In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Toto @ 013
Photo report: Toto @ 013
Photo report: Arsenal
Photo report: Arsenal
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Photo report: Mauro Pawlowski - Remo Perrotti.
Photo report: Pro Pain
Photo report: Pro Pain
Photo report: Little steven
Photo report: Little steven
GENTJAZZ 2015 Dag 7
GENTJAZZ 2015 Dag 7
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
The Scabs @ Schiervelde Roeselare
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Filter - Combichrist
Photo report: Scott Bradlee's Postmodern Jukebox
Photo report: Scott Bradlee's Postmodern Jukebox
Concert review: John Garcia - Gent
Concert review: John Garcia - Gent
Concertreport: Equal Idiots
Concertreport: Equal Idiots
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas
Rootsnacht - De Casino St-Niklaas

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

The Sore Losers - Gracias Senor

28 OKT 2018
The Sore Losers - Gracias Senor


 

Cd review: The Sore Losers - Gracias Señor  (4/5)

 

The Sore Losers weten meestal strakke muziek te presenteren waarvan je met plezier een portie bij vraagt. Met hun vierde studioplaat, ‘Gracias Señor’, doen ze het weer!

 

Je mag ze eigenlijk wel de Belgische ‘kings der albumhoezen’ noemen, want zij kunnen een plaat beter dresseren dan een tachtigjarige alzheimerpatiënt die een milkshake maakt. Een albumhoes is het eerste contact met de plaat en moet een trigger zijn om ze te kopen. Het is ook de hoes die soms het iconische herkenningspunt wordt en die er voor zorgt dat er massaal bootleg T-shirts worden gemaakt en verkocht. Denk maar aan platen als ‘The Velvet Underground & Nico’ met hun banaan (die ook een zotte LSD-legende heeft opgebracht), ’Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van “De Kevertjes”, MJ’s ‘Dangerous’, … Allemaal sublieme covers die je muzikale staart doen kwispelen van interesse en je dan ook zonder pardon naar ‘den Action’ sturen voor een goedkoop kadertje om die hoes aan je muur te hijsen. The Sore Losers snappen maar al te goed hoe belangrijk album-art is. Ze trakteren ons op niet één, maar welgeteld vier (!) zalige covers die pure eyeporn zijn. Als je even via de internetgolven naar hun site surft, zie je de vier verschillende albumhoezen die je kan bestellen op vinyl: de ‘Pink’, ‘Gold’, ‘White’ en ten slotte het ‘Turqoise’ album dat ook de standaardhoes van de plaat is. Allemaal origineel en prachtig om te zien, maar vooral het ‘Turqoise’ album met het kleine katje (miauw), cactussen en een soort van haardroger is hemels. Ga ze zeker eens bekijken! Good stuff! En no stress, hun muziek is even doordacht als hun covers en kan aan de hoge verwachtingen voldoen.

 

The Sore Losers hebben voor deze plaat twee bandleden (James Petralli en Steve Terebecki) van ‘White Denim’ uit de USA meegenomen om te producen. Het album klinkt wat braver dan het vorige, ‘Skydogs’, maar ook wat toegankelijker. Wat mij vooral greep was de dynamiek van de nummers, de ‘fills’, overgangen, structuur, …  Je kan horen dat hier goed over nagedacht werd. Pure kunst! De samenwerking met deze producers en hun tijdje in The States heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Wat een weg hebben ze al niet afgelegd sinds Humo’s Rock Rally. Ze speelden zelfs al op SXSW in Texas! Go Belgium!

 

Ook over de volgorde van de nummers werd goed nagedacht. Ik kan je maar aanraden die shuffle-knop te mijden als wiskundehuiswerk en net zoals die scheet die je voelt aankomen, niets te manipuleren en alles zijn gang te laten gaan. Het komt goed!

 

De opener ‘A Little More’ tovert onmiddellijk een ongecontroleerde glimlach op mijn gezicht. Dit is een tof nummertje dat je op en neer laat hoppen als twee konijntjes in de lente. Het tempo zit goed en is lekker snel zodat je haast vergeet dat deze knappe jongens uit ‘de Limburg’ komen! Het nummer doet ook enkele leuke en originele acrobatische sprongetjes zodat het niet gaat vervelen. Ze trekken trouwens deze lijn door in bijna alle nummers.

 

De single ‘Dark Ride’ is een knipoog naar de disco. Het funky ritme maakt het onmogelijk om niet mee te doen, al is het nu vingerknippend of schuddend met je ‘be-donke-donk’. De jongens hebben trouwens een machtige karaoke-video voor deze song gemaakt. Jaja, lyrics die meekleuren en al. In de West-Vlanders zeggen we daar tegen: “smit’n”. Origineel nummer en dito clip. We move on!

 

‘Eyes On The Prize’ begint met een leuk en catchy samenspel tussen de twee gitaren. Dit is één van de leukste gitaarriffs van de plaat. Opnieuw is de structuur van het nummer spot on: het gaat constant op en neer en laat voldoende ruimte om de zang te laten floreren. Pure gold dat me doet verlangen om dit live te beleven. Midden in de plaat even chillen met ‘Denim on Denim’ om dan terug dat tempo erin te gooien met ‘Get It Somehow’.

 

Met het rustige ‘Where Are You?’ laten de Sore Losers je lekker wegzakken in je zetel (tip: zit in zetel bij dit nummer). Het is een plezierig en klassiek klinkende song met een verassend leuk gitaarspel in het dromerig en goed gecoördineerd refrein (wat ik enorm apprecieer). Eentje om op repeat te zetten! Of toch niet? Want hierna volgt ‘Anything Goes’ met terug een geweldige gitaarriff.

 

De jongens eindigen hun plaat met ‘I’ll Be Back’, een zacht en leuk ‘tot ziens’ dat zoals bij iedere goede movie franchise even na de credits duidelijk maakt dat er een vervolg komt. Ik kan niet wachten! Zullen ze na deze plaat terug wat vuiler gaan zoals bij ‘Skydogs’? Of is dit de nieuwe permanente richting? Either way, i’m loving it!

 

Ik kan wel begrijpen dat niet iedereen coo coo bananas is over ‘Gracias Señor’. The Sore Losers laten zich immers even van een andere kant zien en zoiets wordt nooit door iedereen even warm onthaald. Toch blijft dit een plaat waar je aandacht aan de details moet geven. Je zal de kunst ervan meer appreciëren en de dieptegang ervan begrijpen. Lange autoritten of een luie dag in de zetel waarbij je niet gewoon naar de radio wil luisteren, maar eerder wil genieten van kwaliteitsvolle tunes zijn hier de perfecte setting voor.

 

Hans Braekeveldt