The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
W.A.S.P - Alcatraz club Show
W.A.S.P - Alcatraz club Show
Arsenal - De kreun
Arsenal - De kreun
King Kong Parkfest 2014
King Kong Parkfest 2014
Platsedoen 2017
Platsedoen 2017
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Afro C Festival 2015
Afro C Festival 2015
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Sharon Corr - Concertgebouw Brugge
Photo report: Daan
Photo report: Daan
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Monster Magnet
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

The Sore Losers - Gracias Senor

28 OKT 2018
The Sore Losers - Gracias Senor


 

Cd review: The Sore Losers - Gracias Señor  (4/5)

 

The Sore Losers weten meestal strakke muziek te presenteren waarvan je met plezier een portie bij vraagt. Met hun vierde studioplaat, ‘Gracias Señor’, doen ze het weer!

 

Je mag ze eigenlijk wel de Belgische ‘kings der albumhoezen’ noemen, want zij kunnen een plaat beter dresseren dan een tachtigjarige alzheimerpatiënt die een milkshake maakt. Een albumhoes is het eerste contact met de plaat en moet een trigger zijn om ze te kopen. Het is ook de hoes die soms het iconische herkenningspunt wordt en die er voor zorgt dat er massaal bootleg T-shirts worden gemaakt en verkocht. Denk maar aan platen als ‘The Velvet Underground & Nico’ met hun banaan (die ook een zotte LSD-legende heeft opgebracht), ’Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van “De Kevertjes”, MJ’s ‘Dangerous’, … Allemaal sublieme covers die je muzikale staart doen kwispelen van interesse en je dan ook zonder pardon naar ‘den Action’ sturen voor een goedkoop kadertje om die hoes aan je muur te hijsen. The Sore Losers snappen maar al te goed hoe belangrijk album-art is. Ze trakteren ons op niet één, maar welgeteld vier (!) zalige covers die pure eyeporn zijn. Als je even via de internetgolven naar hun site surft, zie je de vier verschillende albumhoezen die je kan bestellen op vinyl: de ‘Pink’, ‘Gold’, ‘White’ en ten slotte het ‘Turqoise’ album dat ook de standaardhoes van de plaat is. Allemaal origineel en prachtig om te zien, maar vooral het ‘Turqoise’ album met het kleine katje (miauw), cactussen en een soort van haardroger is hemels. Ga ze zeker eens bekijken! Good stuff! En no stress, hun muziek is even doordacht als hun covers en kan aan de hoge verwachtingen voldoen.

 

The Sore Losers hebben voor deze plaat twee bandleden (James Petralli en Steve Terebecki) van ‘White Denim’ uit de USA meegenomen om te producen. Het album klinkt wat braver dan het vorige, ‘Skydogs’, maar ook wat toegankelijker. Wat mij vooral greep was de dynamiek van de nummers, de ‘fills’, overgangen, structuur, …  Je kan horen dat hier goed over nagedacht werd. Pure kunst! De samenwerking met deze producers en hun tijdje in The States heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Wat een weg hebben ze al niet afgelegd sinds Humo’s Rock Rally. Ze speelden zelfs al op SXSW in Texas! Go Belgium!

 

Ook over de volgorde van de nummers werd goed nagedacht. Ik kan je maar aanraden die shuffle-knop te mijden als wiskundehuiswerk en net zoals die scheet die je voelt aankomen, niets te manipuleren en alles zijn gang te laten gaan. Het komt goed!

 

De opener ‘A Little More’ tovert onmiddellijk een ongecontroleerde glimlach op mijn gezicht. Dit is een tof nummertje dat je op en neer laat hoppen als twee konijntjes in de lente. Het tempo zit goed en is lekker snel zodat je haast vergeet dat deze knappe jongens uit ‘de Limburg’ komen! Het nummer doet ook enkele leuke en originele acrobatische sprongetjes zodat het niet gaat vervelen. Ze trekken trouwens deze lijn door in bijna alle nummers.

 

De single ‘Dark Ride’ is een knipoog naar de disco. Het funky ritme maakt het onmogelijk om niet mee te doen, al is het nu vingerknippend of schuddend met je ‘be-donke-donk’. De jongens hebben trouwens een machtige karaoke-video voor deze song gemaakt. Jaja, lyrics die meekleuren en al. In de West-Vlanders zeggen we daar tegen: “smit’n”. Origineel nummer en dito clip. We move on!

 

‘Eyes On The Prize’ begint met een leuk en catchy samenspel tussen de twee gitaren. Dit is één van de leukste gitaarriffs van de plaat. Opnieuw is de structuur van het nummer spot on: het gaat constant op en neer en laat voldoende ruimte om de zang te laten floreren. Pure gold dat me doet verlangen om dit live te beleven. Midden in de plaat even chillen met ‘Denim on Denim’ om dan terug dat tempo erin te gooien met ‘Get It Somehow’.

 

Met het rustige ‘Where Are You?’ laten de Sore Losers je lekker wegzakken in je zetel (tip: zit in zetel bij dit nummer). Het is een plezierig en klassiek klinkende song met een verassend leuk gitaarspel in het dromerig en goed gecoördineerd refrein (wat ik enorm apprecieer). Eentje om op repeat te zetten! Of toch niet? Want hierna volgt ‘Anything Goes’ met terug een geweldige gitaarriff.

 

De jongens eindigen hun plaat met ‘I’ll Be Back’, een zacht en leuk ‘tot ziens’ dat zoals bij iedere goede movie franchise even na de credits duidelijk maakt dat er een vervolg komt. Ik kan niet wachten! Zullen ze na deze plaat terug wat vuiler gaan zoals bij ‘Skydogs’? Of is dit de nieuwe permanente richting? Either way, i’m loving it!

 

Ik kan wel begrijpen dat niet iedereen coo coo bananas is over ‘Gracias Señor’. The Sore Losers laten zich immers even van een andere kant zien en zoiets wordt nooit door iedereen even warm onthaald. Toch blijft dit een plaat waar je aandacht aan de details moet geven. Je zal de kunst ervan meer appreciëren en de dieptegang ervan begrijpen. Lange autoritten of een luie dag in de zetel waarbij je niet gewoon naar de radio wil luisteren, maar eerder wil genieten van kwaliteitsvolle tunes zijn hier de perfecte setting voor.

 

Hans Braekeveldt