Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
30 APR
Bonzai Awards
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Bonzai Ardennes : Retro Camp
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
Fotogalerij
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Photo report: SZIGET 2015 - Budapest
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun
Photo report: Goose Non Stop for Life 2018
Photo report: Goose Non Stop for Life 2018
Review & Fotospecial : Idiots
Review & Fotospecial : Idiots
Photo report: Anvil
Photo report: Anvil
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Toto @ 013
Photo report: Toto @ 013
Concert report: Nada Surf
Concert report: Nada Surf
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Festival report: Speedfest 2016(Nl)
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert report: Grensrock 2018
Concert report: Grensrock 2018
Vestrock 2014 Nl
Vestrock 2014 Nl
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Zillion: Relive The Vibe - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa

The odd man

Een kleintje met andalouse


 

“Go Go Power Politiestaat, Na na na na na”

 

Het vijftien kilometer lange stukje Wilde Westen bestaande uit asfalt en vogelpoep dat van Ieper tot Kortrijk loopt, beter bekend als één van de vele ingrediënten van een Snickers reep, de A19, werd in de laatste maanden beter getemd dan het collectief van de Noord-Koreaanse bevolking. Door middel van trajectcontrole heeft Big Brother er voor gezorgd dat dit stukje snelweg niet meer zo snel is. Natuurlijk brengt dit gebeuren het alom bekende fenomeen teweeg: luid protest door alle wegmisbruikers die er te vinden zijn in dit kleine, maar vooral oordelende, landje der achterlijkheid. Nu even kort mijn relaas na enkele maanden deze route te berijden.

 

Sinds ze deze trajectcontrole hebben neer geplant kan je daadwerkelijk je cruisecontrol op honderdtwintig flatussen per uur zetten en lekker mee cruisen met de rest van onze gespitste spitsmensen. Opvallend minder cowboys die met hun ego de weg opeisen en tevens een daling van linkse plakkers en dus een stijging van rechtse rakkers. Het resultaat is verbluffend en aangenaam: rustiger en bijna stressvrij rijden. Wanneer je echter de eerste afrit van Menen achter je laat, en dus ook de hele trajectcontrole, start terug de lancering van Mario Karts. Dit uiteraard gepaard gaand met de nodige stress, remlichten en bovenal debiele manoeuvres. Ik concludeer dan maar dat dergelijke maatregelen verder uitgebreid mogen worden. Maar ik voel de bui al hangen: de debiele zakken van onze maatschappij die al dit ge-politiestaat teweeg hebben gebrachten, zullen me op mijn donder geven om zo’n uitspraken neer te pennen. Zucht, eye roll.

 

Van het moment dat ergens een flitspaal of trajectcontrole wordt geplaatst of een alcoholcontrole wordt georganiseerd, zijn die kinderlijke, mongoloïden er om hun afgezaagde en gestandaardiseerde zever op Facial-Book te posten. “Ze (de staat) hebben weer meer geld van de werkende man nodig!”, “Het is om ons te pesten!”, “Zou de politie niet beter boeven pakken, in plaats van hun zakken te vullen?”. Maar als je er eigenlijk goed over nadenkt, moeten wij niet boos zijn op de staat, maar op al die randdebielen zelf. Moest iedereen zich nu eens gedragen, waren dergelijke maatregelen totaal overbodig en konden we nog eens gas geven wanneer er echt een noodgeval is (zoals wanneer je van de frituur komt). Maar nee, door deze idioten die te narcistisch zijn om te beseffen dat zij dit net veroorzaken moeten we allemaal koude en slappe frieten met lauwe mayonaise fretten. En dan is de regering (waar ze trouwens zelf op hebben gestemd) kop van jut. Maar wat verwacht je nu zelf? Zoals in de gemiddelde kleuterklas kunnen de meesten onder ons niet eens proper eten noch schijten, dus moet vadertje staat ons helpen door onze handjes vast te houden en onze vleesjes te snijden. Want laat ons eens doen zonder enig toezicht, en om de haverklap rijden we zo zat als een kanon een halve lagere schoolklas naar de fritz.

