The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo Report: Hooverphonic
Photo Report: Hooverphonic
Photo report: King Kong Parkfest 2015
Photo report: King Kong Parkfest 2015
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Photo report: Bockor Rock - Kortrijk
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Channel Zero Unplugged - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Concert report: Headbangers Balls Fest 2016
Photo report: Sjamprock 2015
Photo report: Sjamprock 2015
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014
King Hiss @ Popcenter Kortrijk
King Hiss @ Popcenter Kortrijk
Concertreport: Equal Idiots
Concertreport: Equal Idiots
Concert report: Black Mountain
Concert report: Black Mountain
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Concert report: Taxiwars - Nijdrop
Concert report: Taxiwars - Nijdrop

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

The Sore Losers - Gracias Senor

28 OKT 2018
The Sore Losers - Gracias Senor


 

Cd review: The Sore Losers - Gracias Señor  (4/5)

 

The Sore Losers weten meestal strakke muziek te presenteren waarvan je met plezier een portie bij vraagt. Met hun vierde studioplaat, ‘Gracias Señor’, doen ze het weer!

 

Je mag ze eigenlijk wel de Belgische ‘kings der albumhoezen’ noemen, want zij kunnen een plaat beter dresseren dan een tachtigjarige alzheimerpatiënt die een milkshake maakt. Een albumhoes is het eerste contact met de plaat en moet een trigger zijn om ze te kopen. Het is ook de hoes die soms het iconische herkenningspunt wordt en die er voor zorgt dat er massaal bootleg T-shirts worden gemaakt en verkocht. Denk maar aan platen als ‘The Velvet Underground & Nico’ met hun banaan (die ook een zotte LSD-legende heeft opgebracht), ’Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van “De Kevertjes”, MJ’s ‘Dangerous’, … Allemaal sublieme covers die je muzikale staart doen kwispelen van interesse en je dan ook zonder pardon naar ‘den Action’ sturen voor een goedkoop kadertje om die hoes aan je muur te hijsen. The Sore Losers snappen maar al te goed hoe belangrijk album-art is. Ze trakteren ons op niet één, maar welgeteld vier (!) zalige covers die pure eyeporn zijn. Als je even via de internetgolven naar hun site surft, zie je de vier verschillende albumhoezen die je kan bestellen op vinyl: de ‘Pink’, ‘Gold’, ‘White’ en ten slotte het ‘Turqoise’ album dat ook de standaardhoes van de plaat is. Allemaal origineel en prachtig om te zien, maar vooral het ‘Turqoise’ album met het kleine katje (miauw), cactussen en een soort van haardroger is hemels. Ga ze zeker eens bekijken! Good stuff! En no stress, hun muziek is even doordacht als hun covers en kan aan de hoge verwachtingen voldoen.

 

The Sore Losers hebben voor deze plaat twee bandleden (James Petralli en Steve Terebecki) van ‘White Denim’ uit de USA meegenomen om te producen. Het album klinkt wat braver dan het vorige, ‘Skydogs’, maar ook wat toegankelijker. Wat mij vooral greep was de dynamiek van de nummers, de ‘fills’, overgangen, structuur, …  Je kan horen dat hier goed over nagedacht werd. Pure kunst! De samenwerking met deze producers en hun tijdje in The States heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Wat een weg hebben ze al niet afgelegd sinds Humo’s Rock Rally. Ze speelden zelfs al op SXSW in Texas! Go Belgium!

 

Ook over de volgorde van de nummers werd goed nagedacht. Ik kan je maar aanraden die shuffle-knop te mijden als wiskundehuiswerk en net zoals die scheet die je voelt aankomen, niets te manipuleren en alles zijn gang te laten gaan. Het komt goed!

 

De opener ‘A Little More’ tovert onmiddellijk een ongecontroleerde glimlach op mijn gezicht. Dit is een tof nummertje dat je op en neer laat hoppen als twee konijntjes in de lente. Het tempo zit goed en is lekker snel zodat je haast vergeet dat deze knappe jongens uit ‘de Limburg’ komen! Het nummer doet ook enkele leuke en originele acrobatische sprongetjes zodat het niet gaat vervelen. Ze trekken trouwens deze lijn door in bijna alle nummers.

 

De single ‘Dark Ride’ is een knipoog naar de disco. Het funky ritme maakt het onmogelijk om niet mee te doen, al is het nu vingerknippend of schuddend met je ‘be-donke-donk’. De jongens hebben trouwens een machtige karaoke-video voor deze song gemaakt. Jaja, lyrics die meekleuren en al. In de West-Vlanders zeggen we daar tegen: “smit’n”. Origineel nummer en dito clip. We move on!

 

‘Eyes On The Prize’ begint met een leuk en catchy samenspel tussen de twee gitaren. Dit is één van de leukste gitaarriffs van de plaat. Opnieuw is de structuur van het nummer spot on: het gaat constant op en neer en laat voldoende ruimte om de zang te laten floreren. Pure gold dat me doet verlangen om dit live te beleven. Midden in de plaat even chillen met ‘Denim on Denim’ om dan terug dat tempo erin te gooien met ‘Get It Somehow’.

 

Met het rustige ‘Where Are You?’ laten de Sore Losers je lekker wegzakken in je zetel (tip: zit in zetel bij dit nummer). Het is een plezierig en klassiek klinkende song met een verassend leuk gitaarspel in het dromerig en goed gecoördineerd refrein (wat ik enorm apprecieer). Eentje om op repeat te zetten! Of toch niet? Want hierna volgt ‘Anything Goes’ met terug een geweldige gitaarriff.

 

De jongens eindigen hun plaat met ‘I’ll Be Back’, een zacht en leuk ‘tot ziens’ dat zoals bij iedere goede movie franchise even na de credits duidelijk maakt dat er een vervolg komt. Ik kan niet wachten! Zullen ze na deze plaat terug wat vuiler gaan zoals bij ‘Skydogs’? Of is dit de nieuwe permanente richting? Either way, i’m loving it!

 

Ik kan wel begrijpen dat niet iedereen coo coo bananas is over ‘Gracias Señor’. The Sore Losers laten zich immers even van een andere kant zien en zoiets wordt nooit door iedereen even warm onthaald. Toch blijft dit een plaat waar je aandacht aan de details moet geven. Je zal de kunst ervan meer appreciëren en de dieptegang ervan begrijpen. Lange autoritten of een luie dag in de zetel waarbij je niet gewoon naar de radio wil luisteren, maar eerder wil genieten van kwaliteitsvolle tunes zijn hier de perfecte setting voor.

 

Hans Braekeveldt