stem kraaien.

 

Naast de twee vooraf geloste pareltjes staat er nog heel wat niet te versmaden gerief op deze plaat. Popelend vol ongeduld om de horde fans uit hun battle jackets te blazen. Om een edelmetalen klassieker in wording te maken, ga je niet over één nacht ijs. Er hangen bloed, zweet en tranen aan deze plaat en er werden ook oude vrienden uitgenodigd om bepaalde songs nog wat extra dynamiek te geven. Zo werden Howard Jones, ooit nog aan het roer van deze grootmacht, en Chuck Billy (Testament) gevraagd om enkele lyrics naar hun hand te zetten. Gedeelde smart is nu eenmaal halve smart.

 

Met Unleashed als speerpunt vliegt Atonement verschroeiend uit de startblokken. Frontman Jesse Leach onderging in 2018 nog een operatie aan de stembanden en dat heeft hem vocaal geen windeieren gelegd. De snedige grunts beuken in op de stormachtig golvende riffs. Het vuurtje dat Jones als ex-frontman weet op te poken op The Signal Fire is voor Leach het alarmsignaal om er zelf nog een knetterende houtblok op te gooien. In een interview vergelijkt Leach dit duet met zijn vriend als de aangestoken vuurbakens uit Lord Of The Rings. Dit gastoptreden waar het wederzijdse respect met dikke druppels van druipt zal voor Killswitch Engagers van het eerste uur vooral heel wat los maken.

 

The Crownless King komt loeihard binnen en is misschien qua luidheid letterlijk de ongekroonde koning van dit messcherpe gezelschap. Het opperhoofd van Testament laat zijn strijdkreten over de KSE-prairie draven en trekt het spreekwoordelijke laken hard naar zich toe. Als je deze oude rot op visite vraagt, krijg je waar voor je geld en bij Killswitch zullen ze het geweten hebben.

 

Het is zonneklaar dat Killswitch Engage een stevige rotsformatie zijn geworden waar de bandleden elkaar steunen en één geheel vormen. Ook al verliet frontman Leach voor een dikke tien jaar de band, de brulboei is helemaal terug en heeft nog steeds een stevige achterhoede om op terug te vullen. Na het intense I Am Broken Too laat As Sure As The Sun Will Rise de plaat met een glorierijke zonsopgang [BG1] ontwaken voor het tweede deel. Deze track zou titelgewijs als opener ook niet misstaan. Op Know Your Enemy, Take Control en Ravenous worden tussendoor nog enkele gratuite muilperen uitgedeeld.

 

 

Bij I Can’t Be The Only One staan de rollende roffels van drummer Justin Foley centraal. Deze vette streep metalcore is de perfecte prelude voor Bite The Hand That Feeds, het straffe sluitstuk van deze plaat. Het laatste streepje energie wordt hier als parels voor de zwijnen te grabbel gegooid. Atonement is naar onze bescheiden mening misschien wel de beste worp sinds hun debuut Alive or Just Breathing (2002), die ons 17 jaar geleden ruw uit onze nu-metal-trip sleurde. Het is van begin tot einde een serenade, zelfbewust met het hart op de tong.

 

Op 22 oktober komen ze dit blinkende pareltje voorstellen in de AB. We konden ons geen betere zaal voorstellen.

 

BG