MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Candlemass - Sweet Evil Sun

28 SEPT 2022

 

Legendary classic doom icons CANDLEMASS recently announced the release of their new album, Sweet Evil Sun, out November 18, 2022 via Napalm Records. With this top-notch offering, recorded at NOX studio in Stockholm, the Swedish force centered around Leif Edling continue their unmatched legacy, following the inimitable The Door to Doom (2019) and proving once more that they reign as one of the heaviest metal bands on earth, bringing epic doom to the world of metal.

After releasing the hammering first single, “Scandinavian Gods”, CANDLEMASS have now unveiled the title track from their upcoming album, carrying the torch of heavy doom to the next level and showcasing that, after almost 40 years of existence, their creativity sees no bounds! “Sweet Evil Sun” kicks in with warning guitar feedback before sludging a heavy-as-hell riff as Johan Langquist deftly warbles through melancholic, beckoning passages and a hooky chorus. His imposing vocals fit each riff and tone perfectly, emerging as an instrument in itself. A brand new official music video underlines this massive wall of sound the appropriate way, heating up the anticipation for everything that is about to come!

 

Leif Edling on “Sweet Evil Sun”:      
"It took me only an hour or so to write, but it turned out to be not only the title track of Sweet Evil Sun, but also one of the best songs on it!
Nice riff, great chorus and one heck of a guitar solo from Lars! Immediate, epic, heavy, catchy! It kicks ass!!"

 

 

Watch Sweet Evil Sun here

 

Meer lezen...

The Dead Daisies - Radiance

07 SEPT 2022

 

Review: The Dead Daisies - Radiance

 

The Dead Daisies is een hard-rock bedrijf van Amerikaans-Australische makelij. Het heeft zes albums op zijn naam staan en onderging zeventien (!) muzikantenwissels. De oorzaak van deze wissels zijn mij onbekend maar zeker is dat kwaliteit niet aan de basis zal liggen. Ik denk dat we het meer moeten zoeken bij “ego’s” en “karakters”. Hun muziek kan je omschrijven als stevige bluesy hard rock. De band met huidige bezetting: Glenn Hughes (bas-zang), Doug Aldrich (gitaar), Brian Tichy (drums) en David Lowy (gitaar) heeft met dit zesde album ‘Radiance’ een klasseplaat afgeleverd. Tenminste voor de liefhebbers van het genre. Voor sommigen misschien oubollig, voor anderen een topplaat. Laat mij eerlijk zijn: ik hield mijn hart vast toen ik de naam “Glenn Hughes” zag staan. Zijn soloprojecten vind ik maar zus en zo en bij live-gigs is het ego belangrijker dan zijn performance. Maar op ‘Radiance’ is hij gewoonweg verbluffend. Zijn zangstijl en stem zit werkelijk gegoten in de songs. Nooit overdreven uithalen en nodeloos rekken. Wat een controle. De gitaristen zijn om vingers en duimen af te likken. En het slagwerk is super. Een zeer goede productie. Uiteraard hoor je gitaarriedeltjes die je eerder hoorde maar hey..Dit is het genre én het is zeer goed gebracht. Op ‘Radiance’ staan tien songs.

Opener ‘Face Your Fear’ is een meestamper van formaat met heerlijk gitaarwerk. ‘Hypnotize Yourself’ is een bluesy mid-tempo song met zeer mooie zangpartijen. Hughes haalt hier moeiteloos de hoge noten maar gelukkig wordt dit niet uitgemolken over de gehele song. Een iets snellere song is ‘Shine On’ . Titeltrack ‘Radiance’ is traag en heeft gedubte zang in het refrein. ‘Born To Fly’ is een ambiancemaker. Heerlijk swingend. Synths zijn goed geplaatst. ‘Kiss The Sun’ wordt ingeleid met een talkbox. Doug Aldrich ontbindt zijn duivels. Het refrein is een earworm. Afsluiter ‘Roll On’ is een schitterend gezongen bluessong dat langzaam wordt opgebouwd met strijkers (synths) op de achtergrond.

 

RADIANCE is schitterende hard-rockplaat geworden. Hun beste tot nu toe als je het mij vraagt. Het genre is met deze plaat ‘veilig’ gesteld.  Hopelijk doet de jonge generatie metalheads eens de moeite om hier (aandachtig) naar te luisteren.

 

Guido Grymonprez.

 

 

 

 

Meer lezen...

