Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
15 SEP
Schippersweekend 2019
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
07 DEC
Max and Igor Cavalera
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Black Stone Cherry @ Trix Antwerpen
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Beach Boys Casino Kursaal Oostende
Prong - Steak Number Eight
Prong - Steak Number Eight
Photo Report: Death DTA
Photo Report: Death DTA
Photo report: Ieperfest
Photo report: Ieperfest
Photo report:  Floyd Matters
Photo report: Floyd Matters
W.A.S.P - Alcatraz club Show
W.A.S.P - Alcatraz club Show
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
5 jaar RGMC
5 jaar RGMC
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Photo Report: Fat Freddy's Drop
Afro C Festival 2015
Afro C Festival 2015
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Armin Van Buuren - Sportpaleis
Armin Van Buuren - Sportpaleis

The odd man

Frustration Of The Buldge


 

 

“Vakantieblog!!! #holliday #blogger #iamsogreat  #lookatmyperfectlife #iwanttokillmyself”

 

Aan alle mensen die nog geen verlof hebben: Ha! Bende losers. Aan iedereen die, net zoals ik, wel al “in congé” zijn: go f*ck yourselfs! Nu, congé of geen congé, net zoals een balzak op geregelde tijdstippen moet worden geleegd, voelde ik terug de drang om mijn zelftherapeutische braaksel, die mijn hoofdredacteur colulmn noemt, neer te pennen. Graag wil ik mijn frustraties omtrent mijn vakantie op jullie loslaten. We zijn nu eenmaal een klagend mensenras, niet?

 

Gezien voor mijn lieftallige vrouw de “rond en gezond”-fase van de zwangerschap begint aan te breken, hebben we er dit jaar voor gekozen om er korte weekendjes op uit te trekken in plaats van een volwaardige reis naar een ver land te maken, wat ons talloze likes en jelly thumbs up op sociale media zouden opleveren. Een rustig weekendje ‘Grotten van Han’, Bastogne en Dinant zou even leuk zijn. Men zou vermoeden dat dit ook weinig frustratie met zich zou mee brengen, maar nee hoor, frustratie is het kankergezwel in mijn leven dat alles op alles zet om mij zo lang en zo veel mogelijk te laten lijden, maar me niet laat sterven.

 

Ik zou al een volledige column kunnen wijden aan het Waalse wegennet. Besparingen in de jaren ‘70 zorgen voor een onhoudbare situatie nu. De ene wegenwerken na de andere en de overige banen zijn nog in slechtere staat dan degene die ze aan het herstellen zijn. Gezien er op dit moment enorm wordt bespaard in de zorgsector, hou ik mijn hart al vast voor hoe dit er binnen 45 jaar zal uitzien. Tegen dan zal je me al in het rusthuis kunnen terugvinden… F*ck!

 

Als je over het wegennet klaagt, moet je er natuurlijk ook de bestuurders bij nemen. Hier zal ik niet te veel over uitweiden. We weten allemaal dat Walen, Fransen en Nederlanders een anomalie in de hersenen hebben waardoor logica in het verkeer hun petje te boven gaat. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen… Maar éénmaal aangekomen aan de ‘Grotten van Han’ had ik, de entreeprijs buiten beschouwing gelaten, weinig reden tot klagen: weinig mensen nemen de wandelroute (I’m not a people person, you know), ik had een lolly en de grotten zijn lekker fris op zo’n okselvijver-creërende dag. Voldaan reden we richting hotel, waar we konden genieten van een hemelse maaltijd in het bijhorende restaurant en we ‘s nachts het ware genoegen hadden te mogen meegenieten van de opruiende beats van de plaatselijke openluchtfuif (‘Kind van de Duivel’ is blijkbaar ook een grote hit in Wallonië). The joy…

 

De dag erna hadden we een dagje Bastogne gepland en bezochten we het oorlogsmuseum. Een tekstje die beschreef hoe Herr dipsh*t Hitler aan de macht kwam, deed me verassend genoeg heel hard denken aan de laatste verkiezingsresultaten. Dit ter zijde heb ik me vooral doodgeërgerd aan een groep debiele Nederlanders die zowat alle memorabilia zaten te “bepotelen”, terwijl overal een bordje was geplaatst waarop stond dat je niks mocht aanraken en dit dan nog in de meest universele taal: een tekening. Ik kan begrijpen dat ze gefascineerd zijn door wapens, gezien ze in beide wereldoorlogen dachten dat tulpen de boel zouden redden, maar zo verpesten ze het voor ons. Voor je het weet zit alles achter glas. Blijkbaar beschikken de Nederlanders over een bijkomende afwijking in de hersenpan: de onkunde om iconen te begrijpen. Ik stel voor dat de Hollanders in het vervolg enkel nog de ‘guided tour’ kunnen mee volgen. Dit is wat ze trouwens ook in de citadel van Dinant toepassen. De citadel werd immers in 1818 gebouwd door de Nederlanders. Toeval? Ik dacht het niet!

