Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Gruppo Di Pawlowski @ De kreun
Gruppo Di Pawlowski @ De kreun
Photo report: School is cool
Photo report: School is cool
Concert report: Y&T
Concert report: Y&T
Photo Report: Hooverphonic
Photo Report: Hooverphonic
Concert report: Chameleons Vox
Concert report: Chameleons Vox
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Photo report: Blackberry Smoke - Dublin
Festival report : Sinners Day - Hasselt
Festival report : Sinners Day - Hasselt
Concert Report: Alcatraz 2016
Concert Report: Alcatraz 2016
GENTJAZZ 2015 Dag 6
GENTJAZZ 2015 Dag 6
Photo report: All Them Witches
Photo report: All Them Witches
Age of love  XXXL
Age of love XXXL
Concert report: Tygers of Pan Tang
Concert report: Tygers of Pan Tang
Photo report: Dranouter 2018
Photo report: Dranouter 2018
Photo report: Nile Rodgers
Photo report: Nile Rodgers

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

DVZ: Mirek Coutigny

20 AUG 2019

 

Dump's Veske Zever #9

 

Mirek Coutigny (4/5)

 

“Dit is een review, eneh”

 

Muziek is meer dan gierende gitaren en bonzende drums. De wereld van creatieve geesten die instrumenten machtig zijn, heeft zo veel meer te bieden. Daarom heb ik deze maand ijverig gezocht naar iets dat écht anders is, een zwarte zwaan als het ware. Deze zoektocht bracht me bij Mirek Coutigny. Mirek is een klassiek geschoolde pianist uit Ieper, die na zijn studies zoals zovele West-Vlamingen in de studentenstad is blijven plakken. Deze creatief voedende omgeving bracht Mirek de kansen om een stoofpotje aan mensen, die over een uiteenlopende waaier van specialisaties in de bizz beschikken, te ontmoeten. Hierdoor kon Mirek over de jaren heen een ruime catalogus aan materiaal uitbouwen. Beetje bij beetje fusioneerde deze catalogus met zijn experimentele drang en werden meer en meer lagen toegevoegd. Dit resulteerde uiteindelijk in zijn debuut EP ‘Revisions #1’ (2018).

 

Deze EP is voor mij een ware ontdekking, die mij een nieuw hoekje van de muzikale wereld laat zien, waar ik tot op heden nog geen weet van had. Dankzij deze plaat leerde ik artiesten kennen zoals ‘Olafur Arnalds’ en ‘Hauschka’, die op een gelijkaardige manier te werk gaan en waar Mirek ook door geïnspireerd werd. Een andere duidelijke inspiratiebron is de componist ‘Max Richter’. De elektronische nectar vond Mirek dan weer bij de band ‘Boards of Canada’. Het eindresultaat van al deze invloeden zijn geen liedjes, maar eerder ervaringen. ‘Revisions #1’ neemt  ons mee op een reis die we voor het grootste deel zelf mogen inkleuren. Mirek geeft ons enkel de soundtrack. Nummers als ‘Bursting Balloon Pt. 1 & 2’ en ‘Look up’ zijn echte parels, maar het magnum opus van deze plaat is toch wel ‘Irretrievable’’, een nummer die perfect zou passen als soundtrack voor een visueel prachtige indie-game als ‘Monument Valley’.

 

Na ‘Revisions #1’ begon Mirek live te spelen en werd het project uitgebreid met Jolien Deley als strijker en de Nederlandse Jonathan Bonny als percussionist. De nummers evolueerden verder, met in 2019 de plaat ‘Vinyl Live Session’ als resultaat. De banduitbreiding en het live aspect geven de nummers een hele nieuwe dynamiek en sound. Alles wordt voller en komt nog meer tot leven. De muziek wordt hierdoor als het ware een levend organisme. Naast een upgrade van de “oude” nummers, bevat de plaat ook nieuw materiaal. ‘The Trail’ en ‘As The Birds Fly’ mogen de plaat met een rechte, fiere rug mee dragen.

 

Ondertussen werkt Mirek naarstig aan een nieuwe EP. Het proces werd door de banduitbreiding wat veranderd en ik ben alvast zeer benieuwd naar de volgende fase is dit verhaal. Ik hoop stiekem op enkel extreme coalities (imagine een Brent Vanneste oerbrul). Wat het ook zal worden, het zal geduld vragen. Mirek laat tijd gaan over zijn werk. Traag laat hij alles groeien en bloeien. Een release komt er pas wanneer alles perfect is. Ik kan hem geen ongelijk geven. Een tuin forceren door overbemesting kan immers alle planten verbranden.

 

Ik verbeeld mij dat een eerste live ervaring van Mirek in zijn volledige glorie een unicum moet zijn. Wie dit wil mee maken, kan Mirek Coutigny op 14 september zowel op het Bus(k)-Festival in Ieper als op Leffingeleuren bewonderen.

 

This is The Odd Man saying: Deze muziek is niet voor iedereen. Gelukkig ben ik een muzikale spons, vandaar de review.

Meer lezen...

DVZ: Candlebags

16 JUL 2019

 

Dump's Veske Zever #8:

 

Candlebags 3.5/5

 

“Deze review wordt gesponsord door Dirks Kaarsenatelier”

 

De nieuwe maand brengt naast een heleboel PMS-ende vrouwen ook terug een nieuwe Dump’s Veske Zjever met zich mee. Met zo’n 245 inzendingen wordt het toch wel een hele opgave om de bomen doorheen het figuurlijke bos te zien. Als je echter sommige inzendingen beluistert, wil je absoluut niet het “iene-miene-mutte-f*ck-ik-heb-brol-gekozen”-risico nemen. Gelukkig begeleidde de kaars van het Hasseltse duo ‘Candlebags mij in de richting van kwaliteit. Het licht dat deze band produceert is bovendien nog makkelijker te verklaren dan mannelijke emoties. Als een bakje frieten de hemelse band ‘The Kills’ voorstelt, is Candlebags simpelweg een bakje frieten met mayonaise (op zijn Belgisch dus). Als je naar hun laatste single ‘Ticket To Freedom’ luistert, snap je zeker wat ik bedoel. De vette gitaar heeft een sound die perfect uit de vingers van Jamie Hince himself zou kunnen komen en af en toe komt de zang dicht in de buurt van die van Alison Mosshart. Luister vooral zelf zodat je me unaniem gelijk kan geven!

 

Dirk neemt gitaar en basdrum voor zijn rekening (zie hier het bewijs dat mannen kunnen multitasken! Dus alle feministische trutten mogen nu hun bekjes houden en een taart gaan bakken), terwijl zijn nicht Inge de zang en overige percussie bovenop deze awesomeness werpt. Het schrijfproces is trouwens ook een mooie symbiose. Waar Dirk de groove neerlegt tijdens een jamsessie, zal muziektherapeute Inge (of moet ik haar muziekfilosofe noemen) de nummers voorzien van de nodige emotie. Het resultaat van deze kruisbestuiving zijn twee EP’s en enkele geniale singles. Hun eerste EP ‘Love Kills’ kwam uit in 2015 en bevat enkele prachtige nummers die de mooie, maar toch wel lugubere cover backen. ‘Old Stone’ en ‘Moody Blue’ branden hier het felst, maar met nummers als ‘B-Ordeaux’ en ‘Groovy Movie’ toont Candlebags dat hun vlammetje ook zeer gevarieerd kan dansen en kronkelen. Vanop hun tweede ietwat eentonigere EP ‘Voyager’ kon enkel het rustige en magnifieke ‘Seven Billion People’ mij echt volledig bekoren, maar de twee singles die hierop volgden, ‘Fool for love’ en ‘Ticket To Freedom’ waren er terug “boenke” op!

 

Het kaarsenvet van Candlebags is zeker de moeite waard om op “50 Shades Whatever”-wijze je trommelvliezen mee in te smeren. En hiervoor zijn kansen genoeg als je naar hun touragenda kijkt!

 

This is The Odd Man saying: Voor goedkope kaarsen moet je in ‘den Action’ zijn. Voor kwaliteit in Hasselt.

Meer lezen...

DVZ: Lady Blaxx

16 JUN 2019

 

Dump's Veske Zever #7 

 

Lady Blaxx 4.5/5

 

“Wildfire? You know nothing Jon Snow”

 

Hoewel het “less is more”-principe van toepassing is voor alle klein geschapen mannen die met een Dodge Ram rondrijden, alsook voor de fanatieke espressodrinkers onder ons, gaat deze stelling totaal niet op voor ‘Lady Blaxx’, de Dump’s Veskje Zjever van deze maand. Van deze ware artieste die al meer podia heeft beklommen dan ik bresiliennetaartjes heb verslonden, kan je jammergenoeg slechts twee nummers terugvinden op Spotify of VI.be. Een ware zonde, gezien de kwaliteit waarop we getrakteerd worden.

 

Even een introductie. Lady Blaxx is een moedertje met de juiste verhouding aan flair, flavor en “fassass”, te horen aan de kolossale stem die ze zowel wijd open als gecontroleerd en geconcentreerd ten gehore brengt. Ze wordt hierbij perfect ondersteund door haar band, met een gelekte ritmesectie (drum en bas) die ze meenam uit een vorig muzikaal project.

 

Op aandringen van de fans nam ze een eerste single op, genaamd ‘Wildfire’. Wanneer je denkt dat dit nummer gaat over ochtendfaeces na een Mexicaanse culinaire ervaring, sla je de figuurlijke balzak goed mis. Deze soullady speelt dit oppervlakkige Blink 182-spelletje niet. Hier zit diepgang in! Deze song gaat namelijk over haar eerste ervaring als moeder, van de gekke vreugde tot het gevoel je handen te verbranden bij het dragen van zoveel levensverantwoordelijkheid. Haar gevoelens beschrijft ze met meer kracht en soul dan het specerijenrek van een Mexicaanse kok (Mijn excuses voor de talrijke Mexicaanse foodreferenties. Het ligt aan mijn maaltijdkeuze van gisteren. De chili con carne was bijzonder lekker). Wanneer je dit nummer beluistert is onmiddellijk klaar en duidelijk dat je te maken hebt met een collectief van muzikanten met maturiteit en een frontvrouw die er duidelijke en zelfzeker staat. Live moet dit een unieke ervaring zijn, die de muziek nog meer versterkt dan de Tec 7 waarmee mijn plinten aan de muur hangen.

 

Na deze kennismakingsronde wist Lady dat ze zich niet langer in de schaduw moest wanen. De 14de van deze maand kwam haar tweede single, ‘Smile’, uit op Spotify, met een intro die je zelfzeker zal grijpen en niet meer zal lossen. ‘Wildfire’ was in zekere zin nog een test, maar met ‘Smile’ zegt Lady Blaxx simpelweg “Fuck it wereld, hier ben ik!”. Mijn antwoord hierop is zo simpel als de boterkoek op zondagmorgen: “Hell yeah baby! Now where is that EP-record?”. Met deze twee rock/soul/pop-singles, die als een mix van ‘Skunk Anansie’ en ‘Alabama Shakes’ aanvoelen, is mijn honger bijlange niet gestild. Hopelijk kan ze de kwaliteit en variatie aanhouden op een toekomstige EP. Dus mijn beste lezertjes van deze hoogwaardige beerput van muzikale fascinatie, dit is er eentje om in het oog te houden! Trust me!

 

This is The Odd Man saying: Gracias om met volle interesse mijn non-glamoureuze mening te lezen. Now go f*ck yourself! Adios!

Meer lezen...

The Odd Man - De Ronde

27 MEI 2019

 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

DVZ: The Hindu Needle Trick

14 MEI 2019

 

Dump's Veske Zever

 

The Hindu Needle Trick - 3/5

 

“Een perfect passende, muzikale mozaïek waar de multiculturele maatschappij jaloers op zou zijn…”

 

Nieuwe maand, dus tijd voor een nieuwe Dump’s Veske Zjever! Vandaag presenteer ik jullie ‘The Hindu Needle Trick’, naast een Houdini-kunstje, een band met 1001 invloeden die zichzelf omschrijft als een sleazy rockband verstopt onder een poplakentje.

 

Net zoals zo vele kwaliteitsvolle bands die DVZ al heeft geselecteerd, heeft ‘The Hindu Needle Trick’ zijn piemel in Mechelen gestopt. Hoe ik het in mijn hoofd haal om Mechelen te bestempelen als een vrouwelijke identiteit? Simpel antwoord: IK schrijf de review, teef (ja, ik kan er ook honden bij betrekken als ik dat wil #mijnreview).

 

In hun zesjarig bestaan hebben deze gasten al een self-titled EP en twee volwaardige platen gereleased, waarvan de laatste ‘Animal Life’ werd gedoopt. De drie platen werden allemaal voorzien van originele en intrigerende albumhoezen, voor mij een eerste trigger om als een geile hond te snuffelen aan al deze lekkere teven van nummers die me worden voorgeschoteld. Hoewel zeker niet alle nummers mij konden bekoren (en van mij het label ‘albumvulling’ krijgen), vond ik toch genoeg mijn goesting om mijn hondenzakje meer dan eens leeg te spuiten. Nummers als ‘Human Time Machine’ en ‘Prizefighter Blues’, die iets weg hebben van een ‘Idiots’-song, zijn voor mij pure kunst en hebben voor mij de knoop door gehakt om deze band te selecteren voor DVZ. Daarnaast is deze band nog veelzijdiger dan een dissociërende geesteszieke met een gespleten persoonlijkheidsstoornis. Van een humoristisch nummer als ‘I Wish Your Wife Wouldn’t Look At Me Like That’ tot ‘Throw Me A Bone’ dat als een folklore popsong blijft plakken als de tompouce van zondag bij de koffie. En dan is er nog ‘Slow Burner’ met zijn ‘put me on repeat’-vibe. Kortom: voor iedere reu is er zeker een teef te vinden!

 

Deze band kan duidelijk catchy popsongs produceren die over van alles en nog wat kunnen gaan. De lyrics zijn on top en zouden van de hand van Rivers Cuomo kunnen zijn. Sommige gitaarlicks hebben iets weg van Josh Hommes afwijkende bluesladder. Verder hoor ik een vette stem en veelzijdige sound waarbij alle mogelijke objecten worden benut om een uniek geluid te creëren.

 

Op dit moment liggen er plannen en nummers klaar voor een volgend album. Nog meer teven om te ontdekken dus!

 

This is The Odd Man saying: “Ik ben alvast fan, jij niet? Piss off! Couldn’t care less!”.

Meer lezen...

DVZ: Red red

14 APR 2019

 

Dump's Veske Zjever #5

 

Red Red 4/5

 

“Red Red … wine?”

 

Red Red, naast een maandelijkse herhaling bij de vrouw en een Ghanees gerecht bestaande uit banaan geserveerd met iets wat er uit ziet als een mix van witte bonen in tomatensaus en een mislukte bolognaisesaus, is het ook een multiculturele band met zijn thuisbasis in het land der frieten, a.k.a La Belgique. Zo’n twee jaar en een half geleden leerde gitarist/banjospeler Steve de Amerikaanse globetrotter Tom uit Ohio kennen tijdens een comedy show. Na enkele jamsessies kwam de doorgedraaide Dj Courtasock het olijke duo vervoegen. Na verloop van tijd werd de band nog aangevuld met een bassist (Chris) en een broodnodige drummer (Pieter). Even blenden, et voila: Red Red was geboren!

 

Ze beschrijven zichzelf als een psychadelic turntable bluesband, maar net zoals mijn vrouw die haar gevoelens tracht te verwoorden, begrijp ik hier letterlijk de ballen van. Ik verduidelijk graag even mijn eigen interpretatie van hun muziek: Red Red klinkt als The Black Keys in de periode van El Camino, maar dan met turntables en veel meer eigen flavor en rockgehalte. Alle elementen hebben een eigen uitgesproken identiteit, maar komen toch in een mooie cohesie samen. De zang is spot-on, fenomenaal en krachtig en gezien de geboorteplaats van de zanger worden ook de Engelstalige lyrics perfect gebracht (iets wat soms wel een probleem is bij andere Belgische bands). Ook het unieke karakter van de bas springt er uit. Grappig genoeg werd deze massieve bassound opgenomen op een klein gitaarversterkertje. Less is more, baby! De goede ritmische secties en de turntable-skills van Dj Courtasock maken het plaatje compleet. Het eindresultaat past perfect en is verfrissend vernieuwend. Radio heeft dit trouwens als gemerkt, want Red Red klonk al op hun fm-frequentie!

 

Op hun vi.be-pagina kan je de vijf nummer van hun debuutplaat ‘The Alabama Kid EP’ beluisteren. Naast die Amerikaanse blues-vibe kan je ook wat wereldse ervaring uit de rugzak van zanger Tom merken. Dit is vooral te horen in het nummer ‘Spoonful’. ’I Gotto Know’ is een krachtig nummer waar je een vleugje van Seasick Steve’s nieuwste werk in kan horen (maar dan volgens mijn bescheiden mening veel beter). Het nummer ‘Did You Ever’ toont met zijn tempo en gevoel aan dat de band ook wat naar de uitersten kan resoneren zonder af te wijken van de kern die hun identificeert. Ten slotte kan ik de song ‘The Last Time’ uitroepen tot Miss Universe tussen al die andere hete wijfjes. Dit nummer, dat mooi zou passen naast de ‘Gracias Señor’-plaat van The Sore Losers, moet ASAP op mijn Spotify-lijst komen!

 

De band is volop nummers aan het schrijven voor een volgende plaat, maar wil zeker niet het vogeltje zijn dat zich beperkt tot één soort gezang. Ze willen namelijk hun blues-invloeden wat ombuigen en een 70’s vibe introduceren. Ik kan alleen in volle spanning en met een gezonde portie curiositeit en ongeduld afwachten tot ze de studio in gaan.

 

This is The Odd Man saying: Dance Alabama monkey, Dance!

Meer lezen...
Page 1 of 7
Goto page: 1, 2, 3 ...