The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
13 DEC
Nits
15 DEC
Portland
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
06 FEB
Ghost
16 FEB
Steel Panther
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
22 MEI
Deus
02 JUN
Vestrock 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
Fotogalerij
Concert report: John Fogerty
Concert report: John Fogerty
Photo Report: Hooverphonic
Photo Report: Hooverphonic
Brussels Summer Festival (22/08)
Brussels Summer Festival (22/08)
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Chronicles 2014 Expo Kortrijk
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Photo report:Michael Schenker's Temple of Rock /Boerderij Zoetermeer (NL)
Concert report: STUFF
Concert report: STUFF
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Concert report: King Gizzard and the Lizard wizard
Photo report: School is cool
Photo report: School is cool
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Jeremy Loops
Photo report: Jeremy Loops
Concert report: Alcatraz 2018
Concert report: Alcatraz 2018
Concert report: Placebo - Sportpaleis
Concert report: Placebo - Sportpaleis
Photo report: The Killkennys - Kadril
Photo report: The Killkennys - Kadril
Photo report: Thurisaz
Photo report: Thurisaz

The odd man

Jingle bells ...capitalism smells


 

Iedereen zal dit nare gevoel wel herkennen. Je zit in je auto lekker te genieten van onze rustgevende Belgische ochtendspits of je zit op het werk te dagdromen van het weekend dat nog moet komen. Plots krijg je een vaag herkenbaar en onheilspellend gevoel. Het begint met die koude en kille rilling over je ruggengraat. Alle haartjes op je armen gaan rechtstaan en uw sfincter spant zich op alsof hij een onaangename verassing verwacht. En dan gebeurt het: uit het radiotoestel weerklinken de eerste deuntjes van een berucht kerstlied. Wanhoop en het bijhorende koude zweet komen boven borrelen en je beseft maar al te goed dat de “prachtige” tijd waarin we de geboorte van kindeke Jezus vieren is aangebroken. Fra-lalalalala schiet me dood! De laatste tien jaar herkennen we het aanbreken van deze hoog christelijke periode al sneller aan de Coca-Cola kerstreclame die door onze beeldbuizen geprojecteerd wordt dan door de kaarsjes van een adventskrans te zien branden. But who cares? Cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes! Daarbovenop de talloze kerstmarkten met glühwein, jenever en een warme chocomelk voor de kleine sloebertjes, ow yeahhh…

 

Dat bijna heel West-Europa het christelijk geloof heeft doorgespoeld in het toilet der rationaliteit is volledig begrijpelijk. En hoe pijnlijk het ook is, dit fenomeen is al te snel waarneembaar wanneer je merkt dat mensen sneller kunnen zeggen wanneer het solden zijn dan wanneer het tijd is om te vasten. Maar ons creatieve kopje heeft aan deze periode een andere betekenis kunnen geven: familie, samenzijn en delen. Idyllisch niet? Een hele avond samen zijn en elkaar liefhebben rond de grote familietafel. Ikzelf geniet hier enorm van. Maar dan heb je natuurlijk ook de talrijke families waarbij de façade nog steviger overeind staat dan opa zijn “hoe-ha” na het nemen van de blauwe wonder pil. “Laten we klinken op nonkel die al zes maanden nuchter is!” Nonkel zit daar dan met zijn ‘Kidibul’ of ‘Stassen Perzik Zéro Alcohol’ terwijl de rest het goede spul drinkt. Je kan er enkel medelijden mee hebben. De arme rakker moet die avond overleven zonder zich te kunnen bezatten. Een serieuze opgave als je het mij vraagt. Het laatste restje van het christelijke geloof dat je daar nog kan vinden, na het kerststalletje onder de kerstboom, is nonkel die denkt: “God, verlos mij van mijn familie”.

 

Na het uitgebreide aperitief kunnen we dan onze voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke kerstmaaltijd. Ik heb het geluk te komen uit een middenklassegezin. Dat wil zeggen: lekker eten, goed eten en veel eten. (In tegenstelling tot onze minder bedeelde broeders die het moeten stellen met een lasagne van den Aldi (wat trouwens de beste van de wereld is, maar dat is een column voor een andere keer) en een Cara pils.) De steunpilaar van deze exorbitante maaltijd: boontjes in spek gerold! Zolang dit maar op mijn bord ligt, blijft Kerstmis voor mij de meest geniale periode op deze modderballon (na mijn verjaardag natuurlijk). Boontjes met spek dus! En niet de gezonde variant in de oven, maar de in vet gebakken in de pan versie. Al kwijlend kunnen we dan de koffie klaar zetten die de heerlijke kerststronk moet vergezellen (broeksknoop intussen open).

