King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 NOV
Underworld
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
27 NOV
Gwar
27 NOV
Cult of Luna
28 NOV
Stake
29 NOV
Goose
29 NOV
Definitivos - 40 Years
30 NOV
Troyfest
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
06 DEC
Mauro - Per W
07 DEC
Max and Igor Cavalera
07 DEC
Age of Love xxl
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
30 APR
Nick Cave
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton

The odd man

De Dikke Bedonkedonk Brief der Vandalen


 

“Lief, klein konijntje had een schrijffout in zijn naam”

 

Ondanks alle interessante gebeurtenissen van de afgelopen maand(en), kan ik hier deze maand helaas mijn vaste en kritische pen niet op richten. Ik had het namelijk te druk met het schrijven van een brief aan de auteur van een woordenboekje in mijn kast, een obese gast die Van Dale heet ofzoiets… Bij gebrek aan column, zullen jullie het moeten stellen met een kopie van mijn brief aan bovengenoemde heer.

 

 

Geachte Heer Van Dale,

 

In de loop van de geschiedenis hebben onze woorden een grote evolutie meegemaakt. Onze taal is constant in ontwikkeling, of we dat nu willen of niet.

 

Na een grondige observatie en filosofische studie van mijn konijnen, heb ik besloten deze evolutie een handje toe te steken. Ik ben immers de mening toegedeeld dat konijnen een meer accurate benaming kunnen gebruiken, namelijk ‘bedonkedonk’. In deze korte, maar doorslaggevende brief van historische waarde zal ik trachten mijn mening toe te lichten en u van deze stelling te overtuigen.

 

Wanneer je kijkt naar het bewegingspatroon van een konijn, zie je een zigzaggende op-en-neer-beweging. Je zou deze verplaatsingen kunnen vertalen naar “donke bedonke donke”. Vervolgens kan je, wanneer je hun achterwerk bestudeert, een egaal, rond en behaard kontje zien dat meer weg heeft van een dikke “bedonkedonk”. Daarbovenop mag hun naam na al die tijd toch wel eens  veranderen? Zoals ik tegen mijn monogame vrouw altijd zeg: “Verandering van spijs doet eten!”

 

Mijn overige argumentering is jammergenoeg verloren gegaan. De meeste van deze motiveringen kwamen in mij op terwijl ik op café zat. Aangezien bierkaartjes minder en minder te vinden zijn in onze Vlaamse kroegen (met dank aan de linkse strijd tegen de bierkaartindustrie), moest ik me behelpen met mijn mobiele telefoon. Gezien ik beschik over een ouder model van die met fruit op, is deze meer plat dan opgeladen. Daarom werd de rest van mijn bewijsvoering niet genoteerd tijdens de zatte avond waarop dit ingenieuze idee werd bedacht.

 

Niettegenstaande ben ik in de veronderstelling dat ik genoeg kracht kan zetten achter de notie om de term ‘konijn’ officieel te laten veranderen naar ‘bedonkedonk’.

 

Ik hoop spoedig iets te horen van uw beslissing omtrent deze zinnige vraag.

 

Hoogachtend,

The Odd Man, PhD in Bullshit en Nobelprijswinnaar in wording.

 

 

 

 

Meer lezen...

King Hiss - Earthquaker

20 OKT 2019
King Hiss - Earthquaker


 

Cd-review: King Hiss – Earthquaker (5/5)

 

13 op de schaal van Richter

 

In 2014 werden we met Sadlands wakker geschud uit onze dagelijkse sleur. Twee jaar later volgde een oorverdovende bevestiging op Mastosaurus, de zintuigen stonden op scherp. Het was duidelijk: het fan-zijn zou bezegeld worden met een vinylplaat, t-shirt en occasionele pet om de doorsnee heter wordende Belgische festivalzomer te trotseren. King Hiss is one of a kind in onze kleine verdeelde natie en lonkt naar het buitenland. Op hun laatste worp worden de spreekwoordelijke landsgrenzen imponerend gesloopt. Earthquaker is een loeier van formaat waarop er, met Brent Vanneste (Stake) achter de knoppen, gretig buiten de ‘lijntjes’ van het stonermetal-spectrum kon en mocht gekleurd worden. 13 op de schaal van Richter is slechts het begin, wat volgt is een post-apocalyptisch feestje voor de zintuigen, op een ruïne naar keuze, dat ons King Hiss-petje te boven gaat.

