Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Agenda
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
Hellfest
21 JUN
TW Classic
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
09 AUG
Voltage festival 2020
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

King Hiss - Earthquaker

20 OKT 2019
King Hiss - Earthquaker


 

Cd-review: King Hiss – Earthquaker (5/5)

 

13 op de schaal van Richter

 

In 2014 werden we met Sadlands wakker geschud uit onze dagelijkse sleur. Twee jaar later volgde een oorverdovende bevestiging op Mastosaurus, de zintuigen stonden op scherp. Het was duidelijk: het fan-zijn zou bezegeld worden met een vinylplaat, t-shirt en occasionele pet om de doorsnee heter wordende Belgische festivalzomer te trotseren. King Hiss is one of a kind in onze kleine verdeelde natie en lonkt naar het buitenland. Op hun laatste worp worden de spreekwoordelijke landsgrenzen imponerend gesloopt. Earthquaker is een loeier van formaat waarop er, met Brent Vanneste (Stake) achter de knoppen, gretig buiten de ‘lijntjes’ van het stonermetal-spectrum kon en mocht gekleurd worden. 13 op de schaal van Richter is slechts het begin, wat volgt is een post-apocalyptisch feestje voor de zintuigen, op een ruïne naar keuze, dat ons King Hiss-petje te boven gaat.

 

Na Critical Failure, de onheilspellende prelude die onze voelsprieten spitst, wordt meteen de titeltrack in de strijd gegooid. Frontman Jan Coudron legt zijn november-verklaring af, de debatten zijn geopend. Bij het reeds voorgeloste Revolt! wordt er nog een schepje bovenop gedaan. Joost Noyelle heerst in een vlammende forme en strooit met riffs alsof het al 6 december is. De strakke solo op het einde kan wedijveren met die van de al even grijzende Kirk Hammett. Bij Desertsurfer wordt voor de eerste keer van de eigen platgetreden paden afgeweken. We krijgen een meezingbare oorwurm voorgeschoteld die ons tegelijkertijd als een zonovergoten zandstrand verwarmt aan de blote voeten. Deze mocht gerust nog wat langer doorsurfen want na enkele luisterbeurten is dit één van onze eerste favorieten.

 

GTWHR (Goatwhore) werd afgekort om een explicit content-sticker van Parental Advisory te vermijden. Wie meer info wenst over dit taboerijk doch brandend actuele thema kan steevast op de koffie bij een bandlid naar keuze. King Hiss loopt er graag de randjes af en dat maakt het des te interessanter om hun nieuw gerief te doorgronden. Kilmister is dan weer, vooral op muzikaal vlak, een ode aan het gelijknamige icoon. Lemmy’s pukkel zou zeker jeuken bij het aanhoren van de rollende riffs. Bij onze tweede favoriet van de plaat, Butcher, dachten we heel even aan een gastzangeres in de orde van Alissa White-Gluz (Arch Enemy) of Iris Goessens (Spoil Engine). Niets is minder waar, nadat frontman Jan eerder dit jaar op de laatste worp van Carneia de grenzen van zijn vocale mogelijkheden verlegde doet hij dit kunstje hier nog eens over. Wij hopen dat The Butcher wordt opgenomen in de setlist  van de komende releaseshow en doen nu al drie weesgegroetjes en vijf onzevaders dat Coudrons stalen stembanden roestvrij blijven.

 

Dat Jason Bernard kan drummen als een doorwinterde Ginger Baker, God hebbe zijn ziel, wordt reeds van in het pre-King Hiss-tijdperk door vriend en vijand beneden. Er werd reeds een nieuw bos aangeplant voor het hout die verloren ging door het hoge aantal kapotte getrommelde drumsticks tijdens de opnames, ba dum tss. Ons hoedje gaat ook af voor bassist Dominiek die met zijn dreunend gesnaar een dragende factor is op Black Wolf. Deze voorlaatste uppercut heeft wat ons betreft het grootste potentieel om dé publiekslieveling van de plaat te worden. We horen in de verte wolvin Naya (God hebbe ook haar ziel) huilen naar de maan. Het zijn ook die productie-extraatjes die Earthquaker een extra duwtje op de schaal van Richter geven. Sum Of All Nightmares is vintage King Hiss, de perfecte afsluiter van een schijf vol uitschieters en zonder nachtmerries voor fans van het eerste uur. Daarnaast zal Earthquaker, zoals Cliff Booth (Brad Pitt) in Once Upon A Time In Hollywood, met veel goesting een blik verse volgelingen opentrekken en zwabberend laten neer klaaien op menig festival.

 

Het artwork mag er, zoals bij de vorige plaat, ook weer wezen en nodigt uit om met zorg in het winkelmandje te deponeren. Op 1 november staan deze heerschappen in een nog niet uitverkochte (shame on you!) De Kreun om deze nieuwe parel te laten schitteren op de Earthquaker-releaseshow. Allen daarheen en kopen die handel. Joost, Jason, Jan en Dominiek zullen de hoes zeker willen signeren en personaliseren met hartjes, piemels en xoxo’s!

(BG)