 

Ik was als kind vooral aan het wachten op dit moment, want mijn ouders waren zo sympathiek om mij een hele avond lang te kwellen met hun “cadeautjes pas bij de koffie”-traditie, the bastards.

De cadeautjes, prachtig toch? Geven en krijgen onder de noemer “liefde”. Weken ervoor worden er al naampjes getrokken, gevolgd door de alom bekende vraag: “Voor hoeveel kopen we?” Hopla, daar wordt het sentimentele systeem al even snel doorprikt als een egel die een ballon wil neuken, omdat we een prijs gaan plakken op elkaar. Mama is zoveel waard, broer en zus zoveel. En voor opa wat saaie kousen want we zien hem zo graag.

 

Kort voor dit heilig feest kan je op Youtube nog de beelden zien van het mooie en idealistische Amerika, waar ze hun beruchte ‘Black Friday’ houden. Hallucinante beelden die de mensheid zo triestig weerspiegelen. Het zijn haast een bende op hol geslagen apen. Als dit nu geen sluitend bewijs is voor de, soms nog steeds in vraag gestelde, evolutietheorie. Face it, we are all monkeys. Maar je kan denken: “Hé Odd Man, misschien doen ze het om dan toch maar die veel te dure playstation te kunnen kopen om hun kindje gelukkig te maken. Dan heeft hij/zij ook iets moois zoals de rijkere kindjes van de klas.” En dit kan perfect kloppen mijn beste lezertjes, maar zoals de bekende internet meme luidt: “Bitch, please”! Je kan niet ontkennen dat onze samenleving doordrenkt is van het kapitalisme en materialisme die op zijn beurt het egoïsme laat opblazen als een zekere minister die het all-you-can-eat buffet bij Pizzahut heeft gespot. Een perfect voorbeeld voor deze stelling zijn de beeldjes van het kunstwerk ‘Coming World Remember Me’, Waarbij elk beeldje een persoon voorstelt die gestorven is tijdens De Groote Oorlog. Of moet ik ondertussen zeggen ‘Coming World SELL Me’?! Al een maand voor de officiële datum waarop je een beeldje kon gaan afhalen, stopten er al bussen vol met ‘de ouderen van tegenwoordig’ om hun zakken van de Lidl vol te proppen met de kleine hoopjes klei. En of ze nu werden aangesproken door de organisatie maakte niets uit. Hier kwam het “ik ben doof schatje” excuus pas echt goed van toepassing. Er kwamen me verschillende verhalen ter ore van hoe de beeldjes zelfs eerst gekeurd werden voor ze in de zak gingen. Afgekeurde beeldjes vlogen gewoon terug op de hoop. Net als in de echte wereld zijn afwijkingen en abnormaliteiten niet welkom op de schouw van onze “moreel perfecte” oudere generatie, hoewel zij vaak de eerste zijn om te zeggen dat “de vreemdelingen” en “de jeugd van tegenwoordig” geen respect hebben (opnieuw Bitch, Please). Ik ben mij er goed van bewust dat ik niet mag veralgemenen, maar wat ik zag, hoor en las over dit thema sloeg me K.O van verontwaardiging. Dit is een perfecte filosofische spiegel die we onze maatschappij voorhouden, maar degene die er zich schuldig aan bevinden zijn gewoonweg te dom om te beseffen wat ze in die spiegel zien. Het excuus “de anderen doen het ook” komt hier even vlot naar boven drijven als bij de meeste Duitsers die spontaan “Ich bin kein Nazi” riepen als ze een U.S - G.I zagen aandraven. Well now, this just rubs me the wrong way!

 

