The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Xzibit @De Vooruit Gent
Xzibit @De Vooruit Gent
Blaudzun @ De Kreun
Blaudzun @ De Kreun
Photo report: Graspop 2017
Photo report: Graspop 2017
Photo report: Lacuna Coil - 013
Photo report: Lacuna Coil - 013
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo report: Age of love - 10 Years
Photo Report: Polderrock 2016
Photo Report: Polderrock 2016
Photo report: Zandrock 2018 - Vrijdag
Photo report: Zandrock 2018 - Vrijdag
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
K's Choice @ De Casino - St-Niklaas
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Kasabian
Concert report: Kasabian
Photo report: Paradise Lost @Trix
Photo report: Paradise Lost @Trix
Cult Corner: Letz Zeppelin
Cult Corner: Letz Zeppelin
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Photo report: Evil or Die Fest 2015
Photo report: Evil or Die Fest 2015

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

Boek review: De 3 van Bukowski

21 OKT 2018

 

De drie van Bukowski; Het leven zoals het is.

 

 

“Who the hell is Bukowski?!” De vraag die ik stelde toen een dierbare vriend één van zijn boeken, ‘Vrouwen’, in mijn handen drukte. Zijn antwoord luidde zo hautain en zelfzeker als een kat die voorbij wandelt: “Bukowski is de Herman Brusselmans voor intellectuelen”. Met die weinige informatie liet ik dit boek even stof verzamelen om dan na enkele weken uit pure verveling toch maar eens te lezen. De donkere, met ethyl gevulde, vieze en krankzinnige wereld van Charles Bukowski openbaarde zich en slokte me op als een hongerige Texaan die eindelijk de drive thru van de McDonald’s heeft bereikt. Supersize me bitch!

 

“Maar lezen is saai!”, hoor ik je al zeggen. Ok, ik begrijp je wel. Ik was zelf die ene gast die altijd boekbesprekingen deed over de ‘Harry Potter’-boeken die nog maar kraakvers als het brood van onze wakkere bakker verfilmd waren. Ook Michael Crichton’s ‘Jurassic Park’ moest aan mijn luiheid en minachting van de literatuur geloven (Een technisch probleem was echter dat er enkele grote verschillen zijn tussen het boek en de film. De juf wist dat. Ik niet…). Ik veronderstel dat je me nu wel een bekeerling mag noemen.

 

Terug naar de essentie van dit artikel! Bukowski heeft véél boeken en gedichten geschreven die de moeite waard zijn om te lezen, maar ik presenteer jullie de drie boeken van Mr. Bukowski die mij het meest bij de grote jongens balletjes hebben grepen: ‘Vrouwen’, ‘Kind Onder Kannibalen’ en ‘Pulp’.

 

Charles Bukowski was een Amerikaanse dichter en schrijver uit Los Angeles, geboren in 1920 en van Duitse afkomst. Hij was simpelweg een man die schreef om aan zijn “basisbehoeften” te kunnen voldoen: drinken, gokken op de paarden en met de winst nog meer drinken. Dat was het zowat. Hij werd in de jaren ’60 vooral bekend in de underground scene van L.A. door zijn collum ‘Notes of a dirty old man’ in de weekkrant ‘Open City’. Hierdoor werd hij zelfs in de gaten gehouden door de FBI. Crazy bastard! Daarnaast schreef hij ook massaal veel gedichten en een vijftal boeken over zijn alter ego en anti-hero Henry Charles ‘Hank’ Chinaski. O, en dan is er ook nog het absurde ‘Pulp’. Meer daarover later.

 

Zijn boeken gaan meestal over dezelfde thema’s: drank, gokken, vrouwen, problemen met vrouwen, … U get the picture: een blik in een marginale wereld die soms lachwekkend en triest is tegelijkertijd. De boeken tonen vooral de nutteloosheid van alles aan; de ondraaglijke lichtheid van het alledaags bestaan die doorbroken wordt en nut krijgt door middel van conflict en miserie. Kortom, het leven zoals het is.

 

Zijn schrijfstijl is vulgair en laagdrempelig. Niet moeilijk om te lezen en te begrijpen. De dialogen zijn soms op de meest simplistische manier hilarisch. En zoals je in de vele interviews op Youtube kan zien was dit ook zijn manier van praten. Check it out!