King Buffalo - Regenerator

04 AUG 2022

 

Review: KING BUFFALO – Regenerator

 

Een pandemie kan zijn voordelen hebben. ‘Regenerator’ is het derde werkstuk in een anderhalf jaar van deze New-Yorkse band. Na de albums ‘The Burden of Restlessness’ en ‘Acheron’ heeft KB alweer zeven songs opgenomen en worden als vijfde full album op ons losgelaten. ‘Regenerator’ staat bol van moderne psychedelische songs op progressieve ritmes. De opener ‘Regenerator’ zorgt al meteen voor een verrassing. Een permanent snel ritme en een ondersteunende strakke baslijn vormen de basis voor een psychedelische trip die we al een lange tijd niet meer gehoord hebben.  Gitarist Sean McVay laat zich hier gaan dat het een lust voor het oor is. ‘Mercury’ heeft een nerveus jazzy ritme.  Hier is een hoofdrol weggelegd voor bassist Dan Reynolds. De gitaar maakt gretig gebruik van een looper om daarop volop te kunnen variëren. ‘Hours’ werd ons voorgesteld een tijdje terug via YouTube. Er wordt opnieuw voor een snel ritme geopteerd. Een riff in vette distortion zet ons op weg. De zanglijn is een echte earworm. Dito gitaarmelodie. Je krijgt dit niet meer meteen uit uw hoofd.

Enkel synths, gitaar en zang is er nodig om aan te tonen dat een song niet ingewikkeld hoeft te zijn . ‘Interlude’ wordt door Sean gebracht.  Geen beat, geen bas. Bij ‘Mammoth’ worden we halfweg getrakteerd op mokerslagen gevolgd door een imponerende gitaarsolo. Kippenvel!

 

Opvallend: gedubde zanglijnen naar het einde toe ondersteund door een Hammond.

 

Een cleane gitaarsound vol delay zet ‘Avalon’ in. Deze song is een speeltuin voor Dan. De basloopjes zijn om van te smullen. De zang in het refrein, dat trouwens maar tweemaal in de song voorkomt, wordt in harmonie gebracht. Bij afsluiter ‘Firmament’ zijn we voor meer dan negen minuten zoet. Voor mij het hoogtepunt van de schijf. Het nummer bouwt langzaam op met een gevoelige zanglijn. Het drumwerk is top. Na drie minuten krijg de song vorm. De mokerslagen zijn terug. Vette sound met korte gitaarsolo. Sean krijgt hier alle ruimte. Zijn gitaar huilt als nooit tevoren. En alweer mokerslagen. De finale is indrukwekkend. Wat een song.

 

Waar King Buffalo het blijft halen is een raadsel. Ze blijven trouw aan hun stijl maar toch merk je veranderingen op in de afwerking. De synths zijn meer aanwezig. Er wordt duchtig geëxperimenteerd met gitaarklanken die altijd de song ten goede komen. Mooie herkenbare gitaarmelodieën in een effectensaus. Er zit altijd een groeiproces in de nummers en KB heeft goed begrepen dat eenvoud siert qua structuur…als het maar varieert en strak wordt gebracht. Dit product is af. Een echte aanrader!

 

Guido Grymonprez.

 

 

Meer lezen...

My Sleeping Karma - Atma

04 AUG 2022

 

Review: MY SLEEPING KARMA – Atma

 

MY SLEEPING KARMA is een Duitse band die reeds zes albums op zijn naam heeft inclusief een live registratie. Hun vorig werk ‘Moksha’ dateert reeds uit 2015. Deze lange stilte heeft uiteraard te maken met de pandemie maar ook met gezondheidsproblemen van een lid van de band. Die problemen lijken nu onder controle. MSK brengt instrumentale psychedelische rock. Hun muziek is zo herkenbaar door de eenvoudigheid van de basisriff zeg maar. Officieel staan er zes songs op het album maar er zijn ook een tweetal bonussen te vinden. Alle songs hebben hun specifieke MSK ingrediënten. Ritmevertragingen, uitbarstingen, opbouwend tot een climax.. En uiteraard een reverb en delay die permanent aanwezig is. Wat opvalt is dat de toetsen slechts sporadisch naar de voorgrond treden. ‘Avatara’ krijgt hier Hammond ondersteuning. In de songs blijft de gitaar heer en meester. De productie, in handen van de drummer, is af. De plaat aan één stuk beluisteren kan vervelend worden. Mede omdat er weinig geopteerd wordt voor snelle ritmes. De song ‘Prema’ vormt hier een uitzondering. Alle songs hebben een herkenbare structuur en eenvoud siert maar te veel is te veel. Indien MSK u onbekend is moet u dit album zeker een luisterbeurt geven.

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

Motorpsycho - Ancient Astronauts

21 JUL 2022

 

Review: MOTORPSYCHO – Ancient Astronauts

 

De Noormannen zijn terug. Bijna jaarlijks brengt het drietal een album uit. Dit is nummer vierentwintig. Hun sound is zo origineel dat er moeilijk een stempel kan opgezet worden. Hun mix van psychedelica, jazz, ambient en bij vlagen stonerrock blijft avontuurlijk. Er staan vier songs op de plaat. De schijf opent met ‘The Ladder’ . Na wat introgeluiden worden we onmiddellijk getrakteerd op een verbluffend samenspel van gitaar, bas en drums. Daar hoor je hoe goed de heren op elkaar ingespeeld zijn. De cleane stem met enkel wat reverb als effect heeft een gevoelige trilling. Verder in de song ferm gitaarwerk met een zware fuzz. ‘The Flower of Awareness’ zijn wat mysterieuze angstaanjagende geluiden. Gelukkig van korte duur. Ze zijn echter geen intro voor de volgende song ‘Mona Liza Azrael’ Een treurig nummer op een zeer traag ritme. De synths en belletjes zetten de treurnis nog meer in de verf. We krijgen vier minuten een ritme op één snaar met synths op de achtergrond. Dan plots alle remmen los  en er volgt een ingewikkeld ritme met sterke solo. De song wordt een psychedelische trip die eindigt net zoals hij was gestart: met geluiden.