 

Dus de volgende keer dat iemand van de “vrienden” afkomt met “Die pipo’s van de lokale ombudsdienst hebben me weer een boete gegeven, omdat ik negentig reed in de bebouwde kom. Hebben ze niets beter te doen met bla bla bla…” moet je vooraal niet mee praten. Weet dat zij net het probleem zijn en wij de oplossing. Neem ze dus mee naar buiten, snij hun keel over, plas in de wonde en laat ze achter om te rotten op de grond. Richt je woede op de juiste mensen en dan kunnen we misschien het tij doen keren en binnen enkele jaren terug warme frieten met koude mayonaise eten!

 

This is The Odd Man saying: Als je niet akkoord bent met mijn mening, kan mij dit eigenlijk niet veel schelen.

 

Meer lezen...

Film review: Bird Box

08 JAN 2019

 

Bird Box - 2.5/5:

 

Spoiler free.

 

Je moet de laatste tijd onder een figuurlijke steen der onwetendheid hebben geleefd als je de nieuwste Netflix-sensatie ‘Bird Box’ nog niet kent. De PR op de sociale media werd door onze strot geramd op dezelfde wijze als de artisanale boer zijn foie gras produceert. Maar voor degene die toch nog niet op de hoogte zijn: Bird Box is de verfilming van een post-apocalyptisch boek uit 2014 geschreven door Josh Malerman. Het mensdom komt in dit fictieve verhaaltje, net als in de film ‘The Happening’ uit 2008, ten einde doordat mensen collectief zelfmoord plegen. In tegenstelling tot mister M Night Shayamalan koos Susanne Bier, die Bird Box regisseerde, echter voor een minder (accidentele) komische aanpak.

 

In het verhaal moet Malorie, vertolkt door Sandra Bullock (gekend van films over snelheid en zwaartekracht) samen met twee kinderen genaamd ‘jongen’ en ‘meisje’ geblinddoekt een rivier afvaren om een veilige plek te bereiken, waar zich ook andere overlevers bevinden. Ondertussen wordt er geregeld naar het verleden geswitcht (naar toen alles naar de suïcidale kloten begon te gaan). Wat deze film vooral onderscheidt van zijn overige broertjes en zusjes in het genre is de manier hoe er met het verhaal wordt omgegaan. Er wordt vooral gefocust op Malorie en haar relatie met de kinderen en andere overlevenden. Er wordt geen queeste gevoerd naar het waarom van het hele gebeuren.  Je krijgt wel een beeld van een wereld met zijn wetten en regels, maar we krijgen niet meer informatie dan dat wij zelf zouden vinden moesten we ons in dezelfde situatie bevinden. Uiteindelijk ontstaan er na deze twee uur Netflix ervaring meer vragen dan na de collectieve ‘Lost’ serie, zoveel jaar geleden. Waar dit uiteindelijk Lost de das om deed, is dit één van de sterkste punten van de film. Jammergenoeg stopt al het interessante en lovende daar. Bird Box is zeker en vast een “OK” film om je een avond mee te amuseren, maar dit ding werd nog meer overhyped dan de ‘Nicer Dicer’ van Tommy Teleshopping. Wat dit alles nog erger maakt is al die idioten die geblinddoekt de straat op gaan om dit ook maar eens te proberen. Het doet me denken aan de net zo overhypete Pokémon GO-fase waarbij zo veel mensen elkaar als domme koeien in de kudde hersenloos volgen. Ik denk toch dat Charles Darwin de bal heeft mis geslagen met zijn ‘natuurlijke selectie’. Maar terug naar de essentie!

 

Bird Box is, zoals ik al zei, een leuke film met enkele verassende en vernieuwende elementen, maar toch enkele gemiste kansen. Na een tweede maal kijken naar dit ge-Netflix kwamen enkele mindere zaken naar boven borrelen. De compositie van het beeldmateriaal voelde niet zo vloeiend aan als bij meer ervaren regisseurs (vergelijk het eens met ‘The End Of The F*cking World’, een geniale mini-serie die Netflix ook al aan ons presenteerde) en het einde voelde wat utopisch en goedkoop aan. Bird Box is zeker een aanrader om te kijken, maar laat u niet vangen aan de overenthousiaste en geblinddoekte Facebook-idioten die deze film teveel lof geven en uw verwachtingen de hoogte in drijven. Volgens mij is het hierdoor dat deze film op deze nare positie blijft steken. Zoveel lof zorgt ervoor dat mensen één of andere ‘Fargo’ verwachten. Nicht gut é.

 

The Odd Man

Meer lezen...

Film review: Bohemian Rhapsody

16 NOV 2018

 

Bohemian Rhapsody (3/5)

 

Generatie nu, meet Queen, Queen meet generatie nu. Now boost the record sales!

 

 

Een film over de meest legendarische rocksymfonie aller tijden, die ook de band die dit meesterwerk uit zijn poepenolleke heeft geperst de status van LEGENDS heeft bezorgd. (Ik heb het over Queen, moest je dat om de één of andere ongegronde reden niet door hebben). Wie, net zoals ik, niet genoeg kan krijgen van deze 5:55 minuten durende genialiteit, moet maar eens naar het minder vulgaire neefje van ‘Youporn’ surfen en deze titel ingeven. Je krijgt een hele resem filmpjes van beschonken mensen die het nummer van A tot Z uit volle borst en met een afgrijselijke toonvastheid meezingen, eventueel vanop de achterbank van een politiewagen (mijn vrouw doet dat trouwens ook, maar dan nuchter en niet van haar vrijheid beroofd). Ook de Muppets hebben een hilarische parodie gemaakt die je zo doet bulderlachen dat je je broekje zal vol schijten. Daarbovenop hebben ook bands als Greenday en Weezer het “monkey see monkey do”-principe toegepast en op die manier nummers geschreven die deze formule weerspiegelen. En we hebben het hier nog maar over één nummer uit het erg indrukwekkende repertoire van Queen. Voeg daar nog eens de flamboyante frontman Freddy Mercury aan toe en ‘El Hollywood-io’ heeft alle elementen voor een ‘gebaseerd-op-waargebeurde-feiten’ blockbuster die onze vette konten naar de bioscoop lokt tijdens de kouder wordende wintermaanden! $ Ka-ching $

 

 

De film, die soms neigt naar een rockumentary, werd geschreven door Anthony Mccarten en Peter Morgen en geregisseerd door Bryan Singer (bekend ‘The Usual Suspects’ en enkele X-men films) en vertelt het verhaal van (hoe kan je het raden) Queen.

 

 

De film legt vooral de focus op Freddy Mercury (du-uh), gespeeld door Rami Malek. Een rol die hij, mede dankzij de pruik en kunstgebit verkregen via de lokale carnavalwinkel, formidabel vertolkt. Ook veel lof voor Gwilym Lee, die de rol van Brian May op zich neemt. De gelijkenis is bijzonder treffend. De mannen die Dolly het schaap hebben gekloond kunnen er zelfs nog iets van leren! Ik vermoed dat Brians vrouw van haar bioscoopzetel zal glijden (if you know what I mean ;) ) bij het zicht van haar man in zijn gloriejaren. Ow, en Mike Myers himself heeft ook een rol in de film. Yeah, I know?!

 

 

De film neemt je mee vanaf het ontstaan van Queen, wanneer Freddy een plaatsje verovert als leadzanger van de band Smile, nadat hun zanger het was afgebold (Ha, loser!). Er wordt verder opgebouwd langsheen talloze hits, maar ook de vele struggles, naar één van hun meest legendarische optredens: Grensrock! Of was het nu Live-Aid? Nu, sowieso een optreden met veel volk dus. Dit alles overgoten met een dramasausje en soms wat besprenkeld met “grote mensen humor”. Leuk!

 

 

En voor ik het vergeet: poesjes, veel poesjes. Geen vuile gedachten krijgen! We weten allemaal wat de geaardheid van meneer Mercury was, dus is het maar al te duidelijk dat ik het over katjes heb. Die gast was dol op zijn kleine haarballen, die dan ook geregeld spinnend het scherm inpalmen. Zij dragen ook bij aan de ontelbare hoeveelheid snorren die de film telt, de ene al afgrijselijker dan de andere. Wat een vreselijke tijd voor mannen-baard mode was me dat, gelukkig hebben we in anno 2018 het hele snorgedoe kunnen herleiden tot één maand per jaar (november voor de onwetenden onder ons).

 

 

De film is leuk en ontspannend om naar te kijken, maar mist de nodige diepgang om het tot een klassieker te schoppen. De vele concert-reenactments staan goed uitgediepte personages en verhaallijnen in de weg. Soms voelde het alsof er te vluchtig en te voorzichtig doorheen alle turbulentie in het leven van Freddy Mercury werd gevlogen. Hierdoor kan ik de film slechts een 3/5 geven. Toch is het zeker de moeite waard om uw zeer verdiende centjes aan dat ferm overpriced zetelke en bijhorend pakje zoete popcorn en aangelengde Cola te spenderen “to escape from reality”. Ook even vermelden dat de soundtrack fenomenaal was en verrassend herkenbaar! Zeker eens beluisteren!

 

 

The Odd Man  

Meer lezen...

Film Review: 22 July

24 OKT 2018

 

22 July


‘Dit moet je gezien hebben’

 

De ex journalist Paul Greengrass (Bloody Sunday, United 93, …) slaagt er met glans in om de gruwelijke gebeurtenissen van 22 juli 2011 in beeld te brengen. Hij brengt ons een chronologisch beeld van wat de dodelijkste aanslag moet worden in Noorwegen sedert de tweede Wereldoorlog. De extreem rechtse Anders Breivik zaait dood en terreur met 77 doden en meer dan 200 gewonden als gevolg.

 

De film is gebaseerd op het boek “One of us” van Asne Seierstad die de verhalen van enkele Noren behandelt die zeer dicht stonden bij de aanslagen van 22 Juli 2011, waaronder ook Viljar Hanssen die werd neergeschoten door Anders Breivik op het eiland Utoya.

 

22 July registreert perfect de angst, de woede en drama die gepaard gaan met de aanslagen. Eerst de bomaanslag op het ministerie, dan de aanval op het eiland Utoya met aansluitend de rechtszaak tegen Anders Breivik. De cast bestaat volledig uit Noorse acteurs en actrices. Ook de werking van het Noorse rechtssysteem wordt mooi in beeld gebracht. De geslepenheid en zieke geest van Breivik is angstaanjagend en wordt perfect vertolkt door Anders Danielsen Lie. Een van de slachtoffers Viljar Hanssen, gespeeld door Jonas Strand Gravli, toont de lange en vermoeiende weg die hij bewandelt om zijn leven terug op de rails te krijgen.

 

Een aangrijpend drama die door merg en been gaat. Woede, angst en drama, maar ook hoop en gezond verstand worden op een hoogstaand niveau getoond.
De film kan sedert deze maand worden bekeken op Netflix.



‘A MUST SEE’
 

Review door Vandamme Wouter
Score: 5/5
 

Meer lezen...

Filmreview: War For The Planet Of The Apes

13 JUL 2017

 

War For The Planet Of The Apes (4/5)

 

Broodje aap deluxe

 

Een bende losgeslagen paardrijdende/schietende superintelligente apen die het voortbestaan van de mensheid bedreigen, lijkt op het eerste zicht moeilijk au sérieux te nemen. Maar met twee oerdegelijke prenten, Rise Of The Planet Of The Apes (2011) en Dawn Of The Planet Of The Apes (2014), die eraan vooraf gingen slaagt regisseur Matt Reeves in zijn opzet om hier een ingenieuze blockbuster te fabriceren. Dit vooral met dank aan het CGI-team die de machtige opperaap Caesar (Andy Serkis) met oog voor detail tot leven bracht.

 

Tussen het einde van de vorige film en het begin van War For The Planet Of The Apes zit twee jaar. In die periode worden Caesar en zijn groep opgejaagd door een troep soldaten onder leiding van The Colonel (Woody Harrelson). Dit genadeloos heerschap verschanst zich met zijn tot de tanden gewapend gezelschap achter een muur. Autoritair en niets ontziend regeert The Colonel over een wreed werkkamp waar apen in erbarmelijke toestanden gevangen zitten en met de zweep onder de knoet worden gehouden. Dwangarbeid en totale ontbering zijn hun deel. Bad Ape (Steve Zahn), een zonderlinge figuur, die Caesar en zijn gevolg tegen het lijf lopen zorgt voor een komische noot tijdens deze spannende kaskraker. Na een strak verhaal krijg je op het einde nog een aap-otheose met een verplicht rondje ontploffingen, rondsuizende kogels en sneeuwlawines.

 

Door de overload aan overdreven actiescènes te beperken en de aanwezigheid van doordringende dialogen kan War For The Planet Of The Apes zich moeiteloos afscheiden van zijn apocalyptische genregenoten. We zaten twee uur uiterst vermaakt in onze cinemastoel gedrukt zonder zuchtend het uur te checken. Dit broodje aap deluxe smaakt naar meer.

 

(BG)

Meer lezen...

Serietip: 13 Reasons Why

17 APR 2017

 

13 Reasons Why (5/5)

 

Dertien redenen om naar de nieuwe Netflix-sensatie 13 Reasons Why te kijken:

 

1. 13 Reasons Why overstijgt met gemak de spanningsbogen van zijn genregenoten Pretty Little Liars en Gossip Girl. De vrouw des huizes zal dit beamen.

2. De acteerprestaties van de hoofdrollen (Dylan Minnette, Katherine Langford, Christian Navarro…) zijn zonder overdrijven van buiten categorie. Laat die Emmy-nominaties maar komen!

3. Op de soundtrack staan pareltjes van Joy Division, The Kills, Lord Huron, Chromatics en The Cure.

4. Het camerawerk zorgt voor wondermooie overgang tussen de vele flashbacks en het heden.

5. Alle bijrollen (tot de kleinste toe) zijn perfect gecast en komen zeer geloofwaardig over.

6. Dylan Minnette (Clay) speelde als kind mee in de serieklassiekers Prison Break en Lost.

7. Katherine Langford (Hannah) zou wel eens dé ontdekking van 2017 kunnen zijn.

8. Er is geen enkele aflevering die minder of overbodig is.

9. Er is zelfs een personage die in een rode glimmende mustang rondrijdt.

10. Deze serie toont perfect wat de ergste gevolgen van cyberpesten en pesten in het algemeen kunnen zijn.

11. 13 Reasons Why toont dat besparen op leerlingenbegeleiding in middelbare scholen geen goed idee is.

12. Deze serie kan met de juiste inkadering als zelfmoordpreventie gebruikt worden.

13. 13 Reasons Why is over de hele lijn een topserie die je bingewatchgewijs aan het kleine scherm gekluisterd houdt.

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: Bleed For This

11 APR 2017

 

Bleed For This (3,5/5)

 

What doesn’t kill you…’

 

Boksers, de gladiatoren van deze tijd, spreken bij velen nog steeds tot de verbeelding. Het aantal films met de gebalde sport centraal zijn niet meer op tien vuisten te tellen. Het genre ontgoochelt vrijwel nooit omdat er steevast vertrokken wordt vanuit een soort standaard-suspense die altijd aanwezig is op het bevende canvas. Ook Bleed For This, dat het verhaal vertelt van bokskampioen Vinny ‘The Pazmanian Devil’ Pazienza, is een from hero to zero and back-story die je gewoon gezien moet hebben.

 

Vinny, gespeeld door Miles Teller (Whiplash, War Dogs…), is een succesvol bokser die tegen eind de jaren tachtig wereldtitels van verscheidene gewichtsklassen op zijn naam wist te schrijven. Wanneer hij op een dag meegaat op een autoritje met een vriend slaat het noodlot toe. De zware klap van de botsing met een tegenligger heeft ernstige gevolgen voor Vinny. Hij breekt zijn nek en de dokters vertellen hem dat hij door deze gecompliceerde blessure nooit meer mag boksen. Met een operatie worden zijn nekwervels terug vastgezet en om alles goed te laten genezen moet Vinny enkele maanden een soort korset dragen dat met bouten bevestigd is aan zijn schedel. De situatie waarin hij van anderen afhankelijk is, gaat hem niet goed af. The Pazmanian Devil slaat alle raad van de dokters in de wind en wil toch terug boksen. Zijn coach Kevin Rooney, met verve gespeeld door Aaron Eckhart, die Vinny eerst gek verklaart helpt hem bij de trainingen in de kelder van zijn ouderlijke huis. Met een ‘gezonde’ portie doorzettingsvermogen en wat Rocky II-allures komt Vinny onder het motto: ‘what doesn’t kill you…’ na een lange revalidatie terug. Maar wil er nu nog iemand hem bekampen…

 

Waargebeurde boksverhalen behoren in 90% van de gevallen tot de spannendste thrillers en ook bij Bleed For This word je door de plotwendingen, in en buiten de ring, enkele keren volledig tegen het canvas gekwakt.

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 14
Goto page: 1, 2, 3 ...