 

Na Critical Failure, de onheilspellende prelude die onze voelsprieten spitst, wordt meteen de titeltrack in de strijd gegooid. Frontman Jan Coudron legt zijn november-verklaring af, de debatten zijn geopend. Bij het reeds voorgeloste Revolt! wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Joost Noyelle heerst in een vlammende forme en strooit met riffs alsof het al 6 december is. De strakke solo op het einde kan wedijveren met die van de al even grijzende Kirk Hammett. Bij Desertsurfer wordt voor de eerste keer van de eigen platgetreden paden afgeweken. We krijgen een meezingbare oorwurm voorgeschoteld die ons tegelijkertijd als een zonovergoten zandstrand verwarmt aan de blote voeten. Deze mocht gerust nog wat langer doorsurfen want na enkele luisterbeurten is dit één van onze eerste favorieten.

 

GTWHR (Goatwhore) werd afgekort om een explicit content-sticker van Parental Advisory te vermijden. Wie meer info wenst over dit taboerijk doch brandend actuele thema kan steevast op de koffie bij een bandlid naar keuze. King Hiss loopt er graag de randjes af en dat maakt het des te interessanter om hun nieuw gerief te doorgronden. Kilmister is dan weer, vooral op muzikaal vlak, een ode aan het gelijknamige icoon. Lemmy’s pukkel zou zeker jeuken bij het aanhoren van de rollende riffs. Bij onze tweede favoriet van de plaat, Butcher, dachten we heel even aan een gastzangeres in de orde van Alissa White-Gluz (Arch Enemy) of Iris Goessens (Spoil Engine). Niets is minder waar, nadat frontman Jan eerder dit jaar op de laatste worp van Carneia de grenzen van zijn vocale mogelijkheden verlegde doet hij dit kunstje hier nog eens over. Wij hopen dat The Butcher wordt opgenomen in de setlist  van de komende releaseshow en doen nu al drie weesgegroetjes en vijf onzevaders dat Coudrons stalen stembanden roestvrij blijven.

 

Dat Jason Bernard kan drummen als een doorwinterde Ginger Baker, God hebbe zijn ziel, wordt reeds van in het pre-King Hiss-tijdperk door vriend en vijand beneden. Er werd reeds een nieuw bos aangeplant voor het hout die verloren ging door het hoge aantal kapotte getrommelde drumsticks tijdens de opnames, ba dum tss. Ons hoedje gaat ook af voor bassist Dominiek die met zijn dreunend gesnaar een dragende factor is op Black Wolf. Deze voorlaatste uppercut heeft wat ons betreft het grootste potentieel om dé publiekslieveling van de plaat te worden. We horen in de verte wolvin Naya (God hebbe ook haar ziel) huilen naar de maan. Het zijn ook die productie-extraatjes die Earthquaker een extra duwtje op de schaal van Richter geven. Sum Of All Nightmares is vintage King Hiss, de perfecte afsluiter van een schijf vol uitschieters en zonder nachtmerries voor fans van het eerste uur. Daarnaast zal Earthquaker, zoals Cliff Booth (Brad Pitt) in Once Upon A Time In Hollywood, met veel goesting een blik verse volgelingen opentrekken en zwabberend laten neer klaaien op menig festival.

 

Het artwork mag er, zoals bij de vorige plaat, ook weer wezen en nodigt uit om met zorg in het winkelmandje te deponeren. Op 1 november staan deze heerschappen in een nog niet uitverkochte (shame on you!) De Kreun om deze nieuwe parel te laten schitteren op de Earthquaker-releaseshow. Allen daarheen en kopen die handel. Joost, Jason, Jan en Dominiek zullen de hoes zeker willen signeren en personaliseren met hartjes, piemels en xoxo’s!

(BG)