 

Maar zelfs een ervaren gids die alle hersendode Nederlanders in toom kan houden is niet opgewassen tegen de vrees van de toeristische wereld: oude mensen… Polo, pet en sandalen met kousen voor de mannen en een oversized hoed, hangende tieten en een vulva-likkende mini-hond in een draagtasje voor de vrouwen. Beiden gewapend met manieren om op een onbeleefde en respectloze wijze hoffelijkheid af te dwingen van de gids, vitale mensen en bovenal, mijn zwangere vrouw (nu zal ze weer kwaad zijn als ze dit leest, want de woorden “Ik ben zwanger, niet ziek” worden dagelijks in mijn strot geramd…). Maar waar ik me vooral aan erger is het wachten: het geslenter en de onkunde om foto’s te nemen terwijl je in een smalle gang staat, wat automatisch resulteert in stilstaan, en lang… Tijdens het wachten stel je je dan de vraag of wij ook zo zullen worden… De wereld en het leven is hard. Gelukkig kon ik tijdens dit weekendje ook wel mijn genot vinden, anders was ik al lang teruggekeerd naar de ware helleput die men “werk” noemt.

 

This is The Odd Man saying: Ik heb nog een week en een half congé te gaan losers!!!

 

 

Meer lezen...

Photo report: Kadavar

23 NOV 2018
Photo report: Kadavar


 

KADAVAR - Monolord

 

21 november 2018 – De Kreun Kortrijk.

 

Om 20:00 uur werd het startschot gegeven voor MONOLORD. Dit trio uit Zweden kwam hun recentste worp ‘Rust’ voorstellen in een volle De Kreun. Na Empress Rising (2014) en Vaenir (2015) is dit hun derde werk dat reeds verscheen in 2017.

De band had er duidelijk zin in. Bassist Mika Hakki (ex-Draconian) hanteerde zijn instrument als een hakbijl. Tijdens een optreden blijf je beter uit zijn buurt. De basgitaar wordt in alle richtingen ‘geworpen’. Het is een kunst om tijdens de acrobatie toch nog de song strak te brengen. Want ‘strak’ is hét kenmerk voor deze band. De doomsongs knallen. En neem daarbij de zangpartijen van gitarist Thomas Jäger, dan is de song af. De contrasterende cleane zang van Thomas past perfect in het plaatje. Songs als ‘Where death meets the sea’ en ‘Rust’ werden meesterlijk uitgevoerd. Duidelijk in zijn nopjes wipte hij plots van het podium en tussen de fans haalde hij alles uit zijn gitaar. We werden verwend.

Esben Willems is als drummer top tijdens het samenspel met Mika.  De grootte en de opstelling van het drumstel brengen je in de war. Precies van een beginnend orkestje. Tot Esben de stokjes in handen neemt. Dan weet je het wel. De bijgevoegde klankeffecten aan de basgitaar zijn van het soort dat je het idee krijgt dat er in een rotswand van een grot geboord wordt met een steenboor van diameter 30 cm. Wat een sound. Monolord is één van de beste support-bands die ik ooit aan het werk zag. Ook nog mijn felicitaties aan de klankman. Great job!

 

Mannen met baarden: wie zijn ze? Wat doen ze? Wel beste lezers, ze komen, ze spelen en laten u onthutst achter. KADAVAR speelde met vol vertrouwen .

 ‘Purple Sage’ uit hun eerste album ‘Kadavar’ is een typisch seventies-psychedelische song . En dat is kenmerkend voor de band. ‘Doomsday Machine’ uit ‘Abra Kadavar’ slaat in als een bom. De ritmeveranderingen volgen elkaar snel op.  Drummer Christoph Bartelt geeft zijn drumstel er van langs alsof zijn leven er van afhangt. De kwaliteit van drumvellen is er op vooruit gegaan merk ik.

Gitarist Christoph Lindemann is hun vorige passage in ons land nog niet vergeten. Hun optreden in de Kortrijkse club ‘The Pits’ in 2012 haalt hij nog eens aan. ‘The old man’ wordt ingezet. Die song heeft lichte ‘Maiden’ invloeden, uit hun beginjaren dan. Het is een plezier om te zien hoe het drietal opgaat in hun muziek. Er wordt strak gespeeld. Maar het moet gezegd: bepaalde riffs zijn moeilijk te onderscheiden van andere. Ze zijn van die aard dat je je terug in de jaren zeventig waant. Maar toen waren die nieuw. Vandaag de dag is de kans groot dat dit in clichés vervalt. Ook omdat ze eenvoudig zijn en klinken. Anderzijds is het zo dat de songs met volle overtuiging gebracht worden.  En dat zorgt altijd voor een feest. En alweer een pluim voor de klankman.

 

Rev: Guido Grymonprez

Pics: Steven 'Tjoen

 

Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver
Photo report: Kadaver