Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Triggerfinger & Kaiserchiefs
Photo report: Triggerfinger & Kaiserchiefs
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Photo report: Villa Pace / St- Niklaas 4-5 september
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: MTV Headbangers Ball
Photo report: MTV Headbangers Ball
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Photo report: Vestrock 2018
Photo report: Vestrock 2018
Photo report: Channel Zero
Photo report: Channel Zero
Mamma Mia
Mamma Mia
Polé Polé
Polé Polé
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
Afro C Festival 2014
Afro C Festival 2014

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

The National

01 JUN 2019
The National


 

Cd review: The National - I am easy to find  (3/5)

 

“Een plaat die even gevuld is met vrouwen als mijn ex-lijst, waar ik op een paradoxale manier trots op ben.”

 

‘The National’, een band die zichzelf al veteranen van het betere werk kunnen noemen, lanceerden hun nieuwste plaat ‘I Am Easy To Find’. Moeilijk was dit nieuwigheidje, zoals de naam al aangeeft, niet te vinden. Op 17 mei kwam er een pop-up schermpje op mijn Spotify-app met de vraag of ik naar de nieuwste The National-plaat wou luisteren. Net zoals wanneer mijn vrouw een ‘afternoon delight’ voorstelt, kon ik hier moeilijk nee op antwoorden.

 

Deze lijvige achtste studioplaat, gevuld met zestien creaties van Matt Berninger & co, trakteert ons op één uur en drie minuten luistergenot. De plaat zag het levenslicht na een samenwerking met filmmaker Mike Mills. Na het maken van hun vorige plaat ‘Sleep wel Beast’ (2017) hadden ze behoorlijk wat materiaal over dat de plaat niet haalde. Mills gebruikte deze “overshot” voor zijn gelijknamige kortfilm. Hij kon er echter niet genoeg van krijgen en vroeg nog meer nummers om zijn soundtrack te vervolledigen. Zo ontstond er een ware symbiose tussen Mills en The National. Na deze samenwerking had Mills zijn film en had The National dit goed gevulde plaatje om aan hun ondertussen indrukwekkende discografie toe te voegen.

 

Veel analyse vraagt de plaat niet. Zoals zoveel muziek van hun hand kan je niet echt spreken over een plaat, maar eerder over een belevenis. Zoals gewoonlijk worden we terug verwend met een prachtige ambiance en sfeer. Handdoeken over de drum om die zachte, maar toch krachtige toon te brengen. Wat hier ook ‘Easy To Find’ is, zijn de zingende vrouwen die in haast ieder nummer Matts melancholische stem begeleiden. Dit contrast geeft deze plaat dat tikkeltje extra. De kwaliteit die The National op ons lost blijft een aanhoudende stijgende lijn.

 

De plaat vangt aan met een hoog complexe, maar uiterst aangename intro die overgaat in een klassieke, kwaliteitsvolle National-song, ‘You Had Your Soul With You’, die mij onmiddellijk wist te bekoren. Ook het tweede nummer haalt een podiumplaats binnen. ‘Quiet Light’ bevat opnieuw de sobere, maar gewichtige stem van Matt gepaard met de nodige sfeer, ondersteund door de perfect gecontroleerde drumbeats die zo eigen en herkenbaar zijn voor drummer Bryan Devendorf. Titelsong ‘I Am Easy To Find’ en ‘Where Is Here Head’ behoren ook tot de selectie ‘must listen to’. ‘Not In Kansas’ serveert ons op een gitaardeuntje dat ons onmiddellijk in een nostalgische stemming brengt. Waar ik vooral van onder de indruk ben, is hoe met zo weinig instrumenten een nummer kan gemaakt worden dat zoveel zegt qua tekst en gevoel zonder het slaapverwekkend saai te maken. Only ‘The National’ can do this! Ergens op de achterhoede van de plaat kan je nog twee vernieuwende en hoogste interessante nummers vinden genaamd ‘Rylan’ en ‘Light Years’, die met zijn fenomenale piano werkelijk lichtjaren verwijderd is van hun ‘Fake Empire’, waarmee ik ze jaren geleden leerde kennen. Een pad naar finesse dat maar niet eindigt.

 

Wie zegt dat deze plaat te saai is, moet niet janken. Als je een National-plaat beluistert weet je waar je aan begint. Stick to your Dimitri Vegas-bullsh*t in dat geval!

 

This is The Odd Man saying: sshhtt, I’m enjoying this…