Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Job Rock 2013 Kuurne
Job Rock 2013 Kuurne
Photo Report: Daan - The mess
Photo Report: Daan - The mess
Photo report:  Blackberry Smoke
Photo report: Blackberry Smoke
Miava - Essay On Bentham
Miava - Essay On Bentham
Photo report: Wovenhand
Photo report: Wovenhand
Photo report: Vestrock 2017
Photo report: Vestrock 2017
Photo report: Puscifer @ AB - Bxl
Photo report: Puscifer @ AB - Bxl
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Platsedoen 2017
Platsedoen 2017
Photo report: Mastodon
Photo report: Mastodon
Conceet report: Evil or die Fest 2016
Conceet report: Evil or die Fest 2016
Photo report: Heather Nova
Photo report: Heather Nova
King Kong Club
King Kong Club
Photo report: Thurisaz
Photo report: Thurisaz

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

Rival Sons - Feral Roots

21 FEB 2019
Rival Sons - Feral Roots


 

Rival Sons - Feral Roots 4/5

 

Bij zo goed als elke rotatie van onze aardse gehaktbal komt de Californische band ‘Rival Sons’ aandraven met een nieuw plaatje gevuld met kersverse tunes. Als sidedish serveren zij er naar goede gewoonte  een albumhoes bij om spontaan op te ejaculeren (natuurlijk bij wijze van spreken, you pervs). Met hun jongste plaat ‘Feral Roots’, die eind januari werd gereleased, gaan ze verder op dit fantastische elan. De albumhoes is puur “fap-fap-fap”-materiaal, nog voor de muziek een kans heeft gehad je op te hitsen.

 

Dave Cobb, die al meerdere platen van Rival Sons door zijn vingers liet glijden, heeft opnieuw zijn magie gebruikt om dit album de nodige flavour te geven. Een leuk weetje, Dave heeft ook het nummer ‘Skydogs’ van onze jonge vaderlandse knapen ‘The Sore Losers’ onder handen genomen. Het resultaat is een verfijnde versie van ‘The Black Keys’ of met andere woorden, Triggerfinger-ish.

 

De plaat opent met ‘Do Your Worst’, een krankzinnig krachtig nummer dat blijft kleven als spaghetti aan de muur wanneer je de ‘is-ze-al-klaar-test’ doet. De harde toon is gezet. Voorlopig blijft mijn kritische pen dus zitten. Ook wanneer het volgende nummer, ‘Sugar On The Bone’, aanraast, hoef ik ze zeker niet uit te halen. Het nummer introduceert na dertig seconden een drumsound waardoor ik spontaan begin te kwijlen alsof ik voor het eerst blote tetjes zie. Je krijgt echter geen tijd om te recupereren, want met ‘Back In The Woods’, de tweede single van het album, volgt al een nieuwe klets op je smoel. Het nummer start met een drumroll waarvan mijn tepels nog steeds overeind staan en wat volgt is een vette rocksong, punt, einde discussie. Me like. Op naar de volgende! ‘Look Away’ begint vrij experimenteel en vanaf hier worden de nummers iets zachter en toegankelijker. Toch behouden de nummers hun kracht, wat erop wijst dat we met een steengoede band te maken hebben. Onze muzikale beleving eindigt met ‘Shooting Stars’. Dit lied geeft je het gevoel deel uit te maken van een rock ’n roll-versie van een gospelkoor: zang, handjesgeklap en alles erop en eraan, maar dan met gitaren.

 

Terwijl onze Rival Sons de horizon tegemoet rijden in hun volbloed Mustang Fastback (Yes, quite the imagination), blijven wij met een broek vol goesting achter, hopend dat hun volgende plaat even vet zal zijn. Gelukkig kunnen we ons ondertussen zoet houden met Feral Roots. Wie snel is kan ze ook op 27 februari bewonderen in Trix in Antwerpen.

 

The Odd Man out.