Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
12 OKT
Rave Rebels
16 OKT
As i Lay Dying
17 OKT
ADE LIVE
17 OKT
Gepetto & the Whales
18 OKT
The Van Jets
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
31 OKT
Machine Head
01 NOV
King Hiss
02 NOV
RGMC XXL 2019
02 NOV
Brit Floyd
04 NOV
Volbeat
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
23 NOV
The bollock Brothers
27 NOV
Cult of Luna
30 NOV
Mustasch
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Age of Love xxl
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
04 APR
Within Temptation & Evanescence
19 APR
Lamb Of God
17 JUN
Green Day
Fotogalerij
Photo report: Leffingeleuren
Photo report: Leffingeleuren
Photo report: Reo Rock Roeselare
Photo report: Reo Rock Roeselare
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Photo report: Puscifer @ AB - Bxl
Photo report: Puscifer @ AB - Bxl
Nostalgie Beach Festival 2014
Nostalgie Beach Festival 2014
Photo report: Coal Chamber - Soil - Diablo Blvd
Photo report: Coal Chamber - Soil - Diablo Blvd
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
Fiddlers Green @ Labadoux 2015
MaydayMayday Festival - Kortrijk
MaydayMayday Festival - Kortrijk
Photo report: DAF @ De Casino St-Niklaas
Photo report: DAF @ De Casino St-Niklaas
Festival Review Woosha - Vrijdag
Festival Review Woosha - Vrijdag
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

The National

01 JUN 2019
The National


 

Cd review: The National - I am easy to find  (3/5)

 

“Een plaat die even gevuld is met vrouwen als mijn ex-lijst, waar ik op een paradoxale manier trots op ben.”

 

‘The National’, een band die zichzelf al veteranen van het betere werk kunnen noemen, lanceerden hun nieuwste plaat ‘I Am Easy To Find’. Moeilijk was dit nieuwigheidje, zoals de naam al aangeeft, niet te vinden. Op 17 mei kwam er een pop-up schermpje op mijn Spotify-app met de vraag of ik naar de nieuwste The National-plaat wou luisteren. Net zoals wanneer mijn vrouw een ‘afternoon delight’ voorstelt, kon ik hier moeilijk nee op antwoorden.

 

Deze lijvige achtste studioplaat, gevuld met zestien creaties van Matt Berninger & co, trakteert ons op één uur en drie minuten luistergenot. De plaat zag het levenslicht na een samenwerking met filmmaker Mike Mills. Na het maken van hun vorige plaat ‘Sleep wel Beast’ (2017) hadden ze behoorlijk wat materiaal over dat de plaat niet haalde. Mills gebruikte deze “overshot” voor zijn gelijknamige kortfilm. Hij kon er echter niet genoeg van krijgen en vroeg nog meer nummers om zijn soundtrack te vervolledigen. Zo ontstond er een ware symbiose tussen Mills en The National. Na deze samenwerking had Mills zijn film en had The National dit goed gevulde plaatje om aan hun ondertussen indrukwekkende discografie toe te voegen.

 

Veel analyse vraagt de plaat niet. Zoals zoveel muziek van hun hand kan je niet echt spreken over een plaat, maar eerder over een belevenis. Zoals gewoonlijk worden we terug verwend met een prachtige ambiance en sfeer. Handdoeken over de drum om die zachte, maar toch krachtige toon te brengen. Wat hier ook ‘Easy To Find’ is, zijn de zingende vrouwen die in haast ieder nummer Matts melancholische stem begeleiden. Dit contrast geeft deze plaat dat tikkeltje extra. De kwaliteit die The National op ons lost blijft een aanhoudende stijgende lijn.

 

De plaat vangt aan met een hoog complexe, maar uiterst aangename intro die overgaat in een klassieke, kwaliteitsvolle National-song, ‘You Had Your Soul With You’, die mij onmiddellijk wist te bekoren. Ook het tweede nummer haalt een podiumplaats binnen. ‘Quiet Light’ bevat opnieuw de sobere, maar gewichtige stem van Matt gepaard met de nodige sfeer, ondersteund door de perfect gecontroleerde drumbeats die zo eigen en herkenbaar zijn voor drummer Bryan Devendorf. Titelsong ‘I Am Easy To Find’ en ‘Where Is Here Head’ behoren ook tot de selectie ‘must listen to’. ‘Not In Kansas’ serveert ons op een gitaardeuntje dat ons onmiddellijk in een nostalgische stemming brengt. Waar ik vooral van onder de indruk ben, is hoe met zo weinig instrumenten een nummer kan gemaakt worden dat zoveel zegt qua tekst en gevoel zonder het slaapverwekkend saai te maken. Only ‘The National’ can do this! Ergens op de achterhoede van de plaat kan je nog twee vernieuwende en hoogste interessante nummers vinden genaamd ‘Rylan’ en ‘Light Years’, die met zijn fenomenale piano werkelijk lichtjaren verwijderd is van hun ‘Fake Empire’, waarmee ik ze jaren geleden leerde kennen. Een pad naar finesse dat maar niet eindigt.

 

Wie zegt dat deze plaat te saai is, moet niet janken. Als je een National-plaat beluistert weet je waar je aan begint. Stick to your Dimitri Vegas-bullsh*t in dat geval!

 

This is The Odd Man saying: sshhtt, I’m enjoying this…