Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Photo report: Midge Ure

11 MAA 2018
Photo report: Midge Ure


 

Midge Ure (Ultravox/Visage) + Pete Lincoln  

 

Concertzaal De Casino (Sint-Niklaas) - 10/03/2018

 

Op zaterdagavond - 10 maart - zakten we af naar Concertzaal De Casino voor een portie nostalgie uit de jaren '80. Met op het programma Midge Ure , vooral bekend door zijn werk met o.a. Visage en Ultravox. En in het voorprogramma Pete Lincoln. Eveneens geen onbekende, dankzij zijn inbreng bij Sailor, The Sweet en als muzikant bij grote namen als Cliff Richard, Tina Turner en Shakin' Stevens. mocht de organisatie het bordje 'sold out' voor de deur plaatsen. De zaal was dan ook volgelopen met dertigers, veertigers tot vijftigers die de jaren '80 aan de lijve hadden meegemaakt. Later zou blijken dat het op deze avond veel meer zou worden dan louter en alleen een nostalgie trip. Ons verslag:

 

Pete Lincoln: Een warme gloed die rust brengt in je hart

 

Een voorprogramma is doorgaans de reden om even te gaan verpozen aan de bar. Maar met Pete Lincoln stond een artiest op het podium die ondertussen zijn sporen heeft verdiend binnen de muziekwereld. Pete weet dan ook verdomd goed hoe hij zijn publiek moet entertainen. Naast een charismatische uitstraling beschikt hij over een stem en uitstraling die een warme gloed doet neerdalen over ons hart. Gewapend met enkel een akoestische gitaar brengt hij werk uit zijn solo platen, maar grasduint ook door het rijkelijke verleden met o.a. song van Sailor of The Sweet. Of brengt enkele gesmaakte covers, die niet altijd het origineel kunnen benaderen, zoals sledgehammer van Peter Gabriel. Maar toch een mooie inbreng blijken te zijn binnen het geheel.

 

Pete Lincoln bracht bovendien recent een schijf uit Heartbeat. Een plaat boordevol liefdesliedjes, zoals hij zelf aangeeft. Echter niet de melige zijde daarvan. Eerder die kant waardoor je met een brede glimlach, rond het kampvuur gezeten, geniet van elkaar en de ondergaande zon. Dat gevoel van geborgenheid, dat we terugvinden in zijn songs, brengt hij ook live naar voor.

 

Echter is het vooral zijn spraakzaamheid gekoppeld aan een dosis humor en een saus charisma. Afgewerkt met aanstekelijke songs, die aan de ribben blijven kleven. Dat ons het meest over de streep trekt. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt. Kortom. Pete Lincoln kwam, zag en beroerd ons en het hart van vele aanwezigen in concertzaal de Casino. Het enige minpunt? Een half uur was echt te kort, dit smaakte naar meer.

 

Midge Ure: Veel meer dan enkel een nostalgie trip naar het verleden.

 

Ook Midge Ure kan terugkijken op een rijkelijk verleden. Niet alleen als frontman van Ultravox of door zijn samenwerking met Visage. Ook als solo artiest bracht hij enkele heel knappe platen uit. Dat jarenlange ervaring niet per se moet resulteren in het afleveren van een flauwe routine klus. De spontaniteit en hoge dosis spelplezier stond letterlijk op het gezicht en brede glimlachende Midge Ure te lezen. De man kan natuurlijk een oeuvre voorleggen, waarmee hij een set van meer dan twee uur zou kunnen vol krijgen. Hij hield het bij één uur en dertig minuten, grasduint doorheen zijn solo werk. Waarbij songs als Fade to grey (Visage), het onbreekbare Vienna (ultravox) en Dancing with tears in My eyes en het prachtige Hymn - beide eveneens van Ultravox) op de meeste bijval konden rekenen.

 

Opvallend daarbij is dat Midge ure nog steeds heel goed bij stem is. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die betoverende klanken uit hun instrumenten toveren. Ook al trekt hij de aandacht duidelijk naar zich toe, dat mag toch ook in de verf worden gezet. Midge Ure brengt bovendien een heel gevarieerde set met songs boordevol power en energie, waarop stil staan onmogelijk is. Maar ook knappe, hartverwarmende songs binnen een eerder verstilde sfeer. Waarbij zijn stem broos en breekbaar de gevoelige snaar raakt. Dankzij dat variëren is die 1u30 in één ruk voorbij. Bindteksten doet de man niet echt aan, maar de gezapige kwinkslagen of korte maar leuke anekdotes tussendoor. Ook dat kan gezien worden als een meerwaarde binnen het geheel.

 

Na een wervelstorm van bekende, minder bekende en gesmaakte hits binnen een regulaire set die aanvoelde als veel meer dan enkel en alleen een nostalgie trip. Was de kers op de taart, in de vorm van twee songs als bisnummer. Eigenlijk gewoon een leuk meegenomen sluitstuk. Ondertussen had Midge Ure ons al een uur lang weten te beklijven, entertainen , diep raken en met een enorm warm gevoel vanbinnen achterlaten. De man heeft geen overdreven lichtshows of andere visuele effecten nodig om te bekoren. Enkel zijn heel herkenbare en wonderbaarlijke stem, songs die zijn uitgegroeid tot klassiekers die een gehele generatie muziekliefhebbers heeft

 

Pics: Frank Verlinden 

 

Review: Erik Van Damme

 

 

Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure