The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
05 FEB
Parkway Drive
06 FEB
Ghost
09 FEB
Mastodon
16 FEB
Steel Panther
16 FEB
Game expo 1UP
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
08 MAA
The Sore Losers
13 MAA
Betizfest 2019
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
04 MEI
Headbangers Ball Fest
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Black Rebel Motorcycle Club @ De kreun
Black Rebel Motorcycle Club @ De kreun
Photo report: Goose
Photo report: Goose
Concert report: Trivium - Power Trip
Concert report: Trivium - Power Trip
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Joe Bonamassa
Photo report: Matt Bianco
Photo report: Matt Bianco
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Skunk Anansie - Koninklijk Circus
Xzibit @De Vooruit Gent
Xzibit @De Vooruit Gent
Festival Review Woosha - Zaterdag
Festival Review Woosha - Zaterdag
Alcatraz 2015
Alcatraz 2015
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
The Kings of pop - Beleuvenissen 2013
Concert report: Alcatraz 2018
Concert report: Alcatraz 2018
Schippersweekend Lauwe 2013
Schippersweekend Lauwe 2013
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Modern Art @ Den Trap - Kortrijk
Photo report: Ten Years After
Photo report: Ten Years After

The odd man

Een dikke zoen van je achterlijke Kapoen


 

“Liefste peter, hoe meer dat je geeft hoe beter, geef je niets … wel dan zal ik je later niet veel bezoeken in het rusthuis”

 

Ik herinner me nog goed nieuwsjaarsdag in mijn bescheten kindertijd. Ik lig moe in de zetel omdat mijn wettelijke voogden mij veel te lang lieten opblijven om oudejaarsavond te vieren. De dieren zijn net terug genormaliseerd nadat marginale Noord-Fransen ons bombardeerden met goedkoop Chinees vuurwerk. Opa is er nu pas van overtuigd dat het daadwerkelijk vuurwerk was en geen nieuwe Duitse invasie. Moeder loopt over gestresseerd rond terwijl ze tegen iedereen roept uit angst dat ze niet op tijd zal klaar zijn. En dan het geluid dat de chaos aankondigt: ding-deurbel-f*ck-dong. Opa en oma, meters en peters, tantes en nonkels, … Ze zijn allemaal aanwezig in ons bescheiden middenstandskasteel om het nieuwe jaar al drinkend en vretend in te zetten. Een beetje zoals de week voordien, maar dan met goedkope champagne en minder cadeautjes. En dan komt het moment waar wij allen evenzeer naar uit keken als het volgende tandartsbezoek: het voorlezen van de nieuwjaarsbrief! “Please kill me”

 

Daar sta je dan moederziel alleen voor een oger-achtig leger van half aangeschoten volwassenen. Je enige wapen is een dom, samen geknutselde kroon of toverstaf met daarop uw nieuwjaarsbrief. De rijmende, geconstrueerde rommel die meer weg heeft van ordinaire, literaire diaree is vol trots door juf Ann samengesteld en wij krijgen de eer om dit voor te lezen samen met de bijhorende gebaren en/of dansjes. Na deze helse beproeving komt de magere financiële beloning van opa en oma. Amper genoeg om een paar snoepen mee te gaan kopen. Zelfs niet voldoende voor een pakje Pokémonkaarten! Pure afzetterij als je het mij vraagt! Wij hadden in die tijd meer recht op protest voor deze onderbetaling van onze jeugdige kunsten dan de ‘gele hesjes’ tegenwoordig het recht hebben! Maar wij zijn geen autostrades beginnen afzetten hoor! Dat mocht niet van de mama en de papa, veel te gevaarlijk. Dus slikten wij dit onrecht zoals ‘Hot Marijke’ de volledige ‘Erolife’-beurs in 2012 moest slikken met haar pijpmarathon. En terwijl de hele familie zich aan het volproppen is gaan we verder naar de volgende helse laag in Dantes nieuwjaars diner: de goede voornemens.

 

Het is geen toeval dat de psychiatrische ziekenhuizen van ons kleine landje een plotse stijging van bezette bedden kunnen waarnemen in januari, voornamelijk te observeren op de ontwenningsafdelingen. In het Kruidvat zien we plots lege rekken waar ooit de pseudo-geneeskundige medicijnen stonden die je zogezegd helpen met afslanken. Er is een boost in reclamespotjes op de televisie van Nicorette en Basic-fit en TLC doet een marathon van ‘My 600-lb Life’. Na een maand of twee zie je ze echter, fietsend op de hometrainer, hun vette reet vol nicotinepleisters, al dromen van het worstenbroodje die ze als beloning achterna zullen binnenwerken. De meeste van die arme stakkers houden het dus niet langer vol dan een maagds eerste vrijbeurt met zijn sokken. Na talloze opeenvolgende jaren van falen, moet men het misschien eens over een andere boeg gooien. Daarom stem ik voor een meer paradoxale aanpak. Laten we de raad van Sandra Bekkari opvolgen: nooit meer diëten! In plaats het risico te lopen op anorexia met die belachelijke shakes en crash-diëten, gaan we voor een all-you-can-eat Maggie style. Dat resulteert dan misschien in genoeg gewichtstoename om in aanmerking te komen bij meneer de plastische chirurg. Dan is dikke tante Maggie toch nog eens geringeld in haar leven. Verder kan ik voor de niet-rokers onder ons ook nog een oplossing bieden. Ze noemen sigaretten niet voor niets ‘thin sticks’ hoor! Wanneer dit allemaal geen soelaas brengt kan je nog naar de fles grijpen, om al je zorgen weg te drinken. Een goede coma af en toe doet wonderen!

 

Daarmee eindig ik graag deze nieuwjaarsboodschap. Nog een laatste tip: Heb je zelf goede voornemens voor dit jaar? Goed voor jou! Hou ze voor jezelf, niemand is geïnteresseerd.

 

This is The Odd Man saying, “Hopelijk kan ik nog elf maanden vullen met zulke zever”.

 

Meer lezen...

DVZ: Red Stags

13 JAN 2019

 

Dump’s Veske Zjever #2

 

Red Stags 3/5:

 

“You can call me The Odd Piss-Flower, if you want to”

 

Ditmaal geen ‘Groenten Uit Balen’ maar eerder vers en wild hertenvlees, de ‘Red Stags’. Deze edelherten hebben elkaar als jonge bambi’s leren kennen in hun lokale KSA jeugdbeweging. Eenmaal de figuurlijke geweien (eerder schaamhaar en ademsappel) bij deze jonge knapen begon te groeien beslisten ze om samen een band op te richten om zo bronstig te kunnen burlen door de Vlaamse velden. Laat daarbij nog drie jaar ervaring in de mix komen en dat is wat nu te luisteren valt op hun VI.BE pagina. Na het aanhoren van hun muzikale creaties, die werden opgenomen in de ‘Penthouse Studio’ in Heist-Op-Den-Berg’, was ik evenzeer onder de indruk als mijn nichtje wanneer ze de begingeneriek van ‘Samson & stinkendrijke Gert’ hoort.

 

Deze Red Stags haalden het recept voor hun muziek uit bands als Oasis, maar net zoals mijn moeder doet met Jeroen Meus’ gerechten, geven onze jongens hier een twist aan die uiteindelijk dit hele project doet resulteren in melodieuze Brit-pop. Ikzelf hoor er een goed vleugje ‘Equal Idiots’ in. Wat zowel ik als de tandpasta-tube van Jacky niet erg vinden.

 

Het eerste nummer dat ons begroet bij het bezoeken van de VI.BE pagina is ‘Little Helper’. Een nummer dat mij onmiddellijk bij de interesseklieren geeft gegrepen, dit te danken aan de lekker sappige drumbeat die Alexander over onze trommelvliezen laat neervallen, alsook de goed afgemixte gitaarsound van Sander en Tomack. Voor de muggenzifters onder ons zullen de repetitieve lyrics wat storen, maar tegen deze mannen zeg ik: piss off! Een lekkere vrijpartij met zo een geil wijfie van een nummer vraagt niet naar dertig verschillende standjes. Gewoon missionaris is al goed genoeg. ‘Little Helper’, I like it!

 

‘Wild Child’ is ook een aangenaam nummer waar ze heel, heel voorzichtig wat oregano uit ‘The Black Box Revelation’ hun kruidenkastje aan toevoegden. ‘Summer Breeze’ is dan een nummer waarbij deze jongens hun ware intentie overduidelijk naar boven doen komen: happy peppy nummers schrijven. Hoewel ik mij hier even mee verveelde toverden onze Stags een oncontroleerbare en gelukzalige glimlach op mijn smoel, waardoor ik het nummer uiteindelijk toch kan appreciëren.

 

Het laatste nummer dat ze ons kunnen presenteren is ‘Dirty Road’. Er schort iets aan de algemene sound (ik mis voornamelijk basgitaar), waardoor het nummer mij op het eerste gehoor niet echt kon bekoren. Eenmaal je over de helft van het nummer bent komt het meesterlijke kantje van Dirty Road echter naar boven en krijgt het geheel terug wat meer beef. Wat dit nummer wel goed aantoont, net zoals de andere nummers trouwens, is dat deze mannen heel goed weten hoe ze catchy riffs kunnen construeren die blijven plakken zoals de pasteitjes aan mevrouw Maggie haar heupen. Een troef die ze zeker moeten uitspelen in hun toekomstig werk! En die solo is meesterlijk simpel, incroyable!

 

Over het algemeen is er wel nog wat werk aan de winkel. Er is vooral nog wat meer nood aan duidelijke en meer uitgesproken elementen die hun algemeen sound een beetje meer uit de massa doet springen. De bas, gespeeld door Pieter-Jan, mag ook in toekomstige nummers nog wat meer uit de mix komen. Ten slotte kunnen de lyrics soms wat zagerig overkomen, omdat ze wat uitgerokken worden. Toch moet er rekening mee gehouden worden dat ze uit de hele hoop bands die zich hebben ingeschreven geselecteerd zijn. Niet alleen om wat ze al zijn: een steengoeie band, maar vooral omwille van het potentieel dat nu al op te merken is. I have high hopes voor onze Stags uit Balen. Wees maar zeker dat ik ze nauwlettend zal volgen en ik raad jullie allen ten strengste aan dit ook maar te doen. Nu gaan ze vooral verder live spelen en trekken ze ook terug de studio in om nieuw materiaal op te nemen. Na enkele Brusselse podia te veroveren kan ik ze enkel nog vragen met hun neuzen eens richting de Leie te kijken. Wij hebben hier ook leuke podia.

 

This is The Odd Man saying, who the f*ck is ‘Juan Pedro dé Guestellos’ die op hun VI.BE pagina  onder bandleden staat?

Meer lezen...

DVZ : Beats & Breakfast - Over Morgen

13 DEC 2018

 

Dump's Veske Zjever #1:

 

Beats & Breakfast - Over Morgen 3/5

 

De allereerste ‘Veske Zjever’ die wij deze maand vol trots aan jullie, brave lezers van Dump Magazine, mogen voorstellen is ‘Beats & Breakfast’, Belgische hiphop van de bovenste plank!

 

Voor degene onder ons die niet zo bekend zijn met het hele hippediehop genre: het gaat om  muziek waarbij de soundcheck (check, yeah, jow, check) vaak deel uitmaakt van het eigenlijke nummer. Toch is het een prachtige muziekstijl groot gemaakt door ware artiesten als Tupac, NWA, Public Enemy, … maar die door de jaren heen geëvolueerd is naar een smakeloze berg mest vol “diepgaande” en “inspirerende” teksten (?) over dikke konten, dure Matchbox autootjes en glimmende juwelen die recht uit een ‘chiclettebak’ kunnen komen. Jammergenoeg worden dergelijke nummers ook grijs gedraaid op allerhande mainstream radio - I don’t give a f*ck about music - zenders. Als je wat dieper delft vind je echter snel meerdere artiesten die de roots van het genre nog niet helemaal onverschillig op de grond hebben gedropt, maar ze ter harte hebben genomen en er een eigen flavor aan toegevoegd hebben. Hoewel al enkele Belgische artiesten deze kunst bezitten, werd ik pas voor de eerste keer van mijn sokken geblazen bij het horen van de retrobeats van ‘Beats & Breakfast’. Wat deze artiest van andere rappers van Belgische bodem onderscheidt is zijn overduidelijke en altijd aanwezige hommage aan de hiphop van de jaren ’80 en ’90. Daarnaast is hij ook niet vies van de tunes van Motown en Northern Soul.

 

B&B is het hiphop/soul/funk-project van de Mechelse producer Tim Alexandre. Deze skateboardende dertigplusser, die zowaar recht uit een Vice programma kan komen, vernietigde in zijn jeugdjaren een deel van zijn trommelvliezen in de punk en dub-reggae scene. De drang naar witte bonen in tomatensaus als ontbijt was echter groot, dus werden alle projecten opgeborgen en vertrok Tim richting UK voor enkele jaren. Daar ontdekte hij de soulmuziek. De flatulerende bonenfretters begonnen echter na een tijdje te vervelen en als Belg moet je ook toegeven dat hun frieten werkelijk op de kl*ten trekken, dus besliste Tim om terug te keren naar ons kleine, complexe vaderland. Hier sloeg hij aan het schrijven en trok hij naar de Majestic Studio’s van Bruno Mastyn en Manu De Roover. Al het ruwe materiaal werd ook nog eens door de mix en master tovermachine van Mattias Van Riet en Bob Macc gedraaid. Als kers op de taart werd een prachtige foto van een vriend van Tim op de albumhoes geplakt en het album ‘Over Morgen’ was geboren. Een plaat die qua kwantiteit (maar liefst 17 nummers!) en variatie veel weg heeft van een all-you-can-eat-buffet, maar zeker niet inboet in kwaliteit.

 

Een eerste kennismaking met wondere wereld van Beats & Breakfast is het instrumentale intronummer Instromental (heb je hem?), een lied dat mij het gevoel geeft dat Tim goede vriendjes is met de Franse producer ‘Proleter’, die me heel nauw aan het hart ligt. Al vanaf de eerste minuut merk je al snel welke kwaliteit dit album zal leveren. Na deze groovin’ introductie worden we getrakteerd op het nummer ‘Adem Ingehouden’, één van de vele pareltjes die het album te bieden heeft.

 

Tim heeft het graag over maatschappelijke thema’s, maar het absolute klooster op de protestberg is ‘Zwart Goud (Witte Handen)’, een nummer over onze “trotse” koloniale geschiedenis in Belgisch Congo, waar we de “wilden” beschaving hebben gebracht in ruil voor enkele onschuldige handen. In tegenstelling tot de Canvas docu-serie ‘Kinderen Van De Kolonie’, veegt Tim onze stoute manieren niet zò vlug van tafel. Hij houdt ons niet enkel een spiegel voor, maar houdt ons hoofd stevig vast zodat we geforceerd worden de feiten onder ogen te zien. Al even snel is het gedaan met vingerwijzen naar Amerika’s slavenhandel en de oorlogsmisdaden van de Nazi’s. ‘Zwart Goud’ is dus een sterk en gedurfd nummer dat nu al hoog geplaatst is in mijn Spotify Playlist. Maar ook songs als ‘Morgen’, ‘Vage Déjà Vu’ en ‘Overdaad’ hebben van mij een ware fan gemaakt. De plaat zwaait ons uit met, opnieuw, een instrumentaal eargasm dat passend genoeg ‘Outromental’ heet. The gag continues.

 

De vele variatie in het album zorgt er voor dat een breed publiek zijn ‘da-da’ kan vinden in ‘Over Morgen’. Toch een klein puntje van kritiek. Hier en daar hoor je dat Tim nog een beetje op zoek is om zich te definiëren. Daarnaast zijn de outro’s van de meeste nummers jammergenoeg wat bizar en soms onlogisch afgekapt, waardoor je even uit het moment wordt weggetrokken alsof je de deurbel hoort middenin een vrijpartij. Gelukkig kwam er snel een nieuw nummer aandraven, die me, net als dat stel sappige borsten tijdens het love-making, f*ck it deed zeggen en me verder deed genieten van het hele gebeuren.

 

Tim is met zijn Beats & Breakfast een artiest die ik in de toekomst nauwlettend en met hoge verwachtingen in het oog zal houden. Momenteel is hij van plan om met B&B het land live te doorkruisen en het album te promoten. Hopelijk komt hij snel eens mijn kant uit. Kortrijk? Hint, hint, …

 

Tot dan kan ik enkel zeggen:  “Jow jow, check, this is The Odd Man saying: My anaconda don't want none unless you bake a cake hun!”

 

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van 2016

18 DEC 2016

 

Dode legendes, Britse klasbakken, één vrouw en een voetbalploeg muziekbelgen om trots op te zijn

 

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van ‘16

 

Na de lijst met hemelse metalschijven is het natuurlijk ook de beurt aan de andere populaire genres om in een prominent rijtje gezet te worden. Enkele grootheden kwamen dit jaar te gaan en gaven ons nog net voor hun laatste ademstoot een afscheidscadeau om in te kaderen. Het Belgische en Britse erfgoed is weer enkele iconische albums rijker en ook Christoff deed weer zijn stinkende best om zijn elvendertigste plaat (Hou Me Vast) met de gemeende gemaakte glimlach aan de man te brengen. Samen met Parquet Courts (Human Performance), Field Music (Commontime), Frank Ocean (Blond) en Wilco (Schmilco) haalde de Nachtegaal van Ninove het nipt niet. Dit zijn de zestien pop-/rock-/hiphopplaten van 2016:

 

16. Brihang – zolangmogelijk

 

Rappen en rijmen met een West-Vlaamse tongval van aan’t zéétje. Toveren met de schat aan woorden die onze Nederlandse taal rijk is. Brihang is een aparte poëet, een hiphopper in hart en nieren, een éénmansleger dat schiet met snedige zinnen die baden in de eerlijke vredigheid. Dit is een debuutplaat waar je als trotse West-Vlaming niet om kan.

 

Toptracks: te groot, kleine dagen en morsen

 

15. Car Seat Headrest – Teens Of Denial

 

Misschien wel dé verrassing en hét buitenbeentje van de lijst. Car Seat Headrest timmert sinds 2010 aan een carrière binnen de indie-rock-scene alwaar ze de straten met middelmatige formaties kunnen plaveien. Met Teens Of Denial onderscheidt het viertal uit Virginia zich van zijn genregenoten.

 

Toptracks: Fill In The Blank, Destroyed By Hippie Powers en Drunk Drivers/Killer Whales

 

14. James Blake – The Colour Of Anything

 

Nummer drie van JB is wederom een set glanzend porselein van het zuiverste soort geworden. Broos en breekbaar maar tegelijk krachtiger dan de beste pijnstiller.  Less is more is nog steeds één van de gouden regels waar Blake trouw aan blijft. Een gewoonte die bij andere artiesten na drie albums snel zoek is.

 

Toptracks: Radiosilence, Love Me In Whatever Way en I Need A Forest Fire (feat. Bon Iver)

 

13. The Last Shadow Puppets – Everything You've Come To Expect

 

Het mooist gevormde duo/zijproject in jaren! Alex Turner en Miles Kane zijn bro’s die van magisch musiceren hun bad habbit hebben gemaakt en dat zijn we hen eeuwig dankbaar.

 

Toptracks: Aviation, The Element Of Surprise en Bad Habits

 

12. Het Zesde Metaal – Calais

 

100 op 1, de op één na mooiste lijst van het eindejaar, werd dit jaar op magistrale wijze gekaapt. Niemand minder dan Het Zesde Metaal slaagde er deels onverwacht maar vooral helemaal terecht in om met Ploegsteert het hoogste Belpopschavot voor de neus van Jacques Brel en Gorki als een echte wielergod te bestijgen. Dat hun vierde worp Calais, die overal lovend onthaald werd, daar voor iets tussen zit, laten we in het midden. Het is nog al niet naar de wuppe!

 

Toptracks: Naar de Wuppe, Onderbemand en Calais

 

11. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project

 

Als Madonna the Queen of Pop genoemd wordt dan mag Polly Jean Harvey zonder verpinken de titel van keizerin van de alternatieve rock opgespeld krijgen. Na vijf lange jaren is de Britse terug van weg geweest met een negende LP. Op The Hope Six Demolition Project, een hele mond vol, laat Harvey haar met goud omrande excentrieke kantjes schitteren tussen al dit mannenvolk.

 

Toptracks: River Anacostia, Medicinals en The Wheel

 

10. Soulwax – Belgica Original Soundtrack

 

‘Een soundtrack kan niet zonder beeldmateriaal en een film kan niet zonder machtige muziek.’ Soulwax maakt hier met veel bravoure een halve waarheid van, waarbij enkel het tweede deel overeind blijft staan. Na het bekijken van Belgica, dat verplicht voer is voor iedere zelfrespecterende filmfanaat, werd hun fantastische filmmuziek al meerdere keren door onze bovenkamer gejaagd. De gebroeders Dewaele bewijzen wederom hun multi-instrumentalistische veelzijdigheid met behulp van een schare topartiesten uit alle uithoeken van ons kleine Belgica.

 

Toptracks: The Best Thing (Charlotte), How Long (The Shitz), Turn Off The Lights (White Virgins) en Inward (Noah’s Dark)

 

9. Band Of Horses – Why Are You Ok

 

Vijf platen op dubbel zoveel jaren tijd is een mooi gemiddelde. Ook al was de kwaliteit van die albums wisselend, Band of Horses is een band die je niet zomaar in de bek mag kijken. De formatie rond frontman Ben Bridwell heeft een hobbelige weg afgelegd maar lijkt met Why Are You OK, die de rest van de discografie op een drafje lijkt voorbij te steken, weer goed op weg om de beste knol van de stal te worden.

 

Toptracks: Dull Times/The Moon, Solmen Oath en Casual Party

 

8. Preoccupations – Preoccupations

Deze Canadezen, voorheen bekend als Viet Cong, verrasten dit jaar vriend en vijand met een verse schijf onder een nieuwe naam. Dat Preoccupations geen grote massa’s op de been zal brengen, is aan de ene kant misschien wel een goede zaak. Want onontgonnen diamanten die niet elk uur van de dag via de radio rond onze oren worden gedraaid zijn er om gekoesterd te worden.

 

Toptracks: Anxiety, Memory en Fever

 

7. Bon Iver – 22, A Million

 

De honkvaste Vernon liet zijn kersverse tracks voor de eerste keer in 2016 los op zijn eigen muziekfestival in Eau Claire, Wisconsin. Niet veel later werden de eerste nieuwe afgelijnde strepen Bon Iver in vijf jaar tijd via YouTube en sociale media op de wereld losgelaten. Laaiend enthousiast en met een grote honger naar meer werden 22 (OVER S88N) en 33 “GOD” tot de laatste breekbare vezel verslonden. Tot in Vorst, Justin!

 

Toptracks: 22 (OVER S88N), 33 “GOD”, 29 #Strafford APTS  en 8 (circle)

 

6. Ertebrekers – Otel

 

Met soulvolle funky blieps waar het zweet met dikke zoute druppels van drupt en een zeemzoete laag West-Vlaamse lyrics zorgden Ertebrekers dit jaar tussen alle bagger door voor het mooie weer op menig radiostation.

 

Toptracks: De Zji, Party Too Much, Miss Amerika en Woarom

 

5. Compact Disk Dummies – Silver Souls

 

4 jaar geleden al triomfeerden Compact Disk Dummies op Humo’s Rock Rally. Maar op kwaliteit staat geen houdbaarheidsdatum en de broertjes Coorevits namen na hun opmerkelijke EP Mess With Us hun tijd om een eerste langspeler ambachtelijk te fabriceren. Lennert en Janus zetten als echte pro’s hun voet stevig neer naast genre- en provinciegenoten Goose en SX. Dit Waregems raspaardje briest, en hoe!

 

Toptracks: Silver, Girls Keep Drinking, Holy Love, Remain In Light en No More

 

4. Leonard Cohen – You Want It Darker

 

82 jaar vol ups & downs, gedrenkt in inktzwarte melancholie met lef omgezet in fabelachtige loeders zonder kapsones. De titeltrack waarmee het album uit een donkere krocht komt gekropen weet ons al het volledige najaar te beklijven. De grauwe stem van Cohen wrijft als grofkorrelig schuurpapier over onze ziel. You Want It Darker, studioplaat nummer veertien, is de zwanenzang van een klasbak, een heerser tout court. Tot altijd Leonard!

 

Toptracks: You Want It Darker, Treaty, Leaving The Table en Traveling Light

 

3. David Bowie – Blackstar

 

‘Well, at one time, you've got it, and then you lose it, and it's gone forever. All walks of life: George Best, for example. Had it, lost it. Or Lou Reed, or David Bowie...’ (Quote Sick Boy, Trainspotting). Guess again, Bowie is it in heel zijn leven nooit verloren. Met Blackstar deed hij nog een grote schep bovenop zijn overvolle carrière. Bowie ging er uit met een onvergetelijke climax. ‘There's a starman waiting in the sky!’

 

Toptracks: Blackstar, Lazarus, 'Tis a Pity She Was a Whore en Dollar Days

 

2. Iggy Pop – Post Pop Depression

 

Met de slagzin: ‘I’m gonna break into your heart!’ laat Iggy zijn laatste worp ronkend uit de garage rollen. Om van Post Pop Depression een onvergetelijk hoofdstuk in zijn oeverloos oeuvre te maken riep hij de hulp in van Josh Homme. De chemie tussen beide rocklegendes zorgt in, tegenstelling tot wat de albumtitel doet vermoeden, voor knetterend vuurwerk om welgezind van te worden.

 

Toptracks: Break Into Your Heart, Gardenia, In The Lobby, American Valhalla en Vulture

 

1. Radiohead – A Moon Shaped Pool

 

Na een te lange afwezigheid is Radiohead back in business. Een kersvers album dat hier en daar een track heeft die al meer dan een decennium in de wachtzaal stond te popelen om zich in al zijn glorie te tonen aan de buitenwereld. Volgend jaar komen ze eindelijk nog eens richting België om ons live een duik te laten nemen in A Moon Shaped Pool, plons.

 

Toptracks: Burn The Witch, Daydreaming, Decks Dark, Ful Stop, Present Tense en The Numbers

 

Meer lezen...

De 16 Live concerten van 2016

13 DEC 2016

 

Het jaar waarin de pensioenleeftijd van de hardwerkende muzikant nog maar eens opgetrokken werd

 

Live 2016

 

Live was 2016 een voltreffer. Na de aanslagen in Parijs en Brussel vonden de topartiesten uit binnen- en buitenland de weg terug naar ons onder festivals en concerten bedolven Belgenlandje. Per tricoloren hoofd tellen we op wereldvlak hoogstwaarschijnlijk het grootste aantal muziekfestiviteiten. Met festivals als Dour, Les Ardentes, Lokerse Feesten, Suikerrock en Alcatraz alleen al komen we al aan een kleine duizend optredens en dan hebben we de Grote Drie (Pukkelpop, Graspop en alles dat op de Werchterse heide doorgaat) nog niet meegeteld. Ook onze buurlanden pikken gewillig een graantje mee van deze drukbezette muziekagenda. Zo kunnen we met een halve naftebak naar Main Square Festival in Arras, Best Kept Secret in de Beekse Bergen en Vestrock in Hulst dokkeren. Slayer, Disclosure, NOFX en Faces On TV imponeerden maar schoten net dat tikkeltje te kort. 2016 zag er live zo uit:

 

16. Stonemule (JH Chaplin)

 

Stekelige stoner uit Koksijde. Op het podium veranderen de gitaren van Stonemule in nietsontziende stormrammen.

 

15. Black Mountain (De Kreun)

 

De krachtige combinatie van de zoetgevooisde stem van zangeres Amber Webber met de uitvoerige riffs van frontman Stephen McBean zijn beter dan eender welk hallucinogeen.

 

14. De Ideale Wereld (Pukkelpop)

 

Enig in zijn soort! Pukkelpop 2016 waren ook een beetje de IDW-fandagen en met een show die de Wablief?!-tent dagelijks vulde met gierende grappen en grollen was er rond 18u eens iets helemaal anders te beleven.

 

13. Steel Panther (Lokerse Feesten)

 

Steel Panther is een gimmick en ze doen het live zo overdreven goed dat je dit doorheen hun set, telkenmale doorspekt met gevatte oneliners, bijna zou vergeten. We kunnen hier zelfs al spreken over een ware hairmetal-revival want de populariteit van de in luipaardmotief gehulde heerschappen bereikt stilaan een ongekend hoogtepunt. ‘Death to all but metaaalll!’

 

12. Soulfly (Vooruit)

 

Een spervuur aan hits uit hele Soulfly- en Sepultura-era. De Vooruit daverde nog eens vanouds op zijn antieke grondvesten.

 

11. Het Zesde Metaal (JH ’t Ipperste)

 

Het is maar een try-out. Say what!? Het Zesde Metaal staat al tien jaar lang garant voor gezellige avonden rond een imaginair kampvuur met meezingmomenten die niet op twee handen te tellen zijn.

 

10. Diesel Junk (JH Chaplin)

 

Rijzende ster aan het Belgisch rockfirmament! Na Your Highness, King Hiss en Fire Down Below zal Diesel Junk binnenkort met een eerste EP of - laat ons hopen – LP nog een versnelling hoger schakelen. Live staat deze band als een onuitputtelijke steengroeve vette brokstukken stoner te spuwen alsof het niets is.

 

9. PJ Harvey (Vorst Nationaal)

 

Een concert in Vorst Nationaal met het licht aan zonder fietjefatjerie – lees: op hol geslagen spots die om de drie seconden van kleur veranderen – , het is eens iets anders. PJ Harvey, 47 jaar inmiddels, is nog steeds in form en doet live lekker haar goesting en dat volledig naar de zin van haar brede fanbase.

 

8. Steak Number Eight (SWC)

 

Een thuiswedstrijd voor een afgeladen vol Schouwburgplein. Meer hadden Brent en zijn vrienden niet nodig om misschien wel het beste jaar sinds het begin van Steak Number Eight af te sluiten.

 

7. Noel Gallaghers High Flying Birds (Pukkelpop)

 

Rasartiesten blijven hoog vliegen met of zonder hun ex-band. Live schudt Noel met veel gevoel voor timing nog steeds de Oasis-klassiekers van weleer uit zijn vestmouw, afgewisseld met toppers van zijn solowerk. Great performance, lad!

 

6. Dyscordia (Alcatraz pre-show, De Kreun)

 

Een dijk van een plaat en een live-reputatie die groter is dan het ego van de man op plaats zeven. Dyscordia mag dan ook op heel wat bijval rekenen in binnen- en buitenland en heeft dit alleen maar aan zichzelf te danken. Hail aan onze eigen metal-harlekijnen.

 

5. King Hiss (De Kreun)

 

We hebben het al genoeg gezegd, iedereen die zich ook maar iets aantrekt van het Belgische rockpatrimonium kan niet meer omheen King Hiss. Live leeft dit kwartet zich steevast uit als een school bloeddorstige piranha’s op een spartelende prooi. Animo verzekerd.

 

4. Parkway Drive (AB, Lokerse Feesten)

 

Vanuit Byron Bay (Australië) hebben ze de wereld veroverd. En dat hebben ze vooral te danken aan de kunststukjes die ze live elke keer opnieuw ten berde brengen. Vergeet Bring Me The Horizon, metalcore kan weldegelijk mainstream en lekker loeihard blijven klinken.

 

3. Compact Disk Dummies (Pukkelpop, De Kreun)

 

Je bent wild en je jongt wat. In het geval van de gebroeders Coorevits was dat een oerdegelijke debuutplaat. Hun optredens op de verschillende zomerfestivals en hun tournee die hen in het najaar naar middelgrote concertzalen bracht, werden bedolven onder een berg lof.

 

2. Iggy Pop (Main Square Festival)

 

Mankend in gegrild bloot bovenlijf, het is op het eerste zicht geen zicht. Edoch moeten we genieten van de tijd die ons nog rest met dit pop-/rock-/punk-icoon. Iggy Pop was met zijn plaat Post Pop Depression, die hij samen met ene J. Homme in elkaar knutselde, gewoonweg één van de grootste blikvangers van 2016. Iggy is een grote meneer.

 

1. David Gilmour (Grote Markt Tienen)

 

40 jaar oude classics feilloos na spelen en met een indrukwekkend beeldscherm tot leven brengen, het is maar weinigen gegeven. David Gilmour gaf afgelopen zomer twee keer van jetje en deed dit met de klasse en de overgave die de naam Pink Floyd waardig was. Een concert om volledig comfortably numb van te worden.

 

 

Meer lezen...

De 16 hardrock - metalplaten van 2016

07 DEC 2016

 

Death to all but metal

 

De 16 hardrock-/metalplaten van ‘16

 

Na een lange queeste door donkere krochten en rotsachtige tunnels met op het einde brandend vagevuur hadden we zestien glanzende geslepen schijven over om in een edelmetalen kadertje op te hangen. Enkele metalmastodonten, die we van mijlenver al zagen en vooral hoorden aankomen, vormen samen met vijf Belgische formaties en enkele notabele nieuwkomers een knetterende keure met ons huisembleem in kaarsvet op. Geen Volbeat, Sabaton, Red Fang of Megadeth die met hun verdienstelijke pogingen net buiten de laatste zestien vielen. Het harde jaar 2016 zag er zo uit.

 

16. Whitechapel – Mark Of The Blade

 

Deze Amerikanen bouwen al tien jaar een carrière uit die hen tot in de subtop van het deathcore-genre bracht. Met hun zesde album, het vlijmscherpe Mark Of The Blade, zet deze band rond brulboei Phil Bozeman een ferme moshpit-sprong vooruit.

 

Toptracks: Mark Of The Blade, Bring Me Home en A Killing Industry

 

15. Korn – The Serenity Of Suffering

 

Deze jolige bende rond charismatische frontman Jonathan Davis heeft al lang geen inleiding meer nodig. In hun twaalfde hoofdstuk krijgen we meer van hetzelfde met nu-metal gekruide Korn-goedje. Het lieve leven en hoe het te lijden volgens Jonathan en zijn amigos.

 

Toptracks: Rotting In Vain, The Hating en A Different World (feat. Corey Taylor)

 

14. Vicious Rumors – Concussion Protocol

 

Onversneden thrash op ambachtelijke wijze gefabriceerd door de immer sympathieke Geoff Thorpe en zijn achterhoede. Laat de afgebleekte spandex jeansbroeken en versleten sneakers met opgetrokken witte sportsokken maar aanrukken en laat je vooral meeslepen door de ontelbare gitaarsolo’s die gierend en niets ontziend op je afkomen.

 

Toptracks: Concussion Protocol, Chemical Slaves en Chasing The Priest

 

13. Your Highness – The Quietus

 

Eén nummer, een 20’25” lange streep steengoede stoner met country- en bluesinvloeden. Met een uitgebalanceerde opbouw gaat deze loeder richting hoogtepunt. Deze Antwerpenaren zijn niet meer weg te denken uit de bloeiende Belgische metalscene. Zijn koninklijke hoogheid Filip I mag tevreden zijn.

 

Toptracks: The Quietus

 

12. Fire Down Below – Viper Vixen Goddess Saint

 

Onze tweede troep Belgen in deze met klatergouden omlijsting versierde opsomming komen uit de Oost-Vlaamse provinciehoofdstad. Viper Vixen Goddess Saint is een plaat die Josh Homme en John Garcia met Kyuss twintig jaar geleden konden gemaakt hebben. Stonerrock met inhoud.

 

Toptracks: Through Dust and Smoke, Dashboard Jesus en The Mammoth

 

11. Meshuggah – The Violent Sleep Of Reason

 

Al bijna drie decennia met passie voor perfectie en bakken lef leveren deze zotte Zweden het betere technisch onderlegde materiaal af. The Violent Sleep Of Reason is tegelijk loeihard als moeilijk te doorgronden. Maar eens je de boel doorspit hebt, opent zich een heel nieuwe wereld, die van de meesterlijke Meshuggah.

 

Toptracks: Clockworks, MonstroCity en Violent Sleep Of Reason

 

10. Carneia – Symmetry Of Mind

 

Begin 2016 verblijdde Carneia ons met een machtig mooie EP. Naast de onmiskenbare Tool-invloeden zijn de West-Vlamingen vooral zichzelf en strooien ze met rake riffs en puntige lyrics. Dit is een mokerslag die onze hersenpan symmetrisch in tweeën splijt.

 

Toptracks: Black Mess en White Collar

 

9. Hatebreed – The Concrete Confessional

 

Ontbloot bovenlijf, wit gebalde vuisten in de lucht en gaan met die metalcore-banaan. Na zeven zoevers van formaat staat deze bende bloeddorstige bulldogs er nog steeds. Een voorbeeld voor vele genregenoten die nog steeds een puntje kunnen zuigen aan deze vakkundig omhoog gestoken middelvinger.

 

Toptracks: A.D., Looking Down The Barrel Of Today en Something’s Off

 

8. Amon Amarth – Jomsviking

 

Hail, Thor! Opperbaard Johan Hegg en zijn gevolg bestormde met hun conceptplaat Jomsviking al heel vroeg dit jaar ons gehoorkanaal om daar na menig luisterbeurt als arrogante Viking te blijven zitten. Amon Aamarth, na IKEA en ABBA het interessantste exportproduct van Zweden.

 

Toptracks: First Kill, Raise Your Horns en At Dawns First Light

 

7. Desert Mountain Tribe – Either That Or The Moon

 

Hardrock met een ferme scheut psychedelica, dat is wat je kan verwachten van Desert Mountain Tribe. Hun debuutplaat is een reis die de grenzen van dit universum met gemak overschrijdt.

 

Toptracks: Feel The Light, Take A Ride en Interstellar

 

6. Metallica – Hardwired…to Self-Destruct

De meningen zijn verdeeld over de nieuwe van Metallica. Wat James en co vooral doen is verdelen en opnieuw heersen over de metalwereld. Wij hebben ons al kostelijk geamuseerd met de nieuwe riedels. Voor iedere song werd een videoclip gemaakt en het classic-gehalte is recht evenredig met de gemiddelde aanwezigheid van testosteron bij de vier heerschappen. Uuhyeaah!!

 

Toptracks: Murder One, Halo On Fire, Spit Out The Bone en Atlas, Rise!

 

5. Sodom – Decision Day

 

Met de standvastigheid van een stoomtrein gevuld met kolen die door de thuisregio van het Ruhrgebied dendert, vlamt Sodom een nieuwe schijf de wereld in. Decision Day, numero vijftien in de rij, is er eentje om in metalmiddens te koesteren. Sodomme goed gesmeed!

 

Toptracks: In Retribution, Rolling Thunder en Who is God?

 

4. Deftones - Gore

 

Deftones zijn dit decennium bezig met een sterke remonte. Ze leveren de ene fijne plaat (Diamond Dogs, 2010) na de andere (Koi No Yokan, 2012) af en net op het moment wanneer je niets beters meer verwacht, geven Chino Moreno en co met Gore een wel afgemeten schop in onze radijzen. Met het buikgevoel van een statige flamingo wordt op hun achtste hoofdstuk sfeervolle metal van het zuiverste soort afgeleverd.

 

Toptracks: Acid Hologram, Doomed User en Phantom Bride

 

3. Dyscordia – Words in Ruin

 

Dyscordia is not your regular metalband, laat dat duidelijk zijn. Deze zeskoppige formatie, die uit West-Vlaamse klei is getrokken, grossiert in progressieve metal. Met aanstekelijk enthousiasme en een portie werklust spelen ze zowat alles plat waar ze op de affiche pronken. Words in Ruin ruïneert daadkrachtig de concurrentie, als die er al is, en laat ons sprakeloos achter.

 

Toptracks: Harlequin’s Grief, Bail Me Out, The Masquerade en Chthonic Star

 

2. King Hiss - Mastosaurus

 

De tweede worp van de stonerkeizers van King Hiss is een monsterlijke morzel metal van buitenaards niveau geworden. Ééntje met onmetelijk veel durf en de internationale allure van Guy Verhofstadt. Met dit machtige materiaal en een live-reputatie waar je een Sportpaleis op kan bouwen ziet hun toekomst er stonerrooskleurig uit.

 

Toptracks: Homeland, Tourniquet, Mastosaurus en Killer Hand

 

1. Gojira - Magma


Met hun laatste vulkaanuitbarsting nestelen de Franse metalmonsieurs zich voorgoed aan de top van dit hemelse genre. Als een volleerde Vesuvius komt Gojira ietwat berekender dan op hun vorige platen tot een onstuitbare ontploffing in de magmakamer. Blinkend edelmetaal voor frontman Joe Duplantier en zijn mecs want dit is met voorsprong het beste metalgerief dat dit jaar afgeleverd werd. In 2017 komen ze al naar de AB en hoogstwaarschijnlijk één of meerdere zomerfestivals om het wilde beest in zich los te laten.

 

Toptracks: Silvera, The Cell, Stranded, Magma en Only Pain

 

Meer lezen...

De 16 tracks van 2016

29 NOV 2016

 

Mr. Grim Reaper heeft zijn zeis mogen slijpen

 

De 16 tracks van ‘16

 

Hoppa we zijn alweer december, de maand waar gewillig op de schoot van oude grijsaards met lange baarden uit volle borst liedjes worden gekweeld van zwarte jingle pieten all away tot zie ginds komt de Trumpboot uit den Amériek weer aan. Mmm December, het laatste hoofdstuk van het jaar dat vol overgave geurt naar met praliné gevulde péties en pruttelend fonduevet vol goeie bedoelingen. Maar bovenal is december de maand van de eindejaarslijstjes vol vaste waarden en frisse ontdekkingen. Om te beginnen de tracks/singles/songs/liedjes/strepen die alles in zich hebben ominstant-pretlichtjes in de ogen te toveren en de haartjes in ons gehoorkanaal te strelen met een zachte winterplaid. Kortom gratis therapie voor het hele lijf. Seeking Closure (Dvtch Norris), Pink + White (Frank Ocean), Bad Habits (The Last Shadow Puppets) en Casual Party (Band Of Horses) grepen net naast een stek bij de laatste zestien. Zoals iedere oplijsting is ook deze voor discussie vatbaar.

 

16. Desiigner - Panda

Rrrraa… Als je op straat, op het werk en ook thuis uit het niets mensen van alle leeftijden hoort kraaien als Desiigner dan heb je een tophit beet. Rappen en rijmen kan Sidney Royel Selby III uit Brooklyn als de beste. Een gouden raad: niet té veel bling-bling en op het rechte pad blijven Sid, you got swag!

 

Songquote: ‘Black X6, Phantom/White X6, look like a Panda’

 

15. Preoccupations - Memory

 

De prijs voor langste loeder gaat naar de eigengereide heerschappen van Preoccupations. De Canadese band, voorheen bekend als Viet Cong, verrasten dit jaar vriend en vijand met een verse schijf onder een nieuwe naam. Memory is Joy Division met de moodswings van wijlen frontman Ian Curtis, overgoten met een scheut nieuwe techniek. Geef Matt Flegel en co wat tijd en ze zullen ook jou met oeverloos gemak inpakken.

 

Songquote: ‘But the picture seemed sharp enough to view life through you’

 

14. Metallica - Murder One

 

Zonder Lemmy geen Metallica. Een strakke song vol Motörhead-verwijzingen. Een overdonderende ode voor de overleden legende van buiten categorie. De videoclip van deze ruwe staaf edelmetaal geeft gensters. Moet er nog grind zijn!?

 

Songquote: ‘Aces till’ you die’

 

13. Het Zesde Metaal - Naar De Wuppe

 

Geen haar op ons hoofd, ook de grijze niet, dat nog twijfelt aan de capaciteiten van Wannes Capelle en zijn compagnie vol rasmuzikanten. Na Keuning Van De Jacht, Ploegsteert en Gie, Den Otto en Ik hebben ze met Naar De Wuppe een zoveelste hit beet die kan uitgroeien tot een anthem van een generatie. Zonder franjes en met de zeldzaamheid van een gespotte wolf in de Ardense contreien worden de dingen des levens in een muzikaal kleedje gestoken.

 

Songquote: ‘d’ èrde warmt ip, mo de wereld verkilt’

 

12. Bon Iver - 33 “GOD”

 

Dat er aan Bon Ivers nieuwe plaat veel marketingkak hing, kon frontman Justin Vernon zelf niet erg goed verdragen. Desalniettemin levert de singer-songwriter een derde plaat af waarmee hij zonder blozen tussen de groten van zijn generatie kan gaan staan. Onze ‘skinny love’ voor de engelenzang van Justin was al big van bij zijn debuut. Klasbak!

 

Songquote: ‘I'd be happy as hell, if you stayed for tea’

 

11. Compact Disk Dummies - Girls Keep Drinking

 

Beste optreden op Pukkelpop (vrijdag toch), De Kreun in vuur en vlam en een vette plaat die de Belpop-annalen in huppelt als dansbaar mét inhoud. Girls Keep Drinking is een buitelende beschrijving met karakter van hoe de jeugd van tegenwoordig schoorvoetend een stapje in deze onzekere wereld zet. Lennert en Janus, daar drinken we op!

 

Songquote: ‘Party like there's no tomorrow/ Cause we all now there probably ain’t’

 

10. Pj Harvey - The Wheel

 

De sax is terug sexy. Ook al is de houtblazer nooit ver weg geweest van de rollende rockscene, miss Harvey zet het iconische instrument met haar laatste worp weer prominent in de schijnwerpers. The Wheel wordt mede door het gebruik van verschillende sax-types met een denderende dreiging van een kudde bizons kracht bijgezet. Wat zouden we zijn zonder ‘hét wiel’!

 

Songquote: ‘And watch them fade out’

 

9. James Blake – Radiosilence

 

Muzikale duizendpoot James Blake Litherland behoeft geen voorstelling meer. Na drie oerdegelijke platen is de Londenaar een solide waarde binnen de experimentele electronica. Radiosilence gaf ons van bij de eerste luisterbeurt kippenvel en deed dit daarna nog tientallen keren. We zijn stiekem verliefd op Blakes ribfluwelen stemgeluid.

 

Songquote: ‘But in my heart, there’s a radiosilence going on’

 

8. King Hiss - Mastosaurus

 

Met fluisterende grommen komt het beest met het venijn in de vinnige staart wakker. Mastosaurus is monsterlijke morzel metal, verknipt en stierenwild, zoals we het graag hebben. King Hiss is ready om de wereld te veroveren. De vraag is nu of deze aardkloot daar wel klaar voor is.

 

Songquote: ‘I am chaos, witness me’

 

7. Radiohead - Burn The Witch

 

Violen in staccato-overdrive, een huilende Thom Yorke in topvorm en een videoclip die liefhebbers én zelfs minder grote fans met verstomming slaat. Radiohead is back in business en business is booming.

 

Songquote: ‘this is a low flying panic attack’

 

6. Ertebrekers - De Zji

 

Geen enkel Vlaams lied, of het moet De Kust van Sliek de Zeesterre geweest zijn, kon de unieke sfeer van een dagje zee in een Belgische badplaats-naar-keuze neerzetten. De Zji is een sfeerplaat die zijn weerga niet kent. Mede dankzij de tijdloze outro van Maaike ‘Hey bent te kik é’ Cafmeyer is dit één van de beste stukjes kleinkunst in de geschiedenis van het genre. Flip Kowlier smit jun armen in de lucht!

 

Songquote: ‘Ik kè ne fling met die stad an de zji’

 

5. Gojira – Stranded

 

Metal uit Vrankrik! Joe Duplantier heeft zich samen met zijn broer op vijftien jaar tussen de metalgrootheden genesteld. Gojira is een begrip en met hun nieuwe plaat zullen ze er een hele horde fans bij krijgen. Stranded slaat in als een vulkanische vuurbal, vernielzuchtig en gloeiend heet. Meer van dat, graag.

 

Songquote: ‘Leave the moment alone’

 

4. Leonard Cohen - You Want It Darker

Mr. Grim Reaper heeft zijn zeis mogen slijpen en had dit jaar een drukke donkerrood gekleurde agenda. De muzieklegendes vielen als vliegen waardoor hun grote populariteit alleen nog maar aanzienlijker werd. Cohen zag zijn einde naderen en besliste van er uit te gaan met een knaller. Grommend en raspend nam hij als een echte gentleman afscheid van ons.

 

Songquote: ‘If you are the healer, it means I'm broken and lame’

 

3. David Bowie – Lazarus

 

Het jaar 2016 na Christus was nog maar goed en wel op gang getrokken of we kregen misschien wel met hét muzikale verlies van het decennium te maken. Een heiland, een held, een prima donna pur sang gaf zijn hashpijp en geestverruimende poeders aan Maarten. Lazarus was zijn definitieve testament, weergaloos recht voor de raap. Onze starman staat nu voor eeuwig tussen de sterren. Het was een genoegen David.

 

Songquote: ‘I'm so high it makes my brain whirl’

 

2. Radiohead - Daydreaming

 

Nog een tikkeltje intenser dan Burn The Witch. Één langgerekte streep onversneden Radiohead van topniveau. Daydreaming kan dromen van een rooskleurige toekomst want de fans hebben deze track als een echte klassieker in de armen gesloten. Wat is er mooier dan een dagdroom!? Misschien dat hij werkelijkheid wordt.

 

Songquote: ‘Dreamers, they never learn, they neeeever learn’

 

1. Iggy Pop - In The Lobby

 

Rauw, smerig en even verschroeiend als a heart full of napalm. Zet Iggy Pop en Josh Homme samen in een studio naar keuze en je krijgt een cocktail van snauwende gitaren en stembanden die vechten tegen het melkzuur. De briesende Iggy, die met zijn verrimpelde lijf tegen de zeventig aanschurkt, is nog steeds in bloedvorm. Veel heeft zijn bloot bovenlijf niet nodig om kronkelend ontketend te worden. Topsong!

 

Songquote: ‘Breaking ‘zee chain in the lobby’

 

(BG)

Meer lezen...
Page 1 of 6
Goto page: 1, 2, 3 ...