 

‘Vrouwen’ is het eerste boek dat ik jullie kan aanraden en ook het eerste boek dat ik van hem gelezen heb. Dit boek leest echter niet zoals het mooie liedje ‘Meisjes’ van meneer van het Groenewoud. Wel maken we kennis met Hank Chinaski en zijn ervaringen met alcohol en vrouwen: de perfecte combinatie die zorgt voor een boek vol grappige en ongelofelijke momenten (het ‘verdwaald in het bos’-hoofdstuk is hi-la-risch). Dit is ook het enige boek waar Hank ook daadwerkelijk een les leert op het einde. Een goede les dan nog. Zelfs Bukowski ziet het streepje licht in de duisternis aan de voet van de toren van Babel. ‘Vrouwen’ is dus een goede introductie in zijn wereld en schrijfstijl.

 

Het tweede boek dat ik jullie wil aanprijzen is ‘Kind Onder Kannibalen’. Het boek vertelt over de jeugd en het opgroeien van Hank. Een gruwelijk verhaal dat me deed denken aan het tragikomische ‘De Helaasheid Der Dingen' van Dimitri Verhulst, in 2009 prachtig verfilmd door Felix Van Groeningen. Net als bij ‘Vrouwen’ en vele andere ‘Buk’-boeken krijg je gelukkig niet te veel tijd om het verhaal onder je huid te laten kruipen. Al snel lach je terug met de simpele en grove dialogen tussen de personages. ‘Kind Onder Kannibalen’ is lachen met de marginale waanzin. Bukowski zei dat hij gezegend was met een “strontleven”. Zo had hij tenminste iets om over te schrijven.

 

On to number 3: ‘Pulp’, het meest absurde WTF-boek dat hij ooit schreef (of toch dat de uitgevers wilde publiceren). Het was tevens Bukowski’ s laatste boek voor hij stierf in 1994 en is een oprechte en keurige middelvinger naar het detective-genre, maar ook naar de dood en het leven zelf. Het verhaal gaat over een privé-detective genaamd Nick Belane die een zekere Céline moet uitleveren aan Lady Death, een begrafenisondernemer die wordt lastig gevallen door een buitenaards wezen en ondertussen ook nog iets van één of andere rode mus. Raar maar waar, Bukowski laat alle lijnen linken.  Opnieuw is “den drank” een prominent aanwezig personage.

 

Na het lezen van al deze  waanzin kom je dan enkele gedichten van zijn hand tegen en vraag je jezelf af hoe zo een vieze, oude man zo'n diepzinnige parels op papier kan schijten. What can i say… It’s Bukowski! You ’ll either love him or hate him. Het zou Bukowski niet kunnen schelen, zelfs als hij nog zou leven. Het enige wat hem interesseerde is dat als je zijn boek kocht, hij met het geld een biertje kon kopen. 

 

Eén van zijn bekendste quotes was: “Some people never go crazy. What truly horrible lives they must lead.” en dit vat perfect samen hoe deze complexe, vuile, krankzinnige maar vooral echte man was.

 

 

Meer lezen...

Boekreview: Kijk niet zo konijntje – Marnix Peeters

26 SEP 2016

 

Kijk niet zo konijntje – Marnix Peeters (4/5)

 

Kankerende criticaster krijgt kanker

 

Dat Natte Dozen drie jaar na datum een vervolg zou krijgen was ook voor schrijver Marnix Peeters een verrassing van formaat. Peeters was dit jaar eigenlijk bezig aan een ander boek toen hij Oscar Van Beuseghem van onder het literaire stof haalde. De nietsontziende vuilgebekte criticaster uit wederom, met nodige vaten peper in het gat, zijn ongezouten mening over alles wat beweegt en volgens hem scheef zit in onze maatschappij.

 

Met zijn naar eigen zeggen goedbedoelde lezersbrieven schrijft hij hoofdredacteurs van kranten, BV’s, bisschoppen… aan die volgens hem de bal misslaan. Zelfs de brievenbus van Hare Majesteit koningin Mathilde blijft niet onaangeroerd. Maatschappelijke thema’s die door het gros van de bevolking zonder boe of ba geaccepteerd worden, haalt Van Beuseghem vakkundig door het slijk. Peeters zelf zegt dat het onmetelijk leuk is om met O. Van Beuseghem te werken en over hem te schrijven. Maar ook al heeft hij soms een punt; de schrijver wil zich niet vereenzelvigen met zijn typetje en staat er zelfs met mijlenver vandaan. Oscar kankert op de jeugd van tegenwoordig, de ouden van dagen, de gekleurde medemens, de anders geaarde… tot hij er zelf kanker van krijgt. Zelf wil hij niet geloven dat deze vreselijke ziekte ook hem te pakken heeft. De desbetreffende dokters die volgens Oscar toch maar profiteren van de gezonde mens krijgen zo ook de volle laag via briefwisseling. Het enige lichtpuntje in zijn leven is Fanta, een meisje uit Zuid-Soedan, dat hij koste wat het kost in België wil krijgen.

