In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
In flames
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Concert report: Filter - Combichrist
Concert report: Filter - Combichrist
Photo report: The Van Jets
Photo report: The Van Jets
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
Photo report: Golden Earring
Photo report: Golden Earring
Delain @ Bibelot (Dordrecht)
Delain @ Bibelot (Dordrecht)
Paaspop 2014
Paaspop 2014
Photo report: Avatar
Photo report: Avatar
Concert report: Night of The Proms
Concert report: Night of The Proms
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: The agonist - Off the Cross - Fields of Troy
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
Photo report: Nightwish - Arch Enemy - Amorphis
Concert report: Tygers of Pan Tang
Concert report: Tygers of Pan Tang
GENTJAZZ 2015 Dag 5
GENTJAZZ 2015 Dag 5
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Placebo - Sportpaleis Antwerpen
Festival report: Alcatraz - Vrijdag
Festival report: Alcatraz - Vrijdag

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

DVZ: Kloothommel

18 MAA 2019

 

Dump's Veske Zjever #4:

 

Kloothommel  3/5

 

 

“De klotehommel zijn kloten kloten mij enorm en hij mag dan ook mijn kloten kussen! De klootzak!”

 

Hoera! Een nieuwe maand, dus… een nieuwe band om toe te voegen aan het DVZ-arsenaal!

 

Voor ik Dump’s Veske Zjever schrijf, bel ik steeds even kort met de band in kwestie om enkele vragen te stellen. Dit was deze keer niet anders en toen ik de mannen van ‘Kloothommel’ aan de lijn kreeg was mijn eerste spontane vraag: “Wat is jullie f*cking probleem met hommels? Dat zijn toch leuke insecten?!” Het antwoord luidde net zo kort en even lachwekkend als de penisgrootte van de hommel zelf: “Soms heb je ook klotehommels!” Hoewel ik niet volledig akkoord ben met deze stelling (Ik ben namelijk van mening dat wespen de titel van klootzakken en Johny’s van de insectenwereld verdienen), kan ik mij wel inbeelden dat je wel eens een hommel tegen het lijf kan lopen die misschien een slechte dag heeft. Waar ik wel mee akkoord ben is de muziek die Kloothommel produceert.

 

Kloothommel is een Indie/Lo-fi collectief afkomstig uit de hoofdstad van West-Vlaanderen: Gent. Vroeger bestonden ze onder de naam ‘De Foefbijen’, maar de politiek correcte sletten en slettinnen konden het niet verkroppen dat het arme beestje, die het sowieso al zwaar te verduren heeft, kop van jut was, waardoor de band gedwongen werd hun naam te veranderen. Dat ze nu aan fat shaming doen jegens de dikke en lieve hommel was dan weer geen probleem.

 

Het begon allemaal met twee vrienden die in hun studentenkot het album ‘Kernkabinet’ uit hun mouw schudden. Deze creatie klinkt als een geïntoxiceerde versie van ‘The Velvet Underground & Nico’, met  de nummers ‘Yellow Peach Can’ en ‘Red Canape’ als sterkhouders.

 

De band werd ondertussen aangevuld met een drummer en gitarist zodat er ook live kon worden opgetreden en recent brachten ze ook hun tweede EP uit. Waar de eerste plaat een zeer specifiek publiek zal aanspreken, is hun tweede productie ‘Slice Life Like Pie’ veel toegankelijker. De nummers ‘Summer Melts’ en ‘Haste For Days’ zijn hier de pareltjes. De sound doet denken aan een combinatie van ‘Spinvis’ en ‘Girls’ (de band) en ergens diep vanbinnen herken ik ook een vleugje ‘Cage The Elephant’ met hun album ‘Melophobia’.

 

Deze bezige bijen zijn niet van plan om het nu even rustig aan te doen. In april beginnen ze immers aan de opnames van hun derde plaat, geïnspireerd door R-Kelly en James Brown (hu?). Deze plaat zullen ze, net als de vorige twee, volledig zelf opnemen en mixen. Naar verluidt zal deze EP minder clean zijn en wat meer crunch in de verpakking hebben. Ik ben alvast benieuwd!

 

Voor wie deze Gentse hommelhaters aan het werk wil zien: in september zijn ze te bewonderen in GainsBar in Kortrijk! Ik zal er alvast ergens rondhangen met een rode roos in mijn borstzakje. Indien je mij daar ziet, spreek me vooral niet aan! Ik wil niet met je praten!

 

This is The Odd Man singing: Zoem zoem zoemetje, ik ben een bij, waar is mijn bloemetje?

Meer lezen...

DVZ: One Man Brawl

13 FEB 2019

 

Dump's Veske Zjever #3:

 

One Man Brawl  3,5/5

 

“Met drie samen spelen noemt men A Threesome”

 

‘Blind Melon’ heeft het zo mooi in een nummer gegoten: ‘Three Is A Magic Number’. Iets wat de Leuvense mannen van OMB (One Man Brawl) overduidelijk hebben begrepen. Een tweetal jaar geleden bonjourden ze een bandlid buiten om met z’n drietjes verder te doen. Less is more, schatje! (Iets wat ik ook altijd tegen mijn vrouw zeg voor een lekker vrijpartij) Datzelfde moment draaiden hun neuzen ook van de blues naar de Earfuzz, een muziekstijl die iets weg heeft van een dakloze ethylverslaafde man die paranoia is tegenover zeep en zijn kont tracht te vullen met in wodka geweekte tampons. Met andere woorden: lekker, vette ‘I don’t give a f*ck’-garagerock! #spontaanejaculeren.

 

Het eerste nummer waar ze ons op hun VI.BE mee begroeten is een ware bitch slap op je smoel. ’Hold my Head’ is de perfecte introductie tot hun muziek: zalige upbeat gitaar afgewisseld met een kort drumbeatje, megafooneffectje op de zang en een algemene sound zo vuil als de hoe-ha van een prostituee na Happy Hour. Hoewel ik dit nummer, samen met ‘I Got Old’ het beste vind, toch één kleine bedenking: dit nummer zou nog dat tikkeltje hoger gelift worden met wat meer inventievere drumfills. Iets wat je wel kan terugvinden in de andere nummers, zoals bijvoorbeeld ‘On Cue’, een lekker rocknummer dat de hoofdjes op en neer doet bobben. Het doet me denken aan een soepje van The Sore Losers en The Kills. Daarbovenop bevat het nummer een solo die elke twijfelende twijfelaar een zelfzekere mep verkoopt. Het toont aan dat de mannen geen zang nodig hebben om de klus te klaren. On to the next! ‘X-Ray Tunnel Vision’ is instrumentaal gezien het mindere nummer van de vier. De zang maakt echter veel goed. Het laatste nummer is ‘I Got Old’: van feedback naar stevige gitaar om dan te exploderen in een catchy nummer dat van mij een volwaardige fan maakt. Zoals ze in de West-Vlaanders zouden zeggen: “Boenke derip!” Bij alle nummers is trouwens duidelijk te horen dat er werd opgenomen in de HighTime Studio van Thomas Valkiers, die ook al bij Equal Idiots in de pap te brokken had.

 

OMB is een band die zichzelf goed gedefinieerd heeft. Ze weten exact wie ze zijn en wat ze komen doen. In tegenstelling tot de meeste kleuters in de ik-ben-nauwelijks-zindelijk-klas, kunnen deze jongens experimenteren met verschillende kleuren en dit zonder buiten de vooropgestelde lijntjes van hun stijl te kleuren. Erg indrukwekkend. Ik ben benieuwd wat OMB zou bereiken met een goede producer aan het roer. Dit zal wellicht nog eventjes moeten wachten. Hun focus ligt nu vooral op het veroveren van podia. Toch hebben ze al enkele noemenswaardige podia kunnen bevruchten, zoals de Kinky Star in Gent en Het Depot in Leuven. Daarnaast werken ze aan nieuw materiaal en willen ze blijven evolueren. Ze willen geen simpele, maar complexe garagerock creëren.

 

Het enige wat ik nog tegen OMB wil zeggen is Spotify, Spotify en een nieuw album! En nog een gouden tip voor de geïnteresseerde luisteraar: zet het volume hoog!

 

This is The Odd Man saying: Toen ik studeerde waren de pintjes in Leuven goedkoper dan in Gent.

Meer lezen...

DVZ: Red Stags

13 JAN 2019

 

Dump’s Veske Zjever #2

 

Red Stags 3/5:

 

“You can call me The Odd Piss-Flower, if you want to”

 

Ditmaal geen ‘Groenten Uit Balen’ maar eerder vers en wild hertenvlees, de ‘Red Stags’. Deze edelherten hebben elkaar als jonge bambi’s leren kennen in hun lokale KSA jeugdbeweging. Eenmaal de figuurlijke geweien (eerder schaamhaar en ademsappel) bij deze jonge knapen begon te groeien beslisten ze om samen een band op te richten om zo bronstig te kunnen burlen door de Vlaamse velden. Laat daarbij nog drie jaar ervaring in de mix komen en dat is wat nu te luisteren valt op hun VI.BE pagina. Na het aanhoren van hun muzikale creaties, die werden opgenomen in de ‘Penthouse Studio’ in Heist-Op-Den-Berg’, was ik evenzeer onder de indruk als mijn nichtje wanneer ze de begingeneriek van ‘Samson & stinkendrijke Gert’ hoort.

 

Deze Red Stags haalden het recept voor hun muziek uit bands als Oasis, maar net zoals mijn moeder doet met Jeroen Meus’ gerechten, geven onze jongens hier een twist aan die uiteindelijk dit hele project doet resulteren in melodieuze Brit-pop. Ikzelf hoor er een goed vleugje ‘Equal Idiots’ in. Wat zowel ik als de tandpasta-tube van Jacky niet erg vinden.

 

Het eerste nummer dat ons begroet bij het bezoeken van de VI.BE pagina is ‘Little Helper’. Een nummer dat mij onmiddellijk bij de interesseklieren geeft gegrepen, dit te danken aan de lekker sappige drumbeat die Alexander over onze trommelvliezen laat neervallen, alsook de goed afgemixte gitaarsound van Sander en Tomack. Voor de muggenzifters onder ons zullen de repetitieve lyrics wat storen, maar tegen deze mannen zeg ik: piss off! Een lekkere vrijpartij met zo een geil wijfie van een nummer vraagt niet naar dertig verschillende standjes. Gewoon missionaris is al goed genoeg. ‘Little Helper’, I like it!

 

‘Wild Child’ is ook een aangenaam nummer waar ze heel, heel voorzichtig wat oregano uit ‘The Black Box Revelation’ hun kruidenkastje aan toevoegden. ‘Summer Breeze’ is dan een nummer waarbij deze jongens hun ware intentie overduidelijk naar boven doen komen: happy peppy nummers schrijven. Hoewel ik mij hier even mee verveelde toverden onze Stags een oncontroleerbare en gelukzalige glimlach op mijn smoel, waardoor ik het nummer uiteindelijk toch kan appreciëren.

 

Het laatste nummer dat ze ons kunnen presenteren is ‘Dirty Road’. Er schort iets aan de algemene sound (ik mis voornamelijk basgitaar), waardoor het nummer mij op het eerste gehoor niet echt kon bekoren. Eenmaal je over de helft van het nummer bent komt het meesterlijke kantje van Dirty Road echter naar boven en krijgt het geheel terug wat meer beef. Wat dit nummer wel goed aantoont, net zoals de andere nummers trouwens, is dat deze mannen heel goed weten hoe ze catchy riffs kunnen construeren die blijven plakken zoals de pasteitjes aan mevrouw Maggie haar heupen. Een troef die ze zeker moeten uitspelen in hun toekomstig werk! En die solo is meesterlijk simpel, incroyable!

 

Over het algemeen is er wel nog wat werk aan de winkel. Er is vooral nog wat meer nood aan duidelijke en meer uitgesproken elementen die hun algemeen sound een beetje meer uit de massa doet springen. De bas, gespeeld door Pieter-Jan, mag ook in toekomstige nummers nog wat meer uit de mix komen. Ten slotte kunnen de lyrics soms wat zagerig overkomen, omdat ze wat uitgerokken worden. Toch moet er rekening mee gehouden worden dat ze uit de hele hoop bands die zich hebben ingeschreven geselecteerd zijn. Niet alleen om wat ze al zijn: een steengoeie band, maar vooral omwille van het potentieel dat nu al op te merken is. I have high hopes voor onze Stags uit Balen. Wees maar zeker dat ik ze nauwlettend zal volgen en ik raad jullie allen ten strengste aan dit ook maar te doen. Nu gaan ze vooral verder live spelen en trekken ze ook terug de studio in om nieuw materiaal op te nemen. Na enkele Brusselse podia te veroveren kan ik ze enkel nog vragen met hun neuzen eens richting de Leie te kijken. Wij hebben hier ook leuke podia.

 

This is The Odd Man saying, who the f*ck is ‘Juan Pedro dé Guestellos’ die op hun VI.BE pagina  onder bandleden staat?

Meer lezen...

DVZ : Beats & Breakfast - Over Morgen

13 DEC 2018

 

Dump's Veske Zjever #1:

 

Beats & Breakfast - Over Morgen 3/5

 

De allereerste ‘Veske Zjever’ die wij deze maand vol trots aan jullie, brave lezers van Dump Magazine, mogen voorstellen is ‘Beats & Breakfast’, Belgische hiphop van de bovenste plank!

 

Voor degene onder ons die niet zo bekend zijn met het hele hippediehop genre: het gaat om  muziek waarbij de soundcheck (check, yeah, jow, check) vaak deel uitmaakt van het eigenlijke nummer. Toch is het een prachtige muziekstijl groot gemaakt door ware artiesten als Tupac, NWA, Public Enemy, … maar die door de jaren heen geëvolueerd is naar een smakeloze berg mest vol “diepgaande” en “inspirerende” teksten (?) over dikke konten, dure Matchbox autootjes en glimmende juwelen die recht uit een ‘chiclettebak’ kunnen komen. Jammergenoeg worden dergelijke nummers ook grijs gedraaid op allerhande mainstream radio - I don’t give a f*ck about music - zenders. Als je wat dieper delft vind je echter snel meerdere artiesten die de roots van het genre nog niet helemaal onverschillig op de grond hebben gedropt, maar ze ter harte hebben genomen en er een eigen flavor aan toegevoegd hebben. Hoewel al enkele Belgische artiesten deze kunst bezitten, werd ik pas voor de eerste keer van mijn sokken geblazen bij het horen van de retrobeats van ‘Beats & Breakfast’. Wat deze artiest van andere rappers van Belgische bodem onderscheidt is zijn overduidelijke en altijd aanwezige hommage aan de hiphop van de jaren ’80 en ’90. Daarnaast is hij ook niet vies van de tunes van Motown en Northern Soul.

 

B&B is het hiphop/soul/funk-project van de Mechelse producer Tim Alexandre. Deze skateboardende dertigplusser, die zowaar recht uit een Vice programma kan komen, vernietigde in zijn jeugdjaren een deel van zijn trommelvliezen in de punk en dub-reggae scene. De drang naar witte bonen in tomatensaus als ontbijt was echter groot, dus werden alle projecten opgeborgen en vertrok Tim richting UK voor enkele jaren. Daar ontdekte hij de soulmuziek. De flatulerende bonenfretters begonnen echter na een tijdje te vervelen en als Belg moet je ook toegeven dat hun frieten werkelijk op de kl*ten trekken, dus besliste Tim om terug te keren naar ons kleine, complexe vaderland. Hier sloeg hij aan het schrijven en trok hij naar de Majestic Studio’s van Bruno Mastyn en Manu De Roover. Al het ruwe materiaal werd ook nog eens door de mix en master tovermachine van Mattias Van Riet en Bob Macc gedraaid. Als kers op de taart werd een prachtige foto van een vriend van Tim op de albumhoes geplakt en het album ‘Over Morgen’ was geboren. Een plaat die qua kwantiteit (maar liefst 17 nummers!) en variatie veel weg heeft van een all-you-can-eat-buffet, maar zeker niet inboet in kwaliteit.

 

Een eerste kennismaking met wondere wereld van Beats & Breakfast is het instrumentale intronummer Instromental (heb je hem?), een lied dat mij het gevoel geeft dat Tim goede vriendjes is met de Franse producer ‘Proleter’, die me heel nauw aan het hart ligt. Al vanaf de eerste minuut merk je al snel welke kwaliteit dit album zal leveren. Na deze groovin’ introductie worden we getrakteerd op het nummer ‘Adem Ingehouden’, één van de vele pareltjes die het album te bieden heeft.

 

Tim heeft het graag over maatschappelijke thema’s, maar het absolute klooster op de protestberg is ‘Zwart Goud (Witte Handen)’, een nummer over onze “trotse” koloniale geschiedenis in Belgisch Congo, waar we de “wilden” beschaving hebben gebracht in ruil voor enkele onschuldige handen. In tegenstelling tot de Canvas docu-serie ