Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

05 AUG 2020
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum


 

Cd review: Seether - Si Vis Pacem Para Bellum

 

 

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Een nieuw album Van het Zuid-Afrikaanse SEETHER sedert 2017. De schijf kreeg de ongewone titel mee Si Vis Pacem Para Bellum’. Latijn voor: “als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog”. De band ontstond in 1999 en werd meegesleurd in de grunge-scene alhoewel hun muziek maar kenmerken vertoonde. De band heeft sinds 2017 Corey Lowery (Guitar/Vocals, ex- Stuck Mojo) in de gelederen.

 

Verder geen wijzigingen: Shaun Morgan (Vocals/Guitar), Dale Stewart (Bass/Vocals) en John Humphrey  (Drums). De band blijft hardnekkig vasthouden aan hun stijl en dat siert hen. Melodieuze, goed in het oor liggende grungy getinte rock die tot in puntjes is afgewerkt.

 

De schijf start met ‘Dead And Done’ . Met een heftige riff en op een traag ritme wordt er tweestemmig gezongen. In het explosief refrein wordt er geschreeuwd en clean gezongen. Verrassende song. ‘Bruised And Blooded’ is dan weer een zeer melodieuze song met een sterke groove en aanstekelijk ritme.

 

‘Wasteland’ is meer poppy. Een mix van Puddle Of Mud en Nickelback. ‘Can’t Go Wrong’ start met een heerlijke stampende riff maar de song valt in duigen wanneer het ritme vertraagt en de zang begint. Het refrein wordt gezongen op de riff. Uitschieter blijkt ‘Beg’ te zijn. De start is zeer sterk en heeft laag gestemde gitaren. De zang is gedubd en het refrein bestaat enkel uit geschreeuwde slogans. Bij ‘Drift Away’ tappen we uit een ander vat. De eerste zanglijn luidt: “don’t let anyone cry on your shoulder”. Nochtans staat het wenen mij nader dan het lachen. Een ballade-achtige song dat ik zo snel mogelijk wil vergeten. Afsluiter ‘Written In Stone’ is nog meer van dat. Totaal overbodig.

 

De songs op Si Vis Pacem Para Bellum’ zijn, op enkele uitzonderingen na, grotendeels in dezelfde structuur opgebouwd. De gitaarriff start, tijdens de zang valt de gitaar weg en wordt de zang enkel ondersteund door bas en drum. Bij het refrein worden telkens alle registers opnieuw opengetrokken.

 

De songs zijn goed gebracht en zijn zeer toegankelijk. De mix door Matt Hyde (o.a. Deftones) is af.

 

Wie houdt van een stemgeluid in een mix van Gavin Rossdale (ex-Bush) en Chad Kroeger (Nickelback) is op zijn wenken bediend.Si Vis Pacem Para Bellum’ telt dertien songs en dat is teveel van het goede.

 

Guido Grymonprez