 

Peeters lapt wederom alle literaire regeltjes, waar tenen van menig collega-schrijver van gaan krullen, aan zijn laars en pent er lustig op los. Zijn kale hersenpan ging weer eventjes in overdrive en leverde zo één van zijn beste romans op. Op naar de volgende worp!

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: De Truc – Emanuel Bergmann

05 SEP 2016

 

De Truc – Emanuel Bergmann (5,5/5)

 

Betoverd!

 

Met De Truc (Der Trick) levert Emanuel Bergmann een betoverend debuut af. Zonder overdrijven misschien wel één van de beste romans in jaren. Na jaren gewerkt te hebben als journalist en scenarist, voor filmstudio’s en productiemaatschappijen, in zijn thuisland Duitsland én de Verenigde Staten, waagde Bergmann zich aan zijn eerste boek. Een truc die hem zeker geen windeieren zal leggen. Dit moderne sprookje vol passie voor de goochelstiel snakt op iedere bladzijde vurig om weergaloos verfilmd te worden.

 

De Truc bouwt als een geestige goochelshow op naar een onvoorspelbare apotheose. In twee verhaallijnen krijgt alles relatief snel vorm en word je meegesleurd in een roman die vooral handelt over de dingen des levens en de menselijke drang om betoverd te worden. Enerzijds wordt de levenswandel van Mosche Goldenhirsch, die zal uitgroeien tot de Grote Zabbatini, stap voor stap naar voor gebracht. Mosche, die kort na de Eerste Wereldoorlog geboren wordt in een Joodse Wijk te Praag, kent geen gemakkelijke jeugd. Na een avondje uit naar het circus loopt hij thuis weg om het circusgezelschap, die een diepe indruk op hem heeft nagelaten, te zoeken. Anderzijds maken we ook kennis met de elfjarige Max Cohn die door een oude grammofoonplaat van zijn vader kennis maakt met de Grote Zabbatini. De kleine Max wil koste wat het kost de man ontmoeten om zijn pas gescheiden ouders terug samen te brengen. Hij trekt er op uit zonder ook maar iets te weten over de beroemde mentalist…

 

Mocht Bergmann een Vlaming geweest zijn haalde hij alle Nederlandstalige literatuurprijzen met voorsprong binnen. Ook de kaft met de tot de verbeelding sprekende foto is er één die de aandacht van de koper trekken bij een bezoek aan de  boekenboer.

 

Hocus pocus pas op, topper in aantocht!

(BG)

Meer lezen...

Boek-review: Val - Roderik Six

24 MEI 2016

 

Val - Roderik Six (4,5/5)

 

De overtreffende trap van beklijvend

 

Mochten we deze bescheiden boekbespreking in de onnavolgbare stijl van Roderik Six willen neerpennen dan zouden we heel vlug door de spreekwoordelijke mand vallen. Wat Six hier op het blad tovert is ware woordengoochelarij die in Nederlandstalige literatuurkringen een staande ovatie verdient met een kast vol trofeeën als bevestiging. Met zijn tweede boek Val worden de pikzwarte grenzen van het macabere op een onnavolgbare wijze verlegd.

 

Het verhaal dat zich hoofdzakelijk afspeelt in het uiterst afgelegen dorpje Fall overwoekert je als een agressieve klimop met verlatingsangst. De verschillende personages die Six met geduld en passie voor perfectie tot leven brengt, slepen allen grote en kleine geheimen met zich mee. Een dokter met een obsessie voor een snijdend scalpel, een commissaris met slaapproblemen of een bejaarde man gekluisterd aan een rolstoel met het jachtgeweer op de schoot. Zo kunnen we nog een eindje doorgaan als we alle karakters in deze Twin Peaks-achtige sage willen voorstellen. Het leuke is net om al deze inwoners van Fall op persoonlijke manier te leren kennen door de ogen van Doc., de huisarts die in het begin van het relaas aankomt in deze teruggetrokken gemeenschap.

 

Verwacht geen standaard-thriller-patroon vol plotwendingen. Wanneer je denkt dat je de hele grimmige rimram door hebt temporiseert of versnelt Six met penetrante pennenvegen tot je in de ‘val’ zit. Roderik mag zich vanaf heden terecht naast de groten van de Vlaamse schrijversgilde zetten.

 

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: Jungle – Joost Vandecasteele

16 APR 2016

 

Boekreview: Jungle – Joost Vandecasteele (3,5/5)

 

In the jungle the mighty jungle Joost Vandecasteele is very awake

 

Wij zijn fan van Joost! En hij mag het weten! Niet alles wat deze schrijver, cabaretier, standup-comedian, theatermaker, hobby-gamer, bulderende baardaap doet verandert in goud. Maar de man kan met gevoel voor humor en het hart op de juiste plaats verwoorden wat velen denken. Hij zegt waar het op staat. Na enkele jaren van problemen met uitgevers meldde Vandecasteele zich bij uitgeverij Lebowski publishers. Naar eigen zeggen voelde deze nieuwe uitdaging als thuiskomen.

 

‘Als de overal inzetbare jukebox met een selectie aan statements die ik ben geworden’. Zo omschrijft Vandecasteele zichzelf op één van de eerste bladzijden. Want ja het verhaal is net een autobiografie doorspekt met heel wat virtuele fantasie. De hoofdrolspeler in het boek, de ik-persoon, bezoekt door de verscheidenheid aan opdrachten, die hij op mysterieuze manier toegereikt krijgt via een zekere Mona, een aantal machtig mooie metropolen. Het begint allemaal in Brussel, Vandecasteeles biotoop en speeltuin. Van daar gaat het via Madrid naar New York en van Astana naar Tokyo. Zijn interesse in – en kennisname van deze steden en zijn ongebreidelde liefde voor games zijn de twee golvende rode draden doorheen dit 21-eeuwse-epos. Soms verliest VDC zijn wirwarhoofd in zijn eigen gebouwde jungle van woorden en verklaringen. Gelukkig zet hij dit iedere keer vlotjes recht met gevatte humor.

 

De knalgroene belettering op de kaft zal ervoor zorgen dat je er in de boekenwinkel niet naast kunt kijken. De eindbeslissing voor de aankoop van dit knotsgekke boek ligt in uw handen. Wij vonden het zeker de moeite waard.

(BG)

Meer lezen...

Boekreview: Het Smelt – Lize Spit

02 APR 2016

 

Het Smelt – Lize Spit (4/5)

 

Spits debuut

 

In nog geen twee maand tijd is Lize Spit door menig liefhebber en kenner van het geschreven woord bestempeld tot dé literaire sensatie van 2016. Een titel die ze zelf niet graag krijgt maar volgens ons toch, ook al is het nog even, met enige trots zal moeten dragen. Met Het Smelt heeft ze namelijk een klepper bijeen gepend die hier in Vlaanderen niet snel geëvenaard zal worden. We zouden haast vergeten dat dit haar debuut is. De immer bescheiden Spit, die zelf weinig leest en heel veel inspiratie uit films haalt, is een gegeerde gast bij literaire evenementen. ‘Spit is on fire’ is hier nog licht uitgedrukt.

 

Het Smelt vertelt druppelsgewijs in drie verhaallijnen het relaas van de jonge Eva en haar twee leeftijdsgenoten Pim en Laurens. Ze groeien samen op in het kleine dorpje Bovenmeer en zijn daar de enige drie van hun jaar. Ze trekken tijdens de lagere schooljaren goed met elkaar op tot ze naar het middelbaar trekken. In de zomer van 2002 verandert alles. Vele jaren later gaat de volwassen Eva terug naar het dorp waar ze opgroeide met een blok ijs in de koffer.

Daarnaast heeft Eva het niet zo gemakkelijk thuis met twee drinkende ouders die weinig tot geen aandacht hebben voor het wel en wee van hun kinderen. Met haar kleine zus Tesje en haar grote broer Jolan kan ze het wel redelijk goed vinden en probeert ze er met hen binnenshuis het beste van te maken.

 

Dit dol debuut, waarover Spit naar eigen zeggen veel twijfels over had, is ondertussen al toe aan zijn vijfde druk. De kaap van de 50.000 verkochte exemplaren werd dus moeiteloos overschreden. Ook de buitenlandse uitgeverijen staan te springen om Het Smelt te vertalen. Zelfs de filmrechten zijn al verkocht. Misschien iets voor het donkere filmbrein van Michaël R. Roskam (Rundskop).

 

Van een binnenkomer gesproken, Lize!
(BG)

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 4
Goto page: [1], 2, 3, 4,