The Night Flight Orchestra
The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Agenda
13 DEC
Nits
15 DEC
Portland
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
25 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
06 FEB
Ghost
16 FEB
Steel Panther
20 FEB
Tears for Fears
02 MAA
Neneh Cherry
08 MAA
Doro
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
22 MEI
Deus
02 JUN
Vestrock 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
Fotogalerij
Gehoornde Man @ De Leest - Izegem
Gehoornde Man @ De Leest - Izegem
Photo report: Matt Bianco
Photo report: Matt Bianco
Daan - Le Franc Belge - Schouwburg Kortrijk
Daan - Le Franc Belge - Schouwburg Kortrijk
Photo report: Accept
Photo report: Accept
Festival Review Woosha - Zaterdag
Festival Review Woosha - Zaterdag
Photo report: Ieperfest 2017
Photo report: Ieperfest 2017
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Karmaflow: The Rock Opera Videogame
Cult Corner: Waar is Ken
Cult Corner: Waar is Ken
Dour 2014 Fotospecial
Dour 2014 Fotospecial
Photo report: Lacuna Coil
Photo report: Lacuna Coil
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Paaspop 2014
Paaspop 2014
Buddha Bash 2015
Buddha Bash 2015
Photo report: Grensrock 2015
Photo report: Grensrock 2015

The odd man

Jingle bells ...capitalism smells


 

Iedereen zal dit nare gevoel wel herkennen. Je zit in je auto lekker te genieten van onze rustgevende Belgische ochtendspits of je zit op het werk te dagdromen van het weekend dat nog moet komen. Plots krijg je een vaag herkenbaar en onheilspellend gevoel. Het begint met die koude en kille rilling over je ruggengraat. Alle haartjes op je armen gaan rechtstaan en uw sfincter spant zich op alsof hij een onaangename verassing verwacht. En dan gebeurt het: uit het radiotoestel weerklinken de eerste deuntjes van een berucht kerstlied. Wanhoop en het bijhorende koude zweet komen boven borrelen en je beseft maar al te goed dat de “prachtige” tijd waarin we de geboorte van kindeke Jezus vieren is aangebroken. Fra-lalalalala schiet me dood! De laatste tien jaar herkennen we het aanbreken van deze hoog christelijke periode al sneller aan de Coca-Cola kerstreclame die door onze beeldbuizen geprojecteerd wordt dan door de kaarsjes van een adventskrans te zien branden. But who cares? Cadeautjes, cadeautjes en nog eens cadeautjes! Daarbovenop de talloze kerstmarkten met glühwein, jenever en een warme chocomelk voor de kleine sloebertjes, ow yeahhh…

 

Dat bijna heel West-Europa het christelijk geloof heeft doorgespoeld in het toilet der rationaliteit is volledig begrijpelijk. En hoe pijnlijk het ook is, dit fenomeen is al te snel waarneembaar wanneer je merkt dat mensen sneller kunnen zeggen wanneer het solden zijn dan wanneer het tijd is om te vasten. Maar ons creatieve kopje heeft aan deze periode een andere betekenis kunnen geven: familie, samenzijn en delen. Idyllisch niet? Een hele avond samen zijn en elkaar liefhebben rond de grote familietafel. Ikzelf geniet hier enorm van. Maar dan heb je natuurlijk ook de talrijke families waarbij de façade nog steviger overeind staat dan opa zijn “hoe-ha” na het nemen van de blauwe wonder pil. “Laten we klinken op nonkel die al zes maanden nuchter is!” Nonkel zit daar dan met zijn ‘Kidibul’ of ‘Stassen Perzik Zéro Alcohol’ terwijl de rest het goede spul drinkt. Je kan er enkel medelijden mee hebben. De arme rakker moet die avond overleven zonder zich te kunnen bezatten. Een serieuze opgave als je het mij vraagt. Het laatste restje van het christelijke geloof dat je daar nog kan vinden, na het kerststalletje onder de kerstboom, is nonkel die denkt: “God, verlos mij van mijn familie”.

 

Na het uitgebreide aperitief kunnen we dan onze voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijke kerstmaaltijd. Ik heb het geluk te komen uit een middenklassegezin. Dat wil zeggen: lekker eten, goed eten en veel eten. (In tegenstelling tot onze minder bedeelde broeders die het moeten stellen met een lasagne van den Aldi (wat trouwens de beste van de wereld is, maar dat is een column voor een andere keer) en een Cara pils.) De steunpilaar van deze exorbitante maaltijd: boontjes in spek gerold! Zolang dit maar op mijn bord ligt, blijft Kerstmis voor mij de meest geniale periode op deze modderballon (na mijn verjaardag natuurlijk). Boontjes met spek dus! En niet de gezonde variant in de oven, maar de in vet gebakken in de pan versie. Al kwijlend kunnen we dan de koffie klaar zetten die de heerlijke kerststronk moet vergezellen (broeksknoop intussen open).

 

Ik was als kind vooral aan het wachten op dit moment, want mijn ouders waren zo sympathiek om mij een hele avond lang te kwellen met hun “cadeautjes pas bij de koffie”-traditie, the bastards.

De cadeautjes, prachtig toch? Geven en krijgen onder de noemer “liefde”. Weken ervoor worden er al naampjes getrokken, gevolgd door de alom bekende vraag: “Voor hoeveel kopen we?” Hopla, daar wordt het sentimentele systeem al even snel doorprikt als een egel die een ballon wil neuken, omdat we een prijs gaan plakken op elkaar. Mama is zoveel waard, broer en zus zoveel. En voor opa wat saaie kousen want we zien hem zo graag.

 

Kort voor dit heilig feest kan je op Youtube nog de beelden zien van het mooie en idealistische Amerika, waar ze hun beruchte ‘Black Friday’ houden. Hallucinante beelden die de mensheid zo triestig weerspiegelen. Het zijn haast een bende op hol geslagen apen. Als dit nu geen sluitend bewijs is voor de, soms nog steeds in vraag gestelde, evolutietheorie. Face it, we are all monkeys. Maar je kan denken: “Hé Odd Man, misschien doen ze het om dan toch maar die veel te dure playstation te kunnen kopen om hun kindje gelukkig te maken. Dan heeft hij/zij ook iets moois zoals de rijkere kindjes van de klas.” En dit kan perfect kloppen mijn beste lezertjes, maar zoals de bekende internet meme luidt: “Bitch, please”! Je kan niet ontkennen dat onze samenleving doordrenkt is van het kapitalisme en materialisme die op zijn beurt het egoïsme laat opblazen als een zekere minister die het all-you-can-eat buffet bij Pizzahut heeft gespot. Een perfect voorbeeld voor deze stelling zijn de beeldjes van het kunstwerk ‘Coming World Remember Me’, Waarbij elk beeldje een persoon voorstelt die gestorven is tijdens De Groote Oorlog. Of moet ik ondertussen zeggen ‘Coming World SELL Me’?! Al een maand voor de officiële datum waarop je een beeldje kon gaan afhalen, stopten er al bussen vol met ‘de ouderen van tegenwoordig’ om hun zakken van de Lidl vol te proppen met de kleine hoopjes klei. En of ze nu werden aangesproken door de organisatie maakte niets uit. Hier kwam het “ik ben doof schatje” excuus pas echt goed van toepassing. Er kwamen me verschillende verhalen ter ore van hoe de beeldjes zelfs eerst gekeurd werden voor ze in de zak gingen. Afgekeurde beeldjes vlogen gewoon terug op de hoop. Net als in de echte wereld zijn afwijkingen en abnormaliteiten niet welkom op de schouw van onze “moreel perfecte” oudere generatie, hoewel zij vaak de eerste zijn om te zeggen dat “de vreemdelingen” en “de jeugd van tegenwoordig” geen respect hebben (opnieuw Bitch, Please). Ik ben mij er goed van bewust dat ik niet mag veralgemenen, maar wat ik zag, hoor en las over dit thema sloeg me K.O van verontwaardiging. Dit is een perfecte filosofische spiegel die we onze maatschappij voorhouden, maar degene die er zich schuldig aan bevinden zijn gewoonweg te dom om te beseffen wat ze in die spiegel zien. Het excuus “de anderen doen het ook” komt hier even vlot naar boven drijven als bij de meeste Duitsers die spontaan “Ich bin kein Nazi” riepen als ze een U.S - G.I zagen aandraven. Well now, this just rubs me the wrong way!

 

Gelukkig zijn er de vele goede doelen die we kunnen steunen om ons een warm gevoel te geven, zodat we die arme stakkers aan de ingang van de supermarkt kunnen negeren. Gelukkig is er ook nog een groot deel van onze maatschappij die net dat beetje anders is, die de Warmste Week van Studio Brussel steunen omdat ze erin geloven, die zonnepanelen plaatsen voor (voornamelijk) de juiste redenen en die beseffen dat katten vergiftigen om uw vogeltjes in gevangenschap te beschermen fout is. Het is ook geruststellend om te zien dat ze hun moreel kompas via hun genen en opvoeding doorgeven aan het nageslacht. Er is hoop voor de toekomst. En voor degene waarvan ik hun perfecte façade heb doorprikt en als gevolg de ware stank van de onderliggende koeienvlaai naar boven komt, hier wat advies van je goede oude vriend ‘The Odd Man’. Als je elkaar echt graag ziet, probeer dat dan elke dag te tonen. Ga niet op Valentijn dat boeketje bloemen kopen in de Q8, om ze dan de rest van het jaar dagelijks een flinke pak rammel te verkopen. In plaats van de zoveelste in de rij te zijn om uw schattebout een sterk afgeprijsde iPhone X te kunnen geven, neem die tijd om aan hem of haar te spenderen. En het laatste wat we kunnen missen is de graaicultuur die nu overduidelijk in mijn vizier is gekomen.

 

This is The Odd Man saying happy holidays you motherf*ckers! Stay sexy en tot volgend jaar voor meer zever from yours truly! XxX

 

Meer lezen...

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van 2016

18 DEC 2016

 

Dode legendes, Britse klasbakken, één vrouw en een voetbalploeg muziekbelgen om trots op te zijn

 

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van ‘16

 

Na de lijst met hemelse metalschijven is het natuurlijk ook de beurt aan de andere populaire genres om in een prominent rijtje gezet te worden. Enkele grootheden kwamen dit jaar te gaan en gaven ons nog net voor hun laatste ademstoot een afscheidscadeau om in te kaderen. Het Belgische en Britse erfgoed is weer enkele iconische albums rijker en ook Christoff deed weer zijn stinkende best om zijn elvendertigste plaat (Hou Me Vast) met de gemeende gemaakte glimlach aan de man te brengen. Samen met Parquet Courts (Human Performance), Field Music (Commontime), Frank Ocean (Blond) en Wilco (Schmilco) haalde de Nachtegaal van Ninove het nipt niet. Dit zijn de zestien pop-/rock-/hiphopplaten van 2016:

 

16. Brihang – zolangmogelijk

 

Rappen en rijmen met een West-Vlaamse tongval van aan’t zéétje. Toveren met de schat aan woorden die onze Nederlandse taal rijk is. Brihang is een aparte poëet, een hiphopper in hart en nieren, een éénmansleger dat schiet met snedige zinnen die baden in de eerlijke vredigheid. Dit is een debuutplaat waar je als trotse West-Vlaming niet om kan.

 

Toptracks: te groot, kleine dagen en morsen

 

15. Car Seat Headrest – Teens Of Denial

 

Misschien wel dé verrassing en hét buitenbeentje van de lijst. Car Seat Headrest timmert sinds 2010 aan een carrière binnen de indie-rock-scene alwaar ze de straten met middelmatige formaties kunnen plaveien. Met Teens Of Denial onderscheidt het viertal uit Virginia zich van zijn genregenoten.

 

Toptracks: Fill In The Blank, Destroyed By Hippie Powers en Drunk Drivers/Killer Whales

 

14. James Blake – The Colour Of Anything

 

Nummer drie van JB is wederom een set glanzend porselein van het zuiverste soort geworden. Broos en breekbaar maar tegelijk krachtiger dan de beste pijnstiller.  Less is more is nog steeds één van de gouden regels waar Blake trouw aan blijft. Een gewoonte die bij andere artiesten na drie albums snel zoek is.

 

Toptracks: Radiosilence, Love Me In Whatever Way en I Need A Forest Fire (feat. Bon Iver)

 

13. The Last Shadow Puppets – Everything You've Come To Expect

 

Het mooist gevormde duo/zijproject in jaren! Alex Turner en Miles Kane zijn bro’s die van magisch musiceren hun bad habbit hebben gemaakt en dat zijn we hen eeuwig dankbaar.

 

Toptracks: Aviation, The Element Of Surprise en Bad Habits

 

12. Het Zesde Metaal – Calais

 

100 op 1, de op één na mooiste lijst van het eindejaar, werd dit jaar op magistrale wijze gekaapt. Niemand minder dan Het Zesde Metaal slaagde er deels onverwacht maar vooral helemaal terecht in om met Ploegsteert het hoogste Belpopschavot voor de neus van Jacques Brel en Gorki als een echte wielergod te bestijgen. Dat hun vierde worp Calais, die overal lovend onthaald werd, daar voor iets tussen zit, laten we in het midden. Het is nog al niet naar de wuppe!

 

Toptracks: Naar de Wuppe, Onderbemand en Calais

 

11. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project

 

Als Madonna the Queen of Pop genoemd wordt dan mag Polly Jean Harvey zonder verpinken de titel van keizerin van de alternatieve rock opgespeld krijgen. Na vijf lange jaren is de Britse terug van weg geweest met een negende LP. Op The Hope Six Demolition Project, een hele mond vol, laat Harvey haar met goud omrande excentrieke kantjes schitteren tussen al dit mannenvolk.

 

Toptracks: River Anacostia, Medicinals en The Wheel

 

10. Soulwax – Belgica Original Soundtrack

 

‘Een soundtrack kan niet zonder beeldmateriaal en een film kan niet zonder machtige muziek.’ Soulwax maakt hier met veel bravoure een halve waarheid van, waarbij enkel het tweede deel overeind blijft staan. Na het bekijken van Belgica, dat verplicht voer is voor iedere zelfrespecterende filmfanaat, werd hun fantastische filmmuziek al meerdere keren door onze bovenkamer gejaagd. De gebroeders Dewaele bewijzen wederom hun multi-instrumentalistische veelzijdigheid met behulp van een schare topartiesten uit alle uithoeken van ons kleine Belgica.

 

Toptracks: The Best Thing (Charlotte), How Long (The Shitz), Turn Off The Lights (White Virgins) en Inward (Noah’s Dark)

 

9. Band Of Horses – Why Are You Ok

 

Vijf platen op dubbel zoveel jaren tijd is een mooi gemiddelde. Ook al was de kwaliteit van die albums wisselend, Band of Horses is een band die je niet zomaar in de bek mag kijken. De formatie rond frontman Ben Bridwell heeft een hobbelige weg afgelegd maar lijkt met Why Are You OK, die de rest van de discografie op een drafje lijkt voorbij te steken, weer goed op weg om de beste knol van de stal te worden.

 

Toptracks: Dull Times/The Moon, Solmen Oath en Casual Party

 

8. Preoccupations – Preoccupations

Deze Canadezen, voorheen bekend als Viet Cong, verrasten dit jaar vriend en vijand met een verse schijf onder een nieuwe naam. Dat Preoccupations geen grote massa’s op de been zal brengen, is aan de ene kant misschien wel een goede zaak. Want onontgonnen diamanten die niet elk uur van de dag via de radio rond onze oren worden gedraaid zijn er om gekoesterd te worden.

 

Toptracks: Anxiety, Memory en Fever

 

7. Bon Iver – 22, A Million

 

De honkvaste Vernon liet zijn kersverse tracks voor de eerste keer in 2016 los op zijn eigen muziekfestival in Eau Claire, Wisconsin. Niet veel later werden de eerste nieuwe afgelijnde strepen Bon Iver in vijf jaar tijd via YouTube en sociale media op de wereld losgelaten. Laaiend enthousiast en met een grote honger naar meer werden 22 (OVER S88N) en 33 “GOD” tot de laatste breekbare vezel verslonden. Tot in Vorst, Justin!

 

Toptracks: 22 (OVER S88N), 33 “GOD”, 29 #Strafford APTS  en 8 (circle)

 

6. Ertebrekers – Otel

 

Met soulvolle funky blieps waar het zweet met dikke zoute druppels van drupt en een zeemzoete laag West-Vlaamse lyrics zorgden Ertebrekers dit jaar tussen alle bagger door voor het mooie weer op menig radiostation.

 

Toptracks: De Zji, Party Too Much, Miss Amerika en Woarom

 

5. Compact Disk Dummies – Silver Souls

 

4 jaar geleden al triomfeerden Compact Disk Dummies op Humo’s Rock Rally. Maar op kwaliteit staat geen houdbaarheidsdatum en de broertjes Coorevits namen na hun opmerkelijke EP Mess With Us hun tijd om een eerste langspeler ambachtelijk te fabriceren. Lennert en Janus zetten als echte pro’s hun voet stevig neer naast genre- en provinciegenoten Goose en SX. Dit Waregems raspaardje briest, en hoe!

 

Toptracks: Silver, Girls Keep Drinking, Holy Love, Remain In Light en No More

 

4. Leonard Cohen – You Want It Darker

 

82 jaar vol ups & downs, gedrenkt in inktzwarte melancholie met lef omgezet in fabelachtige loeders zonder kapsones. De titeltrack waarmee het album uit een donkere krocht komt gekropen weet ons al het volledige najaar te beklijven. De grauwe stem van Cohen wrijft als grofkorrelig schuurpapier over onze ziel. You Want It Darker, studioplaat nummer veertien, is de zwanenzang van een klasbak, een heerser tout court. Tot altijd Leonard!

 

Toptracks: You Want It Darker, Treaty, Leaving The Table en Traveling Light

 

3. David Bowie – Blackstar

 

‘Well, at one time, you've got it, and then you lose it, and it's gone forever. All walks of life: George Best, for example. Had it, lost it. Or Lou Reed, or David Bowie...’ (Quote Sick Boy, Trainspotting). Guess again, Bowie is it in heel zijn leven nooit verloren. Met Blackstar deed hij nog een grote schep bovenop zijn overvolle carrière. Bowie ging er uit met een onvergetelijke climax. ‘There's a starman waiting in the sky!’

 

Toptracks: Blackstar, Lazarus, 'Tis a Pity She Was a Whore en Dollar Days

 

2. Iggy Pop – Post Pop Depression

 

Met de slagzin: ‘I’m gonna break into your heart!’ laat Iggy zijn laatste worp ronkend uit de garage rollen. Om van Post Pop Depression een onvergetelijk hoofdstuk in zijn oeverloos oeuvre te maken riep hij de hulp in van Josh Homme. De chemie tussen beide rocklegendes zorgt in, tegenstelling tot wat de albumtitel doet vermoeden, voor knetterend vuurwerk om welgezind van te worden.

 

Toptracks: Break Into Your Heart, Gardenia, In The Lobby, American Valhalla en Vulture

 

1. Radiohead – A Moon Shaped Pool

 

Na een te lange afwezigheid is Radiohead back in business. Een kersvers album dat hier en daar een track heeft die al meer dan een decennium in de wachtzaal stond te popelen om zich in al zijn glorie te tonen aan de buitenwereld. Volgend jaar komen ze eindelijk nog eens richting België om ons live een duik te laten nemen in A Moon Shaped Pool, plons.

 

Toptracks: Burn The Witch, Daydreaming, Decks Dark, Ful Stop, Present Tense en The Numbers

 

Meer lezen...

De 16 Live concerten van 2016

13 DEC 2016

 

Het jaar waarin de pensioenleeftijd van de hardwerkende muzikant nog maar eens opgetrokken werd

 

Live 2016

 

Live was 2016 een voltreffer. Na de aanslagen in Parijs en Brussel vonden de topartiesten uit binnen- en buitenland de weg terug naar ons onder festivals en concerten bedolven Belgenlandje. Per tricoloren hoofd tellen we op wereldvlak hoogstwaarschijnlijk het grootste aantal muziekfestiviteiten. Met festivals als Dour, Les Ardentes, Lokerse Feesten, Suikerrock en Alcatraz alleen al komen we al aan een kleine duizend optredens en dan hebben we de Grote Drie (Pukkelpop, Graspop en alles dat op de Werchterse heide doorgaat) nog niet meegeteld. Ook onze buurlanden pikken gewillig een graantje mee van deze drukbezette muziekagenda. Zo kunnen we met een halve naftebak naar Main Square Festival in Arras, Best Kept Secret in de Beekse Bergen en Vestrock in Hulst dokkeren. Slayer, Disclosure, NOFX en Faces On TV imponeerden maar schoten net dat tikkeltje te kort. 2016 zag er live zo uit:

 

16. Stonemule (JH Chaplin)

 

Stekelige stoner uit Koksijde. Op het podium veranderen de gitaren van Stonemule in nietsontziende stormrammen.

 

15. Black Mountain (De Kreun)

 

De krachtige combinatie van de zoetgevooisde stem van zangeres Amber Webber met de uitvoerige riffs van frontman Stephen McBean zijn beter dan eender welk hallucinogeen.

 

14. De Ideale Wereld (Pukkelpop)

 

Enig in zijn soort! Pukkelpop 2016 waren ook een beetje de IDW-fandagen en met een show die de Wablief?!-tent dagelijks vulde met gierende grappen en grollen was er rond 18u eens iets helemaal anders te beleven.

 

13. Steel Panther (Lokerse Feesten)

 

Steel Panther is een gimmick en ze doen het live zo overdreven goed dat je dit doorheen hun set, telkenmale doorspekt met gevatte oneliners, bijna zou vergeten. We kunnen hier zelfs al spreken over een ware hairmetal-revival want de populariteit van de in luipaardmotief gehulde heerschappen bereikt stilaan een ongekend hoogtepunt. ‘Death to all but metaaalll!’

 

12. Soulfly (Vooruit)

 

Een spervuur aan hits uit hele Soulfly- en Sepultura-era. De Vooruit daverde nog eens vanouds op zijn antieke grondvesten.

 

11. Het Zesde Metaal (JH ’t Ipperste)

 

Het is maar een try-out. Say what!? Het Zesde Metaal staat al tien jaar lang garant voor gezellige avonden rond een imaginair kampvuur met meezingmomenten die niet op twee handen te tellen zijn.

 

10. Diesel Junk (JH Chaplin)

 

Rijzende ster aan het Belgisch rockfirmament! Na Your Highness, King Hiss en Fire Down Below zal Diesel Junk binnenkort met een eerste EP of - laat ons hopen – LP nog een versnelling hoger schakelen. Live staat deze band als een onuitputtelijke steengroeve vette brokstukken stoner te spuwen alsof het niets is.

 

9. PJ Harvey (Vorst Nationaal)

 

Een concert in Vorst Nationaal met het licht aan zonder fietjefatjerie – lees: op hol geslagen spots die om de drie seconden van kleur veranderen – , het is eens iets anders. PJ Harvey, 47 jaar inmiddels, is nog steeds in form en doet live lekker haar goesting en dat volledig naar de zin van haar brede fanbase.

 

8. Steak Number Eight (SWC)

 

Een thuiswedstrijd voor een afgeladen vol Schouwburgplein. Meer hadden Brent en zijn vrienden niet nodig om misschien wel het beste jaar sinds het begin van Steak Number Eight af te sluiten.

 

7. Noel Gallaghers High Flying Birds (Pukkelpop)

 

Rasartiesten blijven hoog vliegen met of zonder hun ex-band. Live schudt Noel met veel gevoel voor timing nog steeds de Oasis-klassiekers van weleer uit zijn vestmouw, afgewisseld met toppers van zijn solowerk. Great performance, lad!

 

6. Dyscordia (Alcatraz pre-show, De Kreun)

 

Een dijk van een plaat en een live-reputatie die groter is dan het ego van de man op plaats zeven. Dyscordia mag dan ook op heel wat bijval rekenen in binnen- en buitenland en heeft dit alleen maar aan zichzelf te danken. Hail aan onze eigen metal-harlekijnen.

 

5. King Hiss (De Kreun)

 

We hebben het al genoeg gezegd, iedereen die zich ook maar iets aantrekt van het Belgische rockpatrimonium kan niet meer omheen King Hiss. Live leeft dit kwartet zich steevast uit als een school bloeddorstige piranha’s op een spartelende prooi. Animo verzekerd.

 

4. Parkway Drive (AB, Lokerse Feesten)

 

Vanuit Byron Bay (Australië) hebben ze de wereld veroverd. En dat hebben ze vooral te danken aan de kunststukjes die ze live elke keer opnieuw ten berde brengen. Vergeet Bring Me The Horizon, metalcore kan weldegelijk mainstream en lekker loeihard blijven klinken.

 

3. Compact Disk Dummies (Pukkelpop, De Kreun)

 

Je bent wild en je jongt wat. In het geval van de gebroeders Coorevits was dat een oerdegelijke debuutplaat. Hun optredens op de verschillende zomerfestivals en hun tournee die hen in het najaar naar middelgrote concertzalen bracht, werden bedolven onder een berg lof.

 

2. Iggy Pop (Main Square Festival)

 

Mankend in gegrild bloot bovenlijf, het is op het eerste zicht geen zicht. Edoch moeten we genieten van de tijd die ons nog rest met dit pop-/rock-/punk-icoon. Iggy Pop was met zijn plaat Post Pop Depression, die hij samen met ene J. Homme in elkaar knutselde, gewoonweg één van de grootste blikvangers van 2016. Iggy is een grote meneer.

 

1. David Gilmour (Grote Markt Tienen)

 

40 jaar oude classics feilloos na spelen en met een indrukwekkend beeldscherm tot leven brengen, het is maar weinigen gegeven. David Gilmour gaf afgelopen zomer twee keer van jetje en deed dit met de klasse en de overgave die de naam Pink Floyd waardig was. Een concert om volledig comfortably numb van te worden.

 

 

Meer lezen...

De 16 hardrock - metalplaten van 2016

07 DEC 2016

 

Death to all but metal

 

De 16 hardrock-/metalplaten van ‘16

 

Na een lange queeste door donkere krochten en rotsachtige tunnels met op het einde brandend vagevuur hadden we zestien glanzende geslepen schijven over om in een edelmetalen kadertje op te hangen. Enkele metalmastodonten, die we van mijlenver al zagen en vooral hoorden aankomen, vormen samen met vijf Belgische formaties en enkele notabele nieuwkomers een knetterende keure met ons huisembleem in kaarsvet op. Geen Volbeat, Sabaton, Red Fang of Megadeth die met hun verdienstelijke pogingen net buiten de laatste zestien vielen. Het harde jaar 2016 zag er zo uit.

 

16. Whitechapel – Mark Of The Blade

 

Deze Amerikanen bouwen al tien jaar een carrière uit die hen tot in de subtop van het deathcore-genre bracht. Met hun zesde album, het vlijmscherpe Mark Of The Blade, zet deze band rond brulboei Phil Bozeman een ferme moshpit-sprong vooruit.

 

Toptracks: Mark Of The Blade, Bring Me Home en A Killing Industry

 

15. Korn – The Serenity Of Suffering

 

Deze jolige bende rond charismatische frontman Jonathan Davis heeft al lang geen inleiding meer nodig. In hun twaalfde hoofdstuk krijgen we meer van hetzelfde met nu-metal gekruide Korn-goedje. Het lieve leven en hoe het te lijden volgens Jonathan en zijn amigos.

 

Toptracks: Rotting In Vain, The Hating en A Different World (feat. Corey Taylor)

 

14. Vicious Rumors – Concussion Protocol

 

Onversneden thrash op ambachtelijke wijze gefabriceerd door de immer sympathieke Geoff Thorpe en zijn achterhoede. Laat de afgebleekte spandex jeansbroeken en versleten sneakers met opgetrokken witte sportsokken maar aanrukken en laat je vooral meeslepen door de ontelbare gitaarsolo’s die gierend en niets ontziend op je afkomen.

 

Toptracks: Concussion Protocol, Chemical Slaves en Chasing The Priest

 

13. Your Highness – The Quietus

 

Eén nummer, een 20’25” lange streep steengoede stoner met country- en bluesinvloeden. Met een uitgebalanceerde opbouw gaat deze loeder richting hoogtepunt. Deze Antwerpenaren zijn niet meer weg te denken uit de bloeiende Belgische metalscene. Zijn koninklijke hoogheid Filip I mag tevreden zijn.

 

Toptracks: The Quietus

 

12. Fire Down Below – Viper Vixen Goddess Saint

 

Onze tweede troep Belgen in deze met klatergouden omlijsting versierde opsomming komen uit de Oost-Vlaamse provinciehoofdstad. Viper Vixen Goddess Saint is een plaat die Josh Homme en John Garcia met Kyuss twintig jaar geleden konden gemaakt hebben. Stonerrock met inhoud.

 

Toptracks: Through Dust and Smoke, Dashboard Jesus en The Mammoth

 

11. Meshuggah – The Violent Sleep Of Reason

 

Al bijna drie decennia met passie voor perfectie en bakken lef leveren deze zotte Zweden het betere technisch onderlegde materiaal af. The Violent Sleep Of Reason is tegelijk loeihard als moeilijk te doorgronden. Maar eens je de boel doorspit hebt, opent zich een heel nieuwe wereld, die van de meesterlijke Meshuggah.

 

Toptracks: Clockworks, MonstroCity en Violent Sleep Of Reason

 

10. Carneia – Symmetry Of Mind

 

Begin 2016 verblijdde Carneia ons met een machtig mooie EP. Naast de onmiskenbare Tool-invloeden zijn de West-Vlamingen vooral zichzelf en strooien ze met rake riffs en puntige lyrics. Dit is een mokerslag die onze hersenpan symmetrisch in tweeën splijt.

 

Toptracks: Black Mess en White Collar

 

9. Hatebreed – The Concrete Confessional

 

Ontbloot bovenlijf, wit gebalde vuisten in de lucht en gaan met die metalcore-banaan. Na zeven zoevers van formaat staat deze bende bloeddorstige bulldogs er nog steeds. Een voorbeeld voor vele genregenoten die nog steeds een puntje kunnen zuigen aan deze vakkundig omhoog gestoken middelvinger.

 

Toptracks: A.D., Looking Down The Barrel Of Today en Something’s Off

 

8. Amon Amarth – Jomsviking

 

Hail, Thor! Opperbaard Johan Hegg en zijn gevolg bestormde met hun conceptplaat Jomsviking al heel vroeg dit jaar ons gehoorkanaal om daar na menig luisterbeurt als arrogante Viking te blijven zitten. Amon Aamarth, na IKEA en ABBA het interessantste exportproduct van Zweden.

 

Toptracks: First Kill, Raise Your Horns en At Dawns First Light

 

7. Desert Mountain Tribe – Either That Or The Moon

 

Hardrock met een ferme scheut psychedelica, dat is wat je kan verwachten van Desert Mountain Tribe. Hun debuutplaat is een reis die de grenzen van dit universum met gemak overschrijdt.

 

Toptracks: Feel The Light, Take A Ride en Interstellar

 

6. Metallica – Hardwired…to Self-Destruct

De meningen zijn verdeeld over de nieuwe van Metallica. Wat James en co vooral doen is verdelen en opnieuw heersen over de metalwereld. Wij hebben ons al kostelijk geamuseerd met de nieuwe riedels. Voor iedere song werd een videoclip gemaakt en het classic-gehalte is recht evenredig met de gemiddelde aanwezigheid van testosteron bij de vier heerschappen. Uuhyeaah!!

 

Toptracks: Murder One, Halo On Fire, Spit Out The Bone en Atlas, Rise!

 

5. Sodom – Decision Day

 

Met de standvastigheid van een stoomtrein gevuld met kolen die door de thuisregio van het Ruhrgebied dendert, vlamt Sodom een nieuwe schijf de wereld in. Decision Day, numero vijftien in de rij, is er eentje om in metalmiddens te koesteren. Sodomme goed gesmeed!

 

Toptracks: In Retribution, Rolling Thunder en Who is God?

 

4. Deftones - Gore

 

Deftones zijn dit decennium bezig met een sterke remonte. Ze leveren de ene fijne plaat (Diamond Dogs, 2010) na de andere (Koi No Yokan, 2012) af en net op het moment wanneer je niets beters meer verwacht, geven Chino Moreno en co met Gore een wel afgemeten schop in onze radijzen. Met het buikgevoel van een statige flamingo wordt op hun achtste hoofdstuk sfeervolle metal van het zuiverste soort afgeleverd.

 

Toptracks: Acid Hologram, Doomed User en Phantom Bride

 

3. Dyscordia – Words in Ruin

 

Dyscordia is not your regular metalband, laat dat duidelijk zijn. Deze zeskoppige formatie, die uit West-Vlaamse klei is getrokken, grossiert in progressieve metal. Met aanstekelijk enthousiasme en een portie werklust spelen ze zowat alles plat waar ze op de affiche pronken. Words in Ruin ruïneert daadkrachtig de concurrentie, als die er al is, en laat ons sprakeloos achter.

 

Toptracks: Harlequin’s Grief, Bail Me Out, The Masquerade en Chthonic Star

 

2. King Hiss - Mastosaurus

 

De tweede worp van de stonerkeizers van King Hiss is een monsterlijke morzel metal van buitenaards niveau geworden. Ééntje met onmetelijk veel durf en de internationale allure van Guy Verhofstadt. Met dit machtige materiaal en een live-reputatie waar je een Sportpaleis op kan bouwen ziet hun toekomst er stonerrooskleurig uit.

 

Toptracks: Homeland, Tourniquet, Mastosaurus en Killer Hand

 

1. Gojira - Magma


Met hun laatste vulkaanuitbarsting nestelen de Franse metalmonsieurs zich voorgoed aan de top van dit hemelse genre. Als een volleerde Vesuvius komt Gojira ietwat berekender dan op hun vorige platen tot een onstuitbare ontploffing in de magmakamer. Blinkend edelmetaal voor frontman Joe Duplantier en zijn mecs want dit is met voorsprong het beste metalgerief dat dit jaar afgeleverd werd. In 2017 komen ze al naar de AB en hoogstwaarschijnlijk één of meerdere zomerfestivals om het wilde beest in zich los te laten.

 

Toptracks: Silvera, The Cell, Stranded, Magma en Only Pain

 

Meer lezen...

De 16 tracks van 2016

29 NOV 2016

 

Mr. Grim Reaper heeft zijn zeis mogen slijpen

 

De 16 tracks van ‘16

 

Hoppa we zijn alweer december, de maand waar gewillig op de schoot van oude grijsaards met lange baarden uit volle borst liedjes worden gekweeld van zwarte jingle pieten all away tot zie ginds komt de Trumpboot uit den Amériek weer aan. Mmm December, het laatste hoofdstuk van het jaar dat vol overgave geurt naar met praliné gevulde péties en pruttelend fonduevet vol goeie bedoelingen. Maar bovenal is december de maand van de eindejaarslijstjes vol vaste waarden en frisse ontdekkingen. Om te beginnen de tracks/singles/songs/liedjes/strepen die alles in zich hebben ominstant-pretlichtjes in de ogen te toveren en de haartjes in ons gehoorkanaal te strelen met een zachte winterplaid. Kortom gratis therapie voor het hele lijf. Seeking Closure (Dvtch Norris), Pink + White (Frank Ocean), Bad Habits (The Last Shadow Puppets) en Casual Party (Band Of Horses) grepen net naast een stek bij de laatste zestien. Zoals iedere oplijsting is ook deze voor discussie vatbaar.

 

16. Desiigner - Panda

Rrrraa… Als je op straat, op het werk en ook thuis uit het niets mensen van alle leeftijden hoort kraaien als Desiigner dan heb je een tophit beet. Rappen en rijmen kan Sidney Royel Selby III uit Brooklyn als de beste. Een gouden raad: niet té veel bling-bling en op het rechte pad blijven Sid, you got swag!

 

Songquote: ‘Black X6, Phantom/White X6, look like a Panda’

 

15. Preoccupations - Memory

 

De prijs voor langste loeder gaat naar de eigengereide heerschappen van Preoccupations. De Canadese band, voorheen bekend als Viet Cong, verrasten dit jaar vriend en vijand met een verse schijf onder een nieuwe naam. Memory is Joy Division met de moodswings van wijlen frontman Ian Curtis, overgoten met een scheut nieuwe techniek. Geef Matt Flegel en co wat tijd en ze zullen ook jou met oeverloos gemak inpakken.

 

Songquote: ‘But the picture seemed sharp enough to view life through you’

 

14. Metallica - Murder One

 

Zonder Lemmy geen Metallica. Een strakke song vol Motörhead-verwijzingen. Een overdonderende ode voor de overleden legende van buiten categorie. De videoclip van deze ruwe staaf edelmetaal geeft gensters. Moet er nog grind zijn!?

 

Songquote: ‘Aces till’ you die’

 

13. Het Zesde Metaal - Naar De Wuppe

 

Geen haar op ons hoofd, ook de grijze niet, dat nog twijfelt aan de capaciteiten van Wannes Capelle en zijn compagnie vol rasmuzikanten. Na Keuning Van De Jacht, Ploegsteert en Gie, Den Otto en Ik hebben ze met Naar De Wuppe een zoveelste hit beet die kan uitgroeien tot een anthem van een generatie. Zonder franjes en met de zeldzaamheid van een gespotte wolf in de Ardense contreien worden de dingen des levens in een muzikaal kleedje gestoken.

 

Songquote: ‘d’ èrde warmt ip, mo de wereld verkilt’

 

12. Bon Iver - 33 “GOD”

 

Dat er aan Bon Ivers nieuwe plaat veel marketingkak hing, kon frontman Justin Vernon zelf niet erg goed verdragen. Desalniettemin levert de singer-songwriter een derde plaat af waarmee hij zonder blozen tussen de groten van zijn generatie kan gaan staan. Onze ‘skinny love’ voor de engelenzang van Justin was al big van bij zijn debuut. Klasbak!

 

Songquote: ‘I'd be happy as hell, if you stayed for tea’

 

11. Compact Disk Dummies - Girls Keep Drinking

 

Beste optreden op Pukkelpop (vrijdag toch), De Kreun in vuur en vlam en een vette plaat die de Belpop-annalen in huppelt als dansbaar mét inhoud. Girls Keep Drinking is een buitelende beschrijving met karakter van hoe de jeugd van tegenwoordig schoorvoetend een stapje in deze onzekere wereld zet. Lennert en Janus, daar drinken we op!

 

Songquote: ‘Party like there's no tomorrow/ Cause we all now there probably ain’t’

 

10. Pj Harvey - The Wheel

 

De sax is terug sexy. Ook al is de houtblazer nooit ver weg geweest van de rollende rockscene, miss Harvey zet het iconische instrument met haar laatste worp weer prominent in de schijnwerpers. The Wheel wordt mede door het gebruik van verschillende sax-types met een denderende dreiging van een kudde bizons kracht bijgezet. Wat zouden we zijn zonder ‘hét wiel’!

 

Songquote: ‘And watch them fade out’

 

9. James Blake – Radiosilence

 

Muzikale duizendpoot James Blake Litherland behoeft geen voorstelling meer. Na drie oerdegelijke platen is de Londenaar een solide waarde binnen de experimentele electronica. Radiosilence gaf ons van bij de eerste luisterbeurt kippenvel en deed dit daarna nog tientallen keren. We zijn stiekem verliefd op Blakes ribfluwelen stemgeluid.

 

Songquote: ‘But in my heart, there’s a radiosilence going on’

 

8. King Hiss - Mastosaurus

 

Met fluisterende grommen komt het beest met het venijn in de vinnige staart wakker. Mastosaurus is monsterlijke morzel metal, verknipt en stierenwild, zoals we het graag hebben. King Hiss is ready om de wereld te veroveren. De vraag is nu of deze aardkloot daar wel klaar voor is.

 

Songquote: ‘I am chaos, witness me’

 

7. Radiohead - Burn The Witch

 

Violen in staccato-overdrive, een huilende Thom Yorke in topvorm en een videoclip die liefhebbers én zelfs minder grote fans met verstomming slaat. Radiohead is back in business en business is booming.

 

Songquote: ‘this is a low flying panic attack’

 

6. Ertebrekers - De Zji

 

Geen enkel Vlaams lied, of het moet De Kust van Sliek de Zeesterre geweest zijn, kon de unieke sfeer van een dagje zee in een Belgische badplaats-naar-keuze neerzetten. De Zji is een sfeerplaat die zijn weerga niet kent. Mede dankzij de tijdloze outro van Maaike ‘Hey bent te kik é’ Cafmeyer is dit één van de beste stukjes kleinkunst in de geschiedenis van het genre. Flip Kowlier smit jun armen in de lucht!

 

Songquote: ‘Ik kè ne fling met die stad an de zji’

 

5. Gojira – Stranded

 

Metal uit Vrankrik! Joe Duplantier heeft zich samen met zijn broer op vijftien jaar tussen de metalgrootheden genesteld. Gojira is een begrip en met hun nieuwe plaat zullen ze er een hele horde fans bij krijgen. Stranded slaat in als een vulkanische vuurbal, vernielzuchtig en gloeiend heet. Meer van dat, graag.

 

Songquote: ‘Leave the moment alone’

 

4. Leonard Cohen - You Want It Darker

Mr. Grim Reaper heeft zijn zeis mogen slijpen en had dit jaar een drukke donkerrood gekleurde agenda. De muzieklegendes vielen als vliegen waardoor hun grote populariteit alleen nog maar aanzienlijker werd. Cohen zag zijn einde naderen en besliste van er uit te gaan met een knaller. Grommend en raspend nam hij als een echte gentleman afscheid van ons.

 

Songquote: ‘If you are the healer, it means I'm broken and lame’

 

3. David Bowie – Lazarus

 

Het jaar 2016 na Christus was nog maar goed en wel op gang getrokken of we kregen misschien wel met hét muzikale verlies van het decennium te maken. Een heiland, een held, een prima donna pur sang gaf zijn hashpijp en geestverruimende poeders aan Maarten. Lazarus was zijn definitieve testament, weergaloos recht voor de raap. Onze starman staat nu voor eeuwig tussen de sterren. Het was een genoegen David.

 

Songquote: ‘I'm so high it makes my brain whirl’

 

2. Radiohead - Daydreaming

 

Nog een tikkeltje intenser dan Burn The Witch. Één langgerekte streep onversneden Radiohead van topniveau. Daydreaming kan dromen van een rooskleurige toekomst want de fans hebben deze track als een echte klassieker in de armen gesloten. Wat is er mooier dan een dagdroom!? Misschien dat hij werkelijkheid wordt.

 

Songquote: ‘Dreamers, they never learn, they neeeever learn’

 

1. Iggy Pop - In The Lobby

 

Rauw, smerig en even verschroeiend als a heart full of napalm. Zet Iggy Pop en Josh Homme samen in een studio naar keuze en je krijgt een cocktail van snauwende gitaren en stembanden die vechten tegen het melkzuur. De briesende Iggy, die met zijn verrimpelde lijf tegen de zeventig aanschurkt, is nog steeds in bloedvorm. Veel heeft zijn bloot bovenlijf niet nodig om kronkelend ontketend te worden. Topsong!

 

Songquote: ‘Breaking ‘zee chain in the lobby’

 

(BG)

Meer lezen...

Cult Corner: Letz Zeppelin

17 JUL 2016

 

Letz Zeppelin: "Dé Belgische tribute band van het moment!"  - Dump Magazine

 

Iedere legendarische band heeft tegenwoordig één of meerdere tribute bands die met wisselend succes het origineel nadoen. Rage Against The Machine heeft Bulls On Parade, AC/DC heeft Action In DC, Lou Reed heeft voor zijn dood op de valreep Satellites nog meegemaakt en Jim Morrison heeft omwille van een overdosis tegenwoordig The Portefenetres om op terug te vallen. Grootheden Robert Plant en Jimmy Page hebben sinds 2010 ook een Belgisch surrogaat van topkwaliteit, Letz Zeppelin. Ontstaan in de buurt van Antwerpen, vastbesloten om met de stevige hardrockparels van weleer de wereld een betere plek te maken. Volgens ons van Dumpmagazine en vele anderen dé Belgische coverband van het moment.

 

Doorheen het hele Vlaamse muzieklandschap weet deze ronkende rockformatie mensen dazed & confused in vervoering te brengen. Roeland, Bruno, Berre en Jean Marc scoren zelfs a whole lotta love over de landsgrenzen heen. Want ook Nederland wordt deze zomer met menig live-concert trampled under foot. Lovende kritieken van over the hills and far away zijn niet meer op één hand te tellen. Je zou haast vergeten dat het hier om een vertolking van the mothership zelve gaat. Alle klassiekers van Immigrant Song tot Since I’ve Been Loving You worden tot in detail nagespeeld. Rock & roll van de bovenste plank zonder sterallures. Een coverband die in good and bad times buiten de lijntjes durft kleuren. Een kwartet dat live als een bende losgelaten black dogs de boel omver blaast. Vier heerschappen die de vrouwen als échte heartbreakers rond hun vinger weten te winden. De vele volgers van Letz Zeppelin zijn er op no quarter gekomen, deze band is on a stairway to (rock-)heaven.

 

Ramble on, lads!

(BG)

Meer lezen...

Concert review: Gent Jazz

09 JUL 2016

 

Gent Jazz – Donderdag 7 juli 2016

 

Avond van de jazz-blazers

 

De openingsavond van Gent Jazz 2016 – de 15e editie ondertussen al – stond volledig in het teken van de koperblazers.
Zelfs Wout Gooris Trio was voor de gelegenheid uitgebreid met een saxofoonduo voor de première van hun nieuwe reeks composities.

 

Opener van de avond op mainstage is Terence Blanchard met zijn nieuwe band The E-Collective.
Deze meermaals gelauwerde trompettist draait al sinds de 80-er jaren mee en is vooral bekend voor zijn filmscores (o.a. eerste Spike Lee-films), waarvoor hij ook diverse Grammy’s ontving.
Hij brengt vooral werk uit zijn laatste album “Breathless” (Blue Note – mei 2015), dat hij schreef naar aanleiding van de dood van Eric Garner, die na een gewelddadige arrestatie om het leven kwam (zelfs na ettelijke keren “I can’t breathe” gezegd te hebben), iets wat daarna nationale protestakties uitlokte in de V.S..
Blanchard lijkt zó weggelopen uit een hiphop-crew, met zijn fancy bril, hippe witte sneakers en veel bling-bling om het lijf, en hij klinkt ook wel heel erg funky.
Hij gebruikt – net als gitaristen dat doen – ook effectpedalen om zijn trompet een elektronische toets mee te geven, iets wat wonderwel lekker klinkt.
Ik zag veel virtuositeit, zonder veel overdaad of uitspattingen, maar schijnbaar achteloos spelende muzikanten waarbij niemand echt de bovenhand neemt. Zo ontstond er tijdens het nummer “Tom & Jerry” een soort duel tussen de pianist Taylor Eigsti en gitarist Charles Altura, schitterend gebracht !
Verder gebruikt Blanchard ook samples van zijn zoon Jrei Oliver met politiek geëngageerd spoken word om door zijn nummers te mixen.
In het openingsnummer “See me as I am” krijgt elk bandlid vrijgeleide voor een solo, waarbij Blanchard dan achteraan het podium postvat om goedkeurend te observeren.
Dan volgt het funky “Confident Selflessness”, “Soldiers”, “Everglades”, “Tom & Jerry”, titeltrack “Breahtless” en als afsluiter het weergaloze “Cosmic Warrior”, met een dreigende, zwellende baslijn en zeer sterke solo’s op gitaar en trompet. Dit is ongetwijfeld het beste nummer op het album.
De nog halfvolle tent was toch meteen goed opgewarmd na deze sterke opener.

 

Vervolgens kreeg de winnaar van de wedstrijd Jong Jazztalent Gent 2015 de kans om zijn nieuw werk in première te komen voorstellen aan het publiek. Pianist Wout Gooris schreef een jaar lang aan een nieuw project en bracht dit nu dus in uitgebreide bezetting op Gent Jazz 2016.
Zij schotelden ons heel intimistische nummers voor waarbij de in- en outro’s werden gebracht op piano waarna de overige bandleden konden invallen om een lekkere lounge-sfeer te creëren.
Vooral het perfecte samenspel tussen de beide saxofonen viel mij enorm op : Erwin Vann (B) op tenorsax en Hayden Chisholm (Nieuw-Zeeland) op altsax speelden prachtige, simultaan-solo’s die mij meermaals kippenvel bezorgden. Ook de grappige bindteksten van Wout zelf zorgden voor een zeer ontspannen concert met nummers als “Mr. Anderson”, “Trout”, “Open” en “Fata Morgana”.
Pas naar het einde van hun set kwam er iets meer animo in hun nummers en werd het tempo was opgeschroefd om het publiek extra te plezieren. Na zijn debuut “Current” in 2014 levert Wout Gooris Trio nu dus een nieuw werkstuk af waarmee hij de weg naar zijn toekomst verder kan plaveien.
 

Dan was het tijd voor de man voor wie iedereen duidelijk naar Gent was afgezakt !
Het nieuwe jazz-wonder’kind’ Kamasi Washington kreeg na zijn passages in AB reeds heel wat ‘buzz’ rond zijn album “The Epic” en dus vulde de tent ruim op voorhand snel helemaal vol.
Opvallend veel jonge mensen ook, die in de hippe artiest een nieuwe held ontdekken.
Washington en zijn band van zeer talentrijke muzikanten – de meesten kent hij al van kleinsaf – deden al vooraf een stevige opwinding ontstaan in de tent en diezelfde opwinding kwam er ook op het podium toen ze eraan begonnen.
De groep bestaat uit zangeres Patrice Quinn, het ‘fenomeen’ contrabassist Miles Mosley,
trombonist Ryan Porter (aka Soul Brother n°1), aangevuld met violist Jim Simone én 2 drummers Ronald Bruner Jr en Tony Austin.
Met “Change of the guard” en “Askim” kregen we meteen zeer swingende up-tempo nummers die het stilzitten moeilijk maakten. De ode aan zijn grootmoeder “Henrietta our hero” was een zeer persoonlijk nummer, temeer omdat ook zijn vader Ricky – die hem alles leerde - mee kwam spelen op dwarsfluit. “Oscalypso” was een heerlijk funky nummer, met als blikvanger de blitse toetsenist Brandon Coleman. Daarna volgde een ‘battle of drums’ (of ‘conversation’ zoals Washington het aankondigde), want met 2 drumstellen on stage werd de sound van de groep zeer strak ondersteund.
Het werd een lang uitgesponnen set drumsolo’s die de kwaliteiten van beide drummers duidelijk in het licht stelden.
De set sloot af met “The Rythm change”, waarna de volledige tent een staande ovatie klaarhad voor dit machtige optreden, een terechte headliner en sterke opener van het festival.

 

De echte afsluiter van de avond kwam er met Ibrahim Maalouf, de Frans-Libanese trompettist, die
2 jaar na zijn vorige passage (en toen “een hard-rock set” afleverde), vandaag terugkwam in een kleinere bezetting maar met een speciale missie : een ode aan de grote Egyptische diva Oum Kalthoum, wiens nummers hij tot het jazzgenre herschreef, met zijn trompet als vervanging van de zangstem. We kregen in het Frans eerst de uitleg hoe hij te werk was gegaan : als een klassieke ouverture waar nooit een einde aan komt, met refreinen die evenlang duren als een hedendaagse popsong in hun geheel. Om dit beter te illustreren werd net voor aanvang van hun concert de Syriër
Samir Hamsi op het podium uitgenodigd (“dat wordt explosief, een Libanees en een Syriër samen op het podium” gekscheerde Maalouf) voor een solo op zijn oed (soort luit).
Daarna begon de groep zelf aan zijn set, met Frank Woeste op piano, Scott Colley op contrabas, Mark Turner op sax en Clarence Penn op drums. Het was vooral de trompet van Maalouf die hier de aandacht opeiste, want wat die man uit dit instrument haalt is ongelooflijk. We horen echte zanglijnen, tot soms zelfs een bezwerende fluit, allemaal uit dit ene instrument.
Duidelijk Oosters getinte klanken, soms hard uithalend, soms heel rustig en zacht, maar steeds perfect beheerst, deze man is een magistraal meester op zijn trompet !
Ook hier gaat de bandleider soms opzij staan om zijn bandleden toe te laten te soleren en hun deel van de aandacht op te eisen, maar het zijn wel steeds zijn interventies die het niveau van dit concert de hoogte intillen. Zelden geziene en sublieme instrumentbeheersing, met weeral een staande ovatie bij het afsluiten. We krijgen als toegift nog een nummer van zijn landgenote Fairuz, net als Oum Kalthoum een zeer grote naam in de Arabische wereld, gebracht als duo met vriend Samir Hamsi.
 

Met deze 2 grote namen op de eerste festivaldag werd Gent Jazz op een overtuigende wijze geopend en dat doet ons alleen maar uitkijken naar nog meer van hetzelfde.
Verder nog een speciale vermelding voor zowel de klank- als lichttechnici die schitterend werk leverden en voor onfeilbaar geluid en licht zorgden., wat niet steeds makkelijk is in een tent.

 


Stefaan Delagrange

Meer lezen...
28 JUL 2015
Meer lezen...
Page 1 of 6
Goto page: 1, 2, 3 ...