 

Een ree dartelt door het bos. Zonnestralen dringen zich tussen de bladeren van de bomen. De oogjes van de ree worden op onregelmatige wijze verblind. Alles is peis en vree. (mooie akkoorden op een cleane gitaar ondersteund door synths en achtergrond backings)

 

Plots verschijnen donkere wolken voor de zon, de wind steekt op en stemt het dier onrustig. De ree wordt opgejaagd. Door wat? Door wie? Ze slalomt tussen de bomen door. Het wordt precies een race tegen de tijd. Na een tiental minuten wordt bruusk gestopt. Is de ree gegrepen? Is het gevaar geweken? Heeft ze het gered? De wind gaat liggen, de zon verschijnt opnieuw…

 

‘Chariot of the Sun – To Phaeton On The Occasion Of Surrise (Theme of an inmagined movie) is een geweldige song. Een tweeëntwintig minuten durende psychedelische trip met in het midden een hoogtepunt dat lang nazindert.

 

MOTORPSYCHO is en blijft speciaal. De muzikale put waaruit zij hun songs halen is duidelijk nog niet leeg. Deze muzikale genieën blijven verrassen.

 

 

Guido Grymonprez.

Meer lezen...

The Howl & The Hum - Human Contact

19 JUL 2022

 

Review: The Howl & The Hum - Human Contact 

 

Na hun eerste single Godmanchester Chinese Bridge bleek snel dat Yorkshire, niet bepaald the place be voor muzikanten, te klein zou worden voor deze jongens. Maar je kan pech hebben wanneer je als band een langverwachte debuutplaat uitbrengt net voor een pandemie. Dit overkwam The Howl & The Hum in 2020.

 

Human Contact is muzikaal eclectisch gaande van bombastische indierock tot breekbare pop en alles daar tussen. De getalenteerde singer/songwriter Sam Griffiths weet perfect hoe hij het omgaan met menselijke gevoelens in prachtige songs moet omzetten.

 

Op opener Love You Like a Gun kan je al direct kennis maken met zijn uitzonderlijke, herkenbare stem. De muziek simpel en rustig opbouwend, bij momenten gospelachtig. Titelsong Human Song is dan zeer dansbaar, totaal anders dan de openingssong. Een nummer over de “ honger “ naar menselijk contact in een grote metropool, over eenzaamheid in de grote stad. Hall Of Fame, wauw ! Kan dit aub airplay krijgen ? Er is duidelijk naar The Killers geluisterd, maar ik vind dit beter. Het is een perfect nummer waar alles in zit, pakkende tekst, prachtig refrein. Mijn favoriet Hostages bezorgt me bij elke luisterbeurt kippenvel. Muzikaal heel veel invloeden van Coldplay. En weer die stem, melancholisch, gevoelig. Koppels gaan uit elkaar met alle bijhorend hartzeer, perfect verwoord.

 

Murmur sleept en heeft terug iets gospelachtig. The Only Boyracer Left On The Island, een poppy nummer over tienerherinneringen, opkijken naar oudere jongens en uiteindelijk volwassen worden. Dit is mijn tweede favoriete song. Is trouwens hun recente single in the UK. Got You On My Side, eenvoudig arrangement, catchy beat, zeer dansbaar. Until I found a Rose, idem. Doe je ogen dicht bij dit nummer en beeld je de band in op een groot festivalpodium, volle weide aan het dansen en meezingen. Chris Martin eat your heart out, je bent niet alleen om goeie gevoelige, dansbare popsongs te schrijven.

 

Hotel Song, een nummer over hoe een tanende tienerster zich voelt in een eenzame hotelkamer tussen optredens door. Muzikaal uptempo, prachtige productie, nog een hoogtepunt in dit album. Smoke, Fading Silver, Pigs en 27 sluiten perfect af. Alle vier prachtig geproducet.

 

Twee jaar na zijn release staat dit album voor mij als een huis. Hun sound die tegelijkertijd episch en intiem aanvoelt, opbeurend bij momenten en toch melancholisch. Maar de rode draad zit in de titel, prachtige nummers over alle mogelijke intermenselijke sociale contacten, op muziek die zweeft tussen rock, Indie en pop.

 

Het beluisteren meer dan waard!

 

The Howl & The Hum - Spotify 

 

Alain Mares.

Meer lezen...
Page 1 of 57
Goto page: 1, 2, 3 ...