Foo Fighters
Life Of Agony
Body Count – Bloodlust
Elbow – Little Fictions
Metallica – Hardwired
Queens Of The Stone Age
Agenda
22 OKT
Y&t
26 OKT
STUFF
26 OKT
Motorpsycho
27 OKT
Oscar And the Wolf
31 OKT
The Iron Maidens
01 NOV
Heather Nova
03 NOV
Metallica
09 NOV
Kim Wilde
10 NOV
The Mission
14 NOV
Doro
17 NOV
Absynth Minded
18 NOV
Helldorado 2017
21 NOV
Millionaire
25 NOV
John Illsley - Dire Straits
01 DEC
Prozac Henry
01 DEC
Tjens Matic
07 DEC
Threshold
08 DEC
Thurisaz
09 DEC
Jasper Steverlinck
11 DEC
London Grammar
13 DEC
Tinariwen
14 DEC
Isolde
20 DEC
Coely
Fotogalerij
Photo report: The Kids @ De Roma Antwerpen
Photo report: The Kids @ De Roma Antwerpen
Legacy Festival 2014
Legacy Festival 2014
Concert report: Jeff Beck
Concert report: Jeff Beck
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: Rock Zottegem Zaterdag
Photo report: Rock Zottegem Zaterdag
Zandrock 2016
Zandrock 2016
Ibiza @The Beach
Ibiza @The Beach
Grensrock 2014 - Menen
Grensrock 2014 - Menen
Photo report: Powerwolf @ Trix - Antwerp
Photo report: Powerwolf @ Trix - Antwerp
Photo Report: Ertebrekers
Photo Report: Ertebrekers
Black Rebel Motorcycle Club @ De kreun
Black Rebel Motorcycle Club @ De kreun
Howe Gelb & Grant Lee Philips - De Harmonie / Oudenaarde
Howe Gelb & Grant Lee Philips - De Harmonie / Oudenaarde
Concert review: Guy Swinnen Band
Concert review: Guy Swinnen Band
Concert report: Black Mountain
Concert report: Black Mountain

De Grillen van Gheysen

Bail me out!


 

 

 

Bail me out!

 

Een helgroen grasveld aan de Kortrijkse stadsgrenzen werd in een vingerknip omgetoverd met stalen constructies tot een sacraal gazon voor aanhangers van het hardere genre. Een pretpark voor jong en oud, gevuld met vele kleine en twee grote attracties. Twee bühnes waar veertig hardrock-, stoner rock-, grunge rock-, pyschedelic rock-, heavy metal-, death metal-, thrash metal-, black metal-, gothic metal-, speed metal-, groove metal-, doom metal-, nu metal-, glam metal-, power metal-, sludge metal-, bpost metal-, viking metal-, progressieve metal-, avant-garde metal, industrial metal, San Francisco Bay Area metal-, metalcore- en last but not least hair metal bands. Forse formaties met uiteenlopende carrières afkomstig uit the UK, the US of A, Duitsland, Zwitserland, Nederland, Noorwegen, Zweden, Portugal, Denemarken en ons eigen kleine Belgenlandje. Ondergedompeld in een uitnodigend gevangenisdecor zonder corrupte cipiers. Een muziekfeest badend in ongedwongen kameraadschap beklonken met high fives, fistbumps en puntige metalhorns. Een gezellige sfeer opgehitst door strak gespannen gitaarsnaren en dreunende bassen vanuit de onderbuik. Overgoten met een schuimende waaier aan Belgische bieren en andere suikerhoudende en geestverruimende dranken. Een culinaire keuze uit pulled pork, een inferno burger, frockadel of een wokschoteltje van Mr. Long. Maar bovenal met snoeiharde edelmetalen riffs centraal in de spotlights. Te beginnen met Dyscordia, Evil Invaders, Ghost en Dirkschneider. Gevolgd door King Hiss, Death Angel, High On Fire, Iced Earth, Testament en Saxon. En om af te ronden op zondag hoogdag met UFO, Sacred Reich, Life Of Agony, Trivium, Amon Amarth, Paradise Lost en mijn grote jeugdhelden van Korn. Daarnaast nog heel wat ensembles om te ontdekken tijdens ons penitentiair verblijf op the prison grounds van de Lange Munte. Meer is er niet nodig om een weekend vol leute, plezier en metalvertier van het hoogste niveau met al je zintuigen te beleven.

Alcatraz Hardrock & Metal Festival, het niet zo kleine broertje meer van Graspop en het Tomorrowland voor metalheads, kan beginnen. Bail me out on Monday, around 2:00 AM please.