Gelukkig zijn er de vele goede doelen die we kunnen steunen om ons een warm gevoel te geven, zodat we die arme stakkers aan de ingang van de supermarkt kunnen negeren. Gelukkig is er ook nog een groot deel van onze maatschappij die net dat beetje anders is, die de Warmste Week van Studio Brussel steunen omdat ze erin geloven, die zonnepanelen plaatsen voor (voornamelijk) de juiste redenen en die beseffen dat katten vergiftigen om uw vogeltjes in gevangenschap te beschermen fout is. Het is ook geruststellend om te zien dat ze hun moreel kompas via hun genen en opvoeding doorgeven aan het nageslacht. Er is hoop voor de toekomst. En voor degene waarvan ik hun perfecte façade heb doorprikt en als gevolg de ware stank van de onderliggende koeienvlaai naar boven komt, hier wat advies van je goede oude vriend ‘The Odd Man’. Als je elkaar echt graag ziet, probeer dat dan elke dag te tonen. Ga niet op Valentijn dat boeketje bloemen kopen in de Q8, om ze dan de rest van het jaar dagelijks een flinke pak rammel te verkopen. In plaats van de zoveelste in de rij te zijn om uw schattebout een sterk afgeprijsde iPhone X te kunnen geven, neem die tijd om aan hem of haar te spenderen. En het laatste wat we kunnen missen is de graaicultuur die nu overduidelijk in mijn vizier is gekomen.

 

This is The Odd Man saying happy holidays you motherf*ckers! Stay sexy en tot volgend jaar voor meer zever from yours truly! XxX

 

Meer lezen...

Boek review: De 3 van Bukowski

21 OKT 2018

 

De drie van Bukowski; Het leven zoals het is.

 

 

“Who the hell is Bukowski?!” De vraag die ik stelde toen een dierbare vriend één van zijn boeken, ‘Vrouwen’, in mijn handen drukte. Zijn antwoord luidde zo hautain en zelfzeker als een kat die voorbij wandelt: “Bukowski is de Herman Brusselmans voor intellectuelen”. Met die weinige informatie liet ik dit boek even stof verzamelen om dan na enkele weken uit pure verveling toch maar eens te lezen. De donkere, met ethyl gevulde, vieze en krankzinnige wereld van Charles Bukowski openbaarde zich en slokte me op als een hongerige Texaan die eindelijk de drive thru van de McDonald’s heeft bereikt. Supersize me bitch!

 

“Maar lezen is saai!”, hoor ik je al zeggen. Ok, ik begrijp je wel. Ik was zelf die ene gast die altijd boekbesprekingen deed over de ‘Harry Potter’-boeken die nog maar kraakvers als het brood van onze wakkere bakker verfilmd waren. Ook Michael Crichton’s ‘Jurassic Park’ moest aan mijn luiheid en minachting van de literatuur geloven (Een technisch probleem was echter dat er enkele grote verschillen zijn tussen het boek en de film. De juf wist dat. Ik niet…). Ik veronderstel dat je me nu wel een bekeerling mag noemen.

 

Terug naar de essentie van dit artikel! Bukowski heeft véél boeken en gedichten geschreven die de moeite waard zijn om te lezen, maar ik presenteer jullie de drie boeken van Mr. Bukowski die mij het meest bij de grote jongens balletjes hebben grepen: ‘Vrouwen’, ‘Kind Onder Kannibalen’ en ‘Pulp’.

 

Charles Bukowski was een Amerikaanse dichter en schrijver uit Los Angeles, geboren in 1920 en van Duitse afkomst. Hij was simpelweg een man die schreef om aan zijn “basisbehoeften” te kunnen voldoen: drinken, gokken op de paarden en met de winst nog meer drinken. Dat was het zowat. Hij werd in de jaren ’60 vooral bekend in de underground scene van L.A. door zijn collum ‘Notes of a dirty old man’ in de weekkrant ‘Open City’. Hierdoor werd hij zelfs in de gaten gehouden door de FBI. Crazy bastard! Daarnaast schreef hij ook massaal veel gedichten en een vijftal boeken over zijn alter ego en anti-hero Henry Charles ‘Hank’ Chinaski. O, en dan is er ook nog het absurde ‘Pulp’. Meer daarover later.

 

Zijn boeken gaan meestal over dezelfde thema’s: drank, gokken, vrouwen, problemen met vrouwen, … U get the picture: een blik in een marginale wereld die soms lachwekkend en triest is tegelijkertijd. De boeken tonen vooral de nutteloosheid van alles aan; de ondraaglijke lichtheid van het alledaags bestaan die doorbroken wordt en nut krijgt door middel van conflict en miserie. Kortom, het leven zoals het is.

 

Zijn schrijfstijl is vulgair en laagdrempelig. Niet moeilijk om te lezen en te begrijpen. De dialogen zijn soms op de meest simplistische manier hilarisch. En zoals je in de vele interviews op Youtube kan zien was dit ook zijn manier van praten. Check it out!

 

‘Vrouwen’ is het eerste boek dat ik jullie kan aanraden en ook het eerste boek dat ik van hem gelezen heb. Dit boek leest echter niet zoals het mooie liedje ‘Meisjes’ van meneer van het Groenewoud. Wel maken we kennis met Hank Chinaski en zijn ervaringen met alcohol en vrouwen: de perfecte combinatie die zorgt voor een boek vol grappige en ongelofelijke momenten (het ‘verdwaald in het bos’-hoofdstuk is hi-la-risch). Dit is ook het enige boek waar Hank ook daadwerkelijk een les leert op het einde. Een goede les dan nog. Zelfs Bukowski ziet het streepje licht in de duisternis aan de voet van de toren van Babel. ‘Vrouwen’ is dus een goede introductie in zijn wereld en schrijfstijl.

 

Het tweede boek dat ik jullie wil aanprijzen is ‘Kind Onder Kannibalen’. Het boek vertelt over de jeugd en het opgroeien van Hank. Een gruwelijk verhaal dat me deed denken aan het tragikomische ‘De Helaasheid Der Dingen' van Dimitri Verhulst, in 2009 prachtig verfilmd door Felix Van Groeningen. Net als bij ‘Vrouwen’ en vele andere ‘Buk’-boeken krijg je gelukkig niet te veel tijd om het verhaal onder je huid te laten kruipen. Al snel lach je terug met de simpele en grove dialogen tussen de personages. ‘Kind Onder Kannibalen’ is lachen met de marginale waanzin. Bukowski zei dat hij gezegend was met een “strontleven”. Zo had hij tenminste iets om over te schrijven.

 

On to number 3: ‘Pulp’, het meest absurde WTF-boek dat hij ooit schreef (of toch dat de uitgevers wilde publiceren). Het was tevens Bukowski’ s laatste boek voor hij stierf in 1994 en is een oprechte en keurige middelvinger naar het detective-genre, maar ook naar de dood en het leven zelf. Het verhaal gaat over een privé-detective genaamd Nick Belane die een zekere Céline moet uitleveren aan Lady Death, een begrafenisondernemer die wordt lastig gevallen door een buitenaards wezen en ondertussen ook nog iets van één of andere rode mus. Raar maar waar, Bukowski laat alle lijnen linken.  Opnieuw is “den drank” een prominent aanwezig personage.

 

Na het lezen van al deze  waanzin kom je dan enkele gedichten van zijn hand tegen en vraag je jezelf af hoe zo een vieze, oude man zo'n diepzinnige parels op papier kan schijten. What can i say… It’s Bukowski! You ’ll either love him or hate him. Het zou Bukowski niet kunnen schelen, zelfs als hij nog zou leven. Het enige wat hem interesseerde is dat als je zijn boek kocht, hij met het geld een biertje kon kopen. 

 

Eén van zijn bekendste quotes was: “Some people never go crazy. What truly horrible lives they must lead.” en dit vat perfect samen hoe deze complexe, vuile, krankzinnige maar vooral echte man was.

 

 

Meer lezen...

Boekreview: Kijk niet zo konijntje – Marnix Peeters

26 SEP 2016

 

Kijk niet zo konijntje – Marnix Peeters (4/5)

 

Kankerende criticaster krijgt kanker

 

Dat Natte Dozen drie jaar na datum een vervolg zou krijgen was ook voor schrijver Marnix Peeters een verrassing van formaat. Peeters was dit jaar eigenlijk bezig aan een ander boek toen hij Oscar Van Beuseghem van onder het literaire stof haalde. De nietsontziende vuilgebekte criticaster uit wederom, met nodige vaten peper in het gat, zijn ongezouten mening over alles wat beweegt en volgens hem scheef zit in onze maatschappij.

 

Met zijn naar eigen zeggen goedbedoelde lezersbrieven schrijft hij hoofdredacteurs van kranten, BV’s, bisschoppen… aan die volgens hem de bal misslaan. Zelfs de brievenbus van Hare Majesteit koningin Mathilde blijft niet onaangeroerd. Maatschappelijke thema’s die door het gros van de bevolking zonder boe of ba geaccepteerd worden, haalt Van Beuseghem vakkundig door het slijk. Peeters zelf zegt dat het onmetelijk leuk is om met O. Van Beuseghem te werken en over hem te schrijven. Maar ook al heeft hij soms een punt; de schrijver wil zich niet vereenzelvigen met zijn typetje en staat er zelfs met mijlenver vandaan. Oscar kankert op de jeugd van tegenwoordig, de ouden van dagen, de gekleurde medemens, de anders geaarde… tot hij er zelf kanker van krijgt. Zelf wil hij niet geloven dat deze vreselijke ziekte ook hem te pakken heeft. De desbetreffende dokters die volgens Oscar toch maar profiteren van de gezonde mens krijgen zo ook de volle laag via briefwisseling. Het enige lichtpuntje in zijn leven is Fanta, een meisje uit Zuid-Soedan, dat hij koste wat het kost in België wil krijgen.

 

Peeters lapt wederom alle literaire regeltjes, waar tenen van menig collega-schrijver van gaan krullen, aan zijn laars en pent er lustig op los. Zijn kale hersenpan ging weer eventjes in overdrive en leverde zo één van zijn beste romans op. Op naar de volgende worp!

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: De Truc – Emanuel Bergmann

05 SEP 2016

 

De Truc – Emanuel Bergmann (5,5/5)

 

Betoverd!

 

Met De Truc (Der Trick) levert Emanuel Bergmann een betoverend debuut af. Zonder overdrijven misschien wel één van de beste romans in jaren. Na jaren gewerkt te hebben als journalist en scenarist, voor filmstudio’s en productiemaatschappijen, in zijn thuisland Duitsland én de Verenigde Staten, waagde Bergmann zich aan zijn eerste boek. Een truc die hem zeker geen windeieren zal leggen. Dit moderne sprookje vol passie voor de goochelstiel snakt op iedere bladzijde vurig om weergaloos verfilmd te worden.

 

De Truc bouwt als een geestige goochelshow op naar een onvoorspelbare apotheose. In twee verhaallijnen krijgt alles relatief snel vorm en word je meegesleurd in een roman die vooral handelt over de dingen des levens en de menselijke drang om betoverd te worden. Enerzijds wordt de levenswandel van Mosche Goldenhirsch, die zal uitgroeien tot de Grote Zabbatini, stap voor stap naar voor gebracht. Mosche, die kort na de Eerste Wereldoorlog geboren wordt in een Joodse Wijk te Praag, kent geen gemakkelijke jeugd. Na een avondje uit naar het circus loopt hij thuis weg om het circusgezelschap, die een diepe indruk op hem heeft nagelaten, te zoeken. Anderzijds maken we ook kennis met de elfjarige Max Cohn die door een oude grammofoonplaat van zijn vader kennis maakt met de Grote Zabbatini. De kleine Max wil koste wat het kost de man ontmoeten om zijn pas gescheiden ouders terug samen te brengen. Hij trekt er op uit zonder ook maar iets te weten over de beroemde mentalist…

 

Mocht Bergmann een Vlaming geweest zijn haalde hij alle Nederlandstalige literatuurprijzen met voorsprong binnen. Ook de kaft met de tot de verbeelding sprekende foto is er één die de aandacht van de koper trekken bij een bezoek aan de  boekenboer.

 

Hocus pocus pas op, topper in aantocht!

(BG)

Meer lezen...

Boek-review: Val - Roderik Six

24 MEI 2016

 

Val - Roderik Six (4,5/5)

 

De overtreffende trap van beklijvend

 

Mochten we deze bescheiden boekbespreking in de onnavolgbare stijl van Roderik Six willen neerpennen dan zouden we heel vlug door de spreekwoordelijke mand vallen. Wat Six hier op het blad tovert is ware woordengoochelarij die in Nederlandstalige literatuurkringen een staande ovatie verdient met een kast vol trofeeën als bevestiging. Met zijn tweede boek Val worden de pikzwarte grenzen van het macabere op een onnavolgbare wijze verlegd.

 

Het verhaal dat zich hoofdzakelijk afspeelt in het uiterst afgelegen dorpje Fall overwoekert je als een agressieve klimop met verlatingsangst. De verschillende personages die Six met geduld en passie voor perfectie tot leven brengt, slepen allen grote en kleine geheimen met zich mee. Een dokter met een obsessie voor een snijdend scalpel, een commissaris met slaapproblemen of een bejaarde man gekluisterd aan een rolstoel met het jachtgeweer op de schoot. Zo kunnen we nog een eindje doorgaan als we alle karakters in deze Twin Peaks-achtige sage willen voorstellen. Het leuke is net om al deze inwoners van Fall op persoonlijke manier te leren kennen door de ogen van Doc., de huisarts die in het begin van het relaas aankomt in deze teruggetrokken gemeenschap.

 

Verwacht geen standaard-thriller-patroon vol plotwendingen. Wanneer je denkt dat je de hele grimmige rimram door hebt temporiseert of versnelt Six met penetrante pennenvegen tot je in de ‘val’ zit. Roderik mag zich vanaf heden terecht naast de groten van de Vlaamse schrijversgilde zetten.

 

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: Jungle – Joost Vandecasteele

16 APR 2016

 

Boekreview: Jungle – Joost Vandecasteele (3,5/5)

 

In the jungle the mighty jungle Joost Vandecasteele is very awake

 

Wij zijn fan van Joost! En hij mag het weten! Niet alles wat deze schrijver, cabaretier, standup-comedian, theatermaker, hobby-gamer, bulderende baardaap doet verandert in goud. Maar de man kan met gevoel voor humor en het hart op de juiste plaats verwoorden wat velen denken. Hij zegt waar het op staat. Na enkele jaren van problemen met uitgevers meldde Vandecasteele zich bij uitgeverij Lebowski publishers. Naar eigen zeggen voelde deze nieuwe uitdaging als thuiskomen.

 

‘Als de overal inzetbare jukebox met een selectie aan statements die ik ben geworden’. Zo omschrijft Vandecasteele zichzelf op één van de eerste bladzijden. Want ja het verhaal is net een autobiografie doorspekt met heel wat virtuele fantasie. De hoofdrolspeler in het boek, de ik-persoon, bezoekt door de verscheidenheid aan opdrachten, die hij op mysterieuze manier toegereikt krijgt via een zekere Mona, een aantal machtig mooie metropolen. Het begint allemaal in Brussel, Vandecasteeles biotoop en speeltuin. Van daar gaat het via Madrid naar New York en van Astana naar Tokyo. Zijn interesse in – en kennisname van deze steden en zijn ongebreidelde liefde voor games zijn de twee golvende rode draden doorheen dit 21-eeuwse-epos. Soms verliest VDC zijn wirwarhoofd in zijn eigen gebouwde jungle van woorden en verklaringen. Gelukkig zet hij dit iedere keer vlotjes recht met gevatte humor.

 

De knalgroene belettering op de kaft zal ervoor zorgen dat je er in de boekenwinkel niet naast kunt kijken. De eindbeslissing voor de aankoop van dit knotsgekke boek ligt in uw handen. Wij vonden het zeker de moeite waard.

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: Het Smelt – Lize Spit

02 APR 2016

 

Het Smelt – Lize Spit (4/5)

 

Spits debuut

 

In nog geen twee maand tijd is Lize Spit door menig liefhebber en kenner van het geschreven woord bestempeld tot dé literaire sensatie van 2016. Een titel die ze zelf niet graag krijgt maar volgens ons toch, ook al is het nog even, met enige trots zal moeten dragen. Met Het Smelt heeft ze namelijk een klepper bijeen gepend die hier in Vlaanderen niet snel geëvenaard zal worden. We zouden haast vergeten dat dit haar debuut is. De immer bescheiden Spit, die zelf weinig leest en heel veel inspiratie uit films haalt, is een gegeerde gast bij literaire evenementen. ‘Spit is on fire’ is hier nog licht uitgedrukt.

 

Het Smelt vertelt druppelsgewijs in drie verhaallijnen het relaas van de jonge Eva en haar twee leeftijdsgenoten Pim en Laurens. Ze groeien samen op in het kleine dorpje Bovenmeer en zijn daar de enige drie van hun jaar. Ze trekken tijdens de lagere schooljaren goed met elkaar op tot ze naar het middelbaar trekken. In de zomer van 2002 verandert alles. Vele jaren later gaat de volwassen Eva terug naar het dorp waar ze opgroeide met een blok ijs in de koffer.

Daarnaast heeft Eva het niet zo gemakkelijk thuis met twee drinkende ouders die weinig tot geen aandacht hebben voor het wel en wee van hun kinderen. Met haar kleine zus Tesje en haar grote broer Jolan kan ze het wel redelijk goed vinden en probeert ze er met hen binnenshuis het beste van te maken.

 

Dit dol debuut, waarover Spit naar eigen zeggen veel twijfels over had, is ondertussen al toe aan zijn vijfde druk. De kaap van de 50.000 verkochte exemplaren werd dus moeiteloos overschreden. Ook de buitenlandse uitgeverijen staan te springen om Het Smelt te vertalen. Zelfs de filmrechten zijn al verkocht. Misschien iets voor het donkere filmbrein van Michaël R. Roskam (Rundskop).

 

Van een binnenkomer gesproken, Lize!
(BG)

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 4
Goto page: [1], 2, 3, 4,