Life Of Agony
Mastodon – Emperor Of Sand
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Sabaton - The Last Stand
Agenda
02 JUL
Rock Werchter 2017
15 JUL
Hype-o Dream 2017
16 JUL
Blues Peer
16 JUL
Kotweekend 2017
22 JUL
Lollapalooza Parijs 22 & 23 juli 2017
01 AUG
U2
11 AUG
Bryan Adams
13 AUG
Alcatraz 2017
16 AUG
Sziget 2017
20 AUG
W-festival 2017
24 AUG
Sonus Festival - Croatia
10 SEP
Lollapalooza Berlin
22 OKT
Y&t
14 NOV
Doro
07 DEC
Threshold
Fotogalerij
Photo report: Admiral Freebee Xl
Photo report: Admiral Freebee Xl
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Twenty Dozen - Dirty Dozen Brass Band US
Photo report: Sabaton
Photo report: Sabaton
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
ABBA Gold Evenementenhal Schiervelde - Roeselare
Photo report: Palehound - Canshaker pi
Photo report: Palehound - Canshaker pi
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Neil Young & Crazy Horse - Lokerse feesten
Photo Report: The Toy Dolls
Photo Report: The Toy Dolls
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Milow - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
Photo report: Simple Plane @Vooruit Gent
King Kong Club
King Kong Club
Photo report: Lacuna Coil - 013
Photo report: Lacuna Coil - 013
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Photo report: Ten Years After
Photo report: Ten Years After
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Monster Magnet

De Grillen van Gheysen

2016, a bad year for...


 

 

 

2016, a bad year for ...

 

Bommen in Aleppo, Istanbul, Brussel... Doe-het-zelf-terroristen in Nice, Berlijn, Orlando... Een boze man met blonde toupée en oranje tronie wordt verkozen tot nieuwe leider van het Vrije Westen. Poetin en Erdogan laten zich niet doen en rollen hun dictatoriale spierballen. Zwarte piet wordt bleek van schrik en de Britten gooien roet in het Europese zevengangenmenu. En de schaapjes mekkeren bij nachte over een kerststal, begot. Een bende onderschatte Welshmen spelen een zootje overschatte Belgen volledig uit Vertonghenverband. Een club uit het Brugse wordt na elf jaar nog eens kampioen. Olli gokt en … verliest. Samsonseks – what's in a name – wordt tot woord van het jaar verkozen. En rood vlees blijkt nog iets ongezonder te zijn dan eerst gedacht. Bazart wordt purper gedraaid. Rihanna miste haar kans op eeuwige Limburgse roem en ook Fred Durst en de zijne tekenen present om één van de slechtste vertoningen op Belgische festivalbodem ten berde te brengen. Bowie wordt voorgoed the starman waiting in the sky. Cohen is voor altijd last year's man, hallelujah. Prince scheert weg in zijn little red Corvette. The Voice of Europe zal als marktkramer blijven bestaan. Voor George Michael was het zijn laatste Kerst. En ook Thielemans tootst ctr+alt+del, Bluesette for national anthem, please.

 

A good year…

 

DiCaprio krijgt eindelijk een blinkend Oscarbeeldje. Pikachu zorgt samen met zijn Japanse vrienden voor lege smartphonebatterijen en een nieuw soort (a)sociaal gedrag. Er zijn nog zekerheden want de Belgische biercultuur wordt eindelijk immaterieel erfgoed. Daar drinken we voortaan niet meer dan tien eenheden alcohol op. En Jay Vleugels mist een belangrijke vergadering terwijl de tijd soms mannequingewijs leek stil te staan. We kregen een van trots glimmende Greg op de goudgele stranden van Copacabana. Voetbalkoning Cristiano kan een trofeekast van Ibrahimokea bijzetten terwijl de immer beschaafde Jan Balliauw een onzachte knuffel kreeg van een voetbalfan die iets meer dan tien eenheden alcohol op had. Op de Mont Ventoux wappert voortaan een Belgische vlag neergeplant tussen de witte keien dankzij ene hardtrappende Thomas. En Peter S. kon zich in de verzengende zandbak van Qatar voor de tweede keer op rij in een regenboogtrui laten hijsen. Tom Boonen vreet een kassei te veel in Noord-Frankrijk en Florian ‘Poef’ Van Acker zorgt op zijn beurt voor het eerlijkste sportmoment van het jaar. Gilles ‘De Mol’ Van Bouwel leidt tot tweemaal toe half Vlaanderen om de tuin. En een ontluikende Lize Spit zorgt voor de zotste boekenverkoopcijfers sinds Dagelijkse Kost 23. Ramsey Bolton (GoT) wordt vakkundig verwerkt tot hondenvoer. Radiohead en Metallica brengen nog eens een dikke dijk van een plaat uit. Een oerdegelijke Paul McCartney wordt niet door iedereen herkend op de wei van Werchter. En Keith Richards en Iggy Pop leven nog!

 

Voor 2017 wens ik iedereen een federale begroting in evenwicht, veel machtige muziekmomenten en een goede gezondheid.

 

En dan nu toastjes smeren en meekwelen met De Tijdloze.

 

(BG)

 

Meer lezen...

Serietip: 13 Reasons Why

17 APR 2017

 

13 Reasons Why (5/5)

 

Dertien redenen om naar de nieuwe Netflix-sensatie 13 Reasons Why te kijken:

 

1. 13 Reasons Why overstijgt met gemak de spanningsbogen van zijn genregenoten Pretty Little Liars en Gossip Girl. De vrouw des huizes zal dit beamen.

2. De acteerprestaties van de hoofdrollen (Dylan Minnette, Katherine Langford, Christian Navarro…) zijn zonder overdrijven van buiten categorie. Laat die Emmy-nominaties maar komen!

3. Op de soundtrack staan pareltjes van Joy Division, The Kills, Lord Huron, Chromatics en The Cure.

4. Het camerawerk zorgt voor wondermooie overgang tussen de vele flashbacks en het heden.

5. Alle bijrollen (tot de kleinste toe) zijn perfect gecast en komen zeer geloofwaardig over.

6. Dylan Minnette (Clay) speelde als kind mee in de serieklassiekers Prison Break en Lost.

7. Katherine Langford (Hannah) zou wel eens dé ontdekking van 2017 kunnen zijn.

8. Er is geen enkele aflevering die minder of overbodig is.

9. Er is zelfs een personage die in een rode glimmende mustang rondrijdt.

10. Deze serie toont perfect wat de ergste gevolgen van cyberpesten en pesten in het algemeen kunnen zijn.

11. 13 Reasons Why toont dat besparen op leerlingenbegeleiding in middelbare scholen geen goed idee is.

12. Deze serie kan met de juiste inkadering als zelfmoordpreventie gebruikt worden.

13. 13 Reasons Why is over de hele lijn een topserie die je bingewatchgewijs aan het kleine scherm gekluisterd houdt.

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: Bleed For This

11 APR 2017

 

Bleed For This (3,5/5)

 

What doesn’t kill you…’

 

Boksers, de gladiatoren van deze tijd, spreken bij velen nog steeds tot de verbeelding. Het aantal films met de gebalde sport centraal zijn niet meer op tien vuisten te tellen. Het genre ontgoochelt vrijwel nooit omdat er steevast vertrokken wordt vanuit een soort standaard-suspense die altijd aanwezig is op het bevende canvas. Ook Bleed For This, dat het verhaal vertelt van bokskampioen Vinny ‘The Pazmanian Devil’ Pazienza, is een from hero to zero and back-story die je gewoon gezien moet hebben.

 

Vinny, gespeeld door Miles Teller (Whiplash, War Dogs…), is een succesvol bokser die tegen eind de jaren tachtig wereldtitels van verscheidene gewichtsklassen op zijn naam wist te schrijven. Wanneer hij op een dag meegaat op een autoritje met een vriend slaat het noodlot toe. De zware klap van de botsing met een tegenligger heeft ernstige gevolgen voor Vinny. Hij breekt zijn nek en de dokters vertellen hem dat hij door deze gecompliceerde blessure nooit meer mag boksen. Met een operatie worden zijn nekwervels terug vastgezet en om alles goed te laten genezen moet Vinny enkele maanden een soort korset dragen dat met bouten bevestigd is aan zijn schedel. De situatie waarin hij van anderen afhankelijk is, gaat hem niet goed af. The Pazmanian Devil slaat alle raad van de dokters in de wind en wil toch terug boksen. Zijn coach Kevin Rooney, met verve gespeeld door Aaron Eckhart, die Vinny eerst gek verklaart helpt hem bij de trainingen in de kelder van zijn ouderlijke huis. Met een ‘gezonde’ portie doorzettingsvermogen en wat Rocky II-allures komt Vinny onder het motto: ‘what doesn’t kill you…’ na een lange revalidatie terug. Maar wil er nu nog iemand hem bekampen…

 

Waargebeurde boksverhalen behoren in 90% van de gevallen tot de spannendste thrillers en ook bij Bleed For This word je door de plotwendingen, in en buiten de ring, enkele keren volledig tegen het canvas gekwakt.

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: T2: Trainspotting

13 MAA 2017

 

T2: Trainspotting (4,5/5)

 

Toerist in eigen jeugd

 

Toen bekend raakte dat Danny Boyle een vervolg zou maken op zijn cultclassic Trainspotting (1996) waren de meningen erg verdeeld nog voor het eerste shot werd ingeblikt. De ene spraken van cinemablasfemie, de anderen (waaronder wij) waren hoopvol dat deze sequel allesbehalve platgetreden paden zou bewandelen. De originele cast werd vlotjes overtuigd om terug mee te werken en T2 was een feit. Irvine Welsh’ strak geschreven vervolg (Porno, 2002) op zijn gelijknamige debuutroman werd gebruikt als geestverruimende inspiratiebron om Renton (Ewan McGregor), Sick Boy (Jonny Lee Miller), Begbie (Robert Carlyle) en Spud (Ewen Bremner) na twintig lange jaren als vanouds te laten knallen op het witte doek.

 

Bij vele kaskrakers met een twee op het einde van de titel wordt er krampachtig gezocht om de magie van zijn voorganger terug tot leven te wekken. Dat de desbetreffende filmmakers op de zoektocht naar het nodige sentiment zich kort door de bocht vastrijden in drijfzand genaamd nostalgie, zorgt er voor dat vervolgen fabriceren een gevaarlijke bedoening is. Dit risico is hier door toedoen van o.a. Boyle (The Beach, Slumdog Millionaire, 127 Hours…), die na vijfentwintig jaar niet aan zijn proefstuk toe is, en het vlotte verhaal (Welsh) bij T2 gelukkig niet het geval. Ook al verwijt Sick Boy Renton dat hij ‘een toerist in eigen jeugd is’, we krijgen hier allesbehalve een ontroerende trip down memory lane voorgeschoteld. De machtige mono- en dialogen gedrenkt in het scherpe Schotse accent komen binnen als politiek correcte statements waar ieder zelfrespecterend staatsman van eender welk allooi iets kan van leren.

 

Na twee decennia duikt Renton terug op in Edinburgh, nadat hij op het einde van de eerste film met 16.000 pond met de noorderzon verdwenen was. Hij zoekt zijn maatje Spud op die nog steeds niet van het bruine spul afgeraakt is en na een boel problemen zich van het leven probeert te beroven. Ook Sick Boy, die nu een café van zijn tante runt en in bijberoep met zijn vriendin Veronika perverten afperst, krijgt een bezoekje. Renton wordt door Sick Boy eerst getrakteerd op enkele rake klappen om uiteindelijk terug in elkaars armen te vallen en snode plannen te smeden. En Begbie kan met een list uit de gevangenis ontsnappen en terug zijn duivels ontbinden op iedereen die in zijn buurt komt.

 

Het verhaal werkt gestaag naar een ontknoping toe zonder veel hallucinerende en shockerende scènes uit Trainspotting te recycleren. T2 komt wel even zelfverzekerd uit de hoek en wordt verweven met enkele knipogen en legendarische shots uit de eerste film. De strak samengestelde soundtrack maakt de boel af met klassiekers (Radio Ga Ga, Dreaming, Relax…), werk van opkomende bands (Young Fathers, Wolf Alice…) en remixen van songs (Lust For Life en Slow Slippy) die het vorige plaatje met filmmuziek deden uitgroeien tot een meesterwerk. De keuze van de nummers was een weloverwogen zaak waar Boyle en co hun tijd voor genomen hebben. De keuze om remixen te maken heeft als boodschap dat de bende makkers niet meer is wat ze ooit geweest is, deze tracks staan voor een onvermijdbare verandering van de realiteit, maar op hetzelfde moment slaan ze een nostalgische brug naar Trainspotting 1.

 

Choose life en ga gewoon kijken!

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: The Founder

06 MAA 2017

 

The Founder (3,5/5)

 

Smakelijk!

 

Amerika zonder McDonald’s golden arches is als België zonder graaiende politici, het is ondenkbaar. Hoe de grootste hamburgerketen ingebakken werd in het leven van miljoenen families wereldwijd wordt met veel geduld en een scheut drama uit de doeken gedaan in The Founder. De film van John Lee Hancock (The Blind Side, Saving Mr. Banks…) met Michael Keaton in de hoofdrol toont op een niet te versmaden manier één van de belangrijkste histories uit de economische geschiedenis van de Verenigde Staten.

 

The Founder is een typische chase your American Dream-prent. Het verhaal van hoe salesman Ray Kroc (Keaton) één restaurantje van de gebroeders McDonald’s razendsnel deed uitgroeien tot een keten van duizenden vestigingen spreekt nog steeds voor velen tot de verbeelding. Dat dit niet van een leien dakje liep, is vanzelfsprekend, met een vlammende verfilming als logisch gevolg. De listige manier waarop Kroc de dollartekens in zijn ogen wist te verzilveren door de oorspronkelijke oprichters Mac en Dick al dan niet om de tuin leiden, is niet meteen om trots op te zijn. Desalniettemin staat Ray in Time 100: The Most Important People of the Century. De gele ‘M’ is in de 20ste eeuw dan ook even belangrijk geworden als een opzichtig kruis op een kerk of een wapperende stars & stripes op een stadhuis. Ook wij laten onze grommende maag graag af en toe vullen met deze guilty pleasure bij uitstek.

 

Laat deze snelle hap smaken!

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: Manchester By The Sea

16 FEB 2017

 

Manchester By The Sea (4,5/5)

 

 

Zee van melancholische mistroostigheid

 

Casey Affleck is al langer dan vandaag niet enkel de broer van … maar een gevierd acteur die een keur van puike kaskrakers kan voorleggen. Maar in Manchester By The Sea speelt Affleck misschien wel dé rol van zijn leven. Met een mistroostige tronie, waar die van pakweg Mia Doornaert in vergelijking bij verbleekt, speelt hij de hele cast op een hoopje. Een Golden Globe voor beste acteur en een berg andere awards van aanzienlijk niveau waren meer dan terecht zijn deel. Het kan dus nog spannend worden op de 89ste Acadamy Award show tussen Gosling (La La Land), Garfield (Hacksaw Ridge) en Affleck. Voor ons part mogen ze alle drie een gouden beeldje bijzetten op de schouw maar dat is nu eenmaal onmogelijk.

 

Manchester By The Sea vertelt het verhaal van Lee Chandler (Affleck), een klusjesman uit Boston die na het plotse overlijden van zijn broer te horen krijgt dat hij voogd wordt van zijn neef. Lee probeert in de mate van het mogelijke alle regelingen te treffen die moeten gebeuren bij dit soort moeilijke momenten. Maar plotsklaps de voogdij krijgen over een puberende tiener is geen makkie. Tussendoor sijpelen scènes uit Lee’s verleden binnen en wordt duidelijk waarom hij voortdurend een strijd levert met zijn opgepot verdriet en innerlijke onrust. Dat er geen enkele glimlach te zien is op z’n gezicht is uiteindelijk nog het minste en kan perfect gekaderd worden.

 

Dit oerdegelijk drama doet genregenoten als Broken Circle Breakdown en co in het niets verzinken. Het beklijvend geheel hakt er in en blijft dagenlang nazinderen. Je zet best iets luchtigs klaar om na deze gitzwarte golf van melancholie te bekijken als tegengewicht.

(BG)

 

 

Meer lezen...

Film-review: La La Land

13 FEB 2017

 

La La Land (5/5)

 

Tralala van onweerstaanbaar niveau

 

‘City of stars, are you shining just for me?’ Al een week lang kuiert de soundtrack van La La Land – met de glimlach op het gezicht – rond in ons hoofd. Als een enthousiaste citytripper die met de knapzak van de ene bezienswaardigheid naar het andere huppelt. Het genre musical dat in deze topprent een even grote rol speelt als de twee hoofdrolspelers, Ryan Gosling en Emma Stone, is volgens velen oubollig en ontoegankelijk. Het ooit zo populaire filmthema was jarenlang verleden tijd en not done in Hollywood, want er werden simpelweg geen dollars voor neergeteld. Maar La La Land zorgt er op eigen houtje voor dat de musical terug hip en happening is. Met de topregisseur Damien Chazelle (Whiplash, aanrader!) aan het roer en camerashots vol paarse en andere kleurenpracht is dit één van de mooiste filmische kunststukjes van de laatste tien jaar.

 

Met een degelijk verhaal dat de doorsnee romcom moeiteloos overstijgt kon er een slimme romantische prent gemaakt worden. Maar Chazelle gaat zoals in Whiplash verder, veel verder. Het zijn vooral de acteerprestaties, het zelf zingen/piano spelen, en het sublieme camera-/belichtingswerk dat van La La Land de grootste kanshebber op een karrevracht aan Oscars maakt. Het sprookje van de toevallige ontmoeting tussen pianist Sebastian (Gosling) en actrice Mia (Stone) wordt in afgewogen dosissen rechtstreeks in het bonzende filmhart geïnjecteerd. Het enthousiasme van beider hoofdrollen, alle bijrollen, extra’s, decorstukken… spat vanaf minuut één van het scherm – zie openingsscène: dansen, huppelen, gekscheren en zingen in de file op de ring van LA – en neemt twee uur lang geen seconde af. Het enige moment waar op ons grote voorhoofd een lichte frons verscheen was bij de zwevende dansscène in het planetarium, blijkbaar een knipoog naar de filmklassieker Rebel Without A Cause. Het onverwachte onhollywoodiaanse einde is de glimmende kers op de romige taart.

 

Ook al is de competitie in heel wat Oscarcategorieën van hoog niveau (zie: Moonlight, Manchester By The Sea, Hacksaw Ridge…), La La Land verdient alle prijzen waarvoor ze genomineerd werden. Zet het remorke maar klaar, hier zullen records van de tabellen geveegd worden.  ‘City of stars, you never shined so brightly!’

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 13
Goto page: 1, 2, 3 ...