 

Meer lezen...

Filmreview: War For The Planet Of The Apes

13 JUL 2017

 

War For The Planet Of The Apes (4/5)

 

Broodje aap deluxe

 

Een bende losgeslagen paardrijdende/schietende superintelligente apen die het voortbestaan van de mensheid bedreigen, lijkt op het eerste zicht moeilijk au sérieux te nemen. Maar met twee oerdegelijke prenten, Rise Of The Planet Of The Apes (2011) en Dawn Of The Planet Of The Apes (2014), die eraan vooraf gingen slaagt regisseur Matt Reeves in zijn opzet om hier een ingenieuze blockbuster te fabriceren. Dit vooral met dank aan het CGI-team die de machtige opperaap Caesar (Andy Serkis) met oog voor detail tot leven bracht.

 

Tussen het einde van de vorige film en het begin van War For The Planet Of The Apes zit twee jaar. In die periode worden Caesar en zijn groep opgejaagd door een troep soldaten onder leiding van The Colonel (Woody Harrelson). Dit genadeloos heerschap verschanst zich met zijn tot de tanden gewapend gezelschap achter een muur. Autoritair en niets ontziend regeert The Colonel over een wreed werkkamp waar apen in erbarmelijke toestanden gevangen zitten en met de zweep onder de knoet worden gehouden. Dwangarbeid en totale ontbering zijn hun deel. Bad Ape (Steve Zahn), een zonderlinge figuur, die Caesar en zijn gevolg tegen het lijf lopen zorgt voor een komische noot tijdens deze spannende kaskraker. Na een strak verhaal krijg je op het einde nog een aap-otheose met een verplicht rondje ontploffingen, rondsuizende kogels en sneeuwlawines.

 

Door de overload aan overdreven actiescènes te beperken en de aanwezigheid van doordringende dialogen kan War For The Planet Of The Apes zich moeiteloos afscheiden van zijn apocalyptische genregenoten. We zaten twee uur uiterst vermaakt in onze cinemastoel gedrukt zonder zuchtend het uur te checken. Dit broodje aap deluxe smaakt naar meer.

 

(BG)

Meer lezen...

Serietip: 13 Reasons Why

17 APR 2017

 

13 Reasons Why (5/5)

 

Dertien redenen om naar de nieuwe Netflix-sensatie 13 Reasons Why te kijken:

 

1. 13 Reasons Why overstijgt met gemak de spanningsbogen van zijn genregenoten Pretty Little Liars en Gossip Girl. De vrouw des huizes zal dit beamen.

2. De acteerprestaties van de hoofdrollen (Dylan Minnette, Katherine Langford, Christian Navarro…) zijn zonder overdrijven van buiten categorie. Laat die Emmy-nominaties maar komen!

3. Op de soundtrack staan pareltjes van Joy Division, The Kills, Lord Huron, Chromatics en The Cure.

4. Het camerawerk zorgt voor wondermooie overgang tussen de vele flashbacks en het heden.

5. Alle bijrollen (tot de kleinste toe) zijn perfect gecast en komen zeer geloofwaardig over.

6. Dylan Minnette (Clay) speelde als kind mee in de serieklassiekers Prison Break en Lost.

7. Katherine Langford (Hannah) zou wel eens dé ontdekking van 2017 kunnen zijn.

8. Er is geen enkele aflevering die minder of overbodig is.

9. Er is zelfs een personage die in een rode glimmende mustang rondrijdt.

10. Deze serie toont perfect wat de ergste gevolgen van cyberpesten en pesten in het algemeen kunnen zijn.

11. 13 Reasons Why toont dat besparen op leerlingenbegeleiding in middelbare scholen geen goed idee is.

12. Deze serie kan met de juiste inkadering als zelfmoordpreventie gebruikt worden.

13. 13 Reasons Why is over de hele lijn een topserie die je bingewatchgewijs aan het kleine scherm gekluisterd houdt.

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: Bleed For This

11 APR 2017

 

Bleed For This (3,5/5)

 

What doesn’t kill you…’

 

Boksers, de gladiatoren van deze tijd, spreken bij velen nog steeds tot de verbeelding. Het aantal films met de gebalde sport centraal zijn niet meer op tien vuisten te tellen. Het genre ontgoochelt vrijwel nooit omdat er steevast vertrokken wordt vanuit een soort standaard-suspense die altijd aanwezig is op het bevende canvas. Ook Bleed For This, dat het verhaal vertelt van bokskampioen Vinny ‘The Pazmanian Devil’ Pazienza, is een from hero to zero and back-story die je gewoon gezien moet hebben.

 

Vinny, gespeeld door Miles Teller (Whiplash, War Dogs…), is een succesvol bokser die tegen eind de jaren tachtig wereldtitels van verscheidene gewichtsklassen op zijn naam wist te schrijven. Wanneer hij op een dag meegaat op een autoritje met een vriend slaat het noodlot toe. De zware klap van de botsing met een tegenligger heeft ernstige gevolgen voor Vinny. Hij breekt zijn nek en de dokters vertellen hem dat hij door deze gecompliceerde blessure nooit meer mag boksen. Met een operatie worden zijn nekwervels terug vastgezet en om alles goed te laten genezen moet Vinny enkele maanden een soort korset dragen dat met bouten bevestigd is aan zijn schedel. De situatie waarin hij van anderen afhankelijk is, gaat hem niet goed af. The Pazmanian Devil slaat alle raad van de dokters in de wind en wil toch terug boksen. Zijn coach Kevin Rooney, met verve gespeeld door Aaron Eckhart, die Vinny eerst gek verklaart helpt hem bij de trainingen in de kelder van zijn ouderlijke huis. Met een ‘gezonde’ portie doorzettingsvermogen en wat Rocky II-allures komt Vinny onder het motto: ‘what doesn’t kill you…’ na een lange revalidatie terug. Maar wil er nu nog iemand hem bekampen…

 

Waargebeurde boksverhalen behoren in 90% van de gevallen tot de spannendste thrillers en ook bij Bleed For This word je door de plotwendingen, in en buiten de ring, enkele keren volledig tegen het canvas gekwakt.

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: T2: Trainspotting

13 MAA 2017

 

T2: Trainspotting (4,5/5)

 

Toerist in eigen jeugd

 

Toen bekend raakte dat Danny Boyle een vervolg zou maken op zijn cultclassic Trainspotting (1996) waren de meningen erg verdeeld nog voor het eerste shot werd ingeblikt. De ene spraken van cinemablasfemie, de anderen (waaronder wij) waren hoopvol dat deze sequel allesbehalve platgetreden paden zou bewandelen. De originele cast werd vlotjes overtuigd om terug mee te werken en T2 was een feit. Irvine Welsh’ strak geschreven vervolg (Porno, 2002) op zijn gelijknamige debuutroman werd gebruikt als geestverruimende inspiratiebron om Renton (Ewan McGregor), Sick Boy (Jonny Lee Miller), Begbie (Robert Carlyle) en Spud (Ewen Bremner) na twintig lange jaren als vanouds te laten knallen op het witte doek.

 

Bij vele kaskrakers met een twee op het einde van de titel wordt er krampachtig gezocht om de magie van zijn voorganger terug tot leven te wekken. Dat de desbetreffende filmmakers op de zoektocht naar het nodige sentiment zich kort door de bocht vastrijden in drijfzand genaamd nostalgie, zorgt er voor dat vervolgen fabriceren een gevaarlijke bedoening is. Dit risico is hier door toedoen van o.a. Boyle (The Beach, Slumdog Millionaire, 127 Hours…), die na vijfentwintig jaar niet aan zijn proefstuk toe is, en het vlotte verhaal (Welsh) bij T2 gelukkig niet het geval. Ook al verwijt Sick Boy Renton dat hij ‘een toerist in eigen jeugd is’, we krijgen hier allesbehalve een ontroerende trip down memory lane voorgeschoteld. De machtige mono- en dialogen gedrenkt in het scherpe Schotse accent komen binnen als politiek correcte statements waar ieder zelfrespecterend staatsman van eender welk allooi iets kan van leren.

 

Na twee decennia duikt Renton terug op in Edinburgh, nadat hij op het einde van de eerste film met 16.000 pond met de noorderzon verdwenen was. Hij zoekt zijn maatje Spud op die nog steeds niet van het bruine spul afgeraakt is en na een boel problemen zich van het leven probeert te beroven. Ook Sick Boy, die nu een café van zijn tante runt en in bijberoep met zijn vriendin Veronika perverten afperst, krijgt een bezoekje. Renton wordt door Sick Boy eerst getrakteerd op enkele rake klappen om uiteindelijk terug in elkaars armen te vallen en snode plannen te smeden. En Begbie kan met een list uit de gevangenis ontsnappen en terug zijn duivels ontbinden op iedereen die in zijn buurt komt.

 

Het verhaal werkt gestaag naar een ontknoping toe zonder veel hallucinerende en shockerende scènes uit Trainspotting te recycleren. T2 komt wel even zelfverzekerd uit de hoek en wordt verweven met enkele knipogen en legendarische shots uit de eerste film. De strak samengestelde soundtrack maakt de boel af met klassiekers (Radio Ga Ga, Dreaming, Relax…), werk van opkomende bands (Young Fathers, Wolf Alice…) en remixen van songs (Lust For Life en Slow Slippy) die het vorige plaatje met filmmuziek deden uitgroeien tot een meesterwerk. De keuze van de nummers was een weloverwogen zaak waar Boyle en co hun tijd voor genomen hebben. De keuze om remixen te maken heeft als boodschap dat de bende makkers niet meer is wat ze ooit geweest is, deze tracks staan voor een onvermijdbare verandering van de realiteit, maar op hetzelfde moment slaan ze een nostalgische brug naar Trainspotting 1.

 

Choose life en ga gewoon kijken!

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: The Founder

06 MAA 2017

 

The Founder (3,5/5)

 

Smakelijk!

 

Amerika zonder McDonald’s golden arches is als België zonder graaiende politici, het is ondenkbaar. Hoe de grootste hamburgerketen ingebakken werd in het leven van miljoenen families wereldwijd wordt met veel geduld en een scheut drama uit de doeken gedaan in The Founder. De film van John Lee Hancock (The Blind Side, Saving Mr. Banks…) met Michael Keaton in de hoofdrol toont op een niet te versmaden manier één van de belangrijkste histories uit de economische geschiedenis van de Verenigde Staten.

 

The Founder is een typische chase your American Dream-prent. Het verhaal van hoe salesman Ray Kroc (Keaton) één restaurantje van de gebroeders McDonald’s razendsnel deed uitgroeien tot een keten van duizenden vestigingen spreekt nog steeds voor velen tot de verbeelding. Dat dit niet van een leien dakje liep, is vanzelfsprekend, met een vlammende verfilming als logisch gevolg. De listige manier waarop Kroc de dollartekens in zijn ogen wist te verzilveren door de oorspronkelijke oprichters Mac en Dick al dan niet om de tuin leiden, is niet meteen om trots op te zijn. Desalniettemin staat Ray in Time 100: The Most Important People of the Century. De gele ‘M’ is in de 20ste eeuw dan ook even belangrijk geworden als een opzichtig kruis op een kerk of een wapperende stars & stripes op een stadhuis. Ook wij laten onze grommende maag graag af en toe vullen met deze guilty pleasure bij uitstek.

 

Laat deze snelle hap smaken!

(BG)

Meer lezen...

Filmreview: Manchester By The Sea

16 FEB 2017

 

Manchester By The Sea (4,5/5)

 

 

Zee van melancholische mistroostigheid

 

Casey Affleck is al langer dan vandaag niet enkel de broer van … maar een gevierd acteur die een keur van puike kaskrakers kan voorleggen. Maar in Manchester By The Sea speelt Affleck misschien wel dé rol van zijn leven. Met een mistroostige tronie, waar die van pakweg Mia Doornaert in vergelijking bij verbleekt, speelt hij de hele cast op een hoopje. Een Golden Globe voor beste acteur en een berg andere awards van aanzienlijk niveau waren meer dan terecht zijn deel. Het kan dus nog spannend worden op de 89ste Acadamy Award show tussen Gosling (La La Land), Garfield (Hacksaw Ridge) en Affleck. Voor ons part mogen ze alle drie een gouden beeldje bijzetten op de schouw maar dat is nu eenmaal onmogelijk.

 

Manchester By The Sea vertelt het verhaal van Lee Chandler (Affleck), een klusjesman uit Boston die na het plotse overlijden van zijn broer te horen krijgt dat hij voogd wordt van zijn neef. Lee probeert in de mate van het mogelijke alle regelingen te treffen die moeten gebeuren bij dit soort moeilijke momenten. Maar plotsklaps de voogdij krijgen over een puberende tiener is geen makkie. Tussendoor sijpelen scènes uit Lee’s verleden binnen en wordt duidelijk waarom hij voortdurend een strijd levert met zijn opgepot verdriet en innerlijke onrust. Dat er geen enkele glimlach te zien is op z’n gezicht is uiteindelijk nog het minste en kan perfect gekaderd worden.

 

Dit oerdegelijk drama doet genregenoten als Broken Circle Breakdown en co in het niets verzinken. Het beklijvend geheel hakt er in en blijft dagenlang nazinderen. Je zet best iets luchtigs klaar om na deze gitzwarte golf van melancholie te bekijken als tegengewicht.

(BG)

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 13
Goto page: 1, 2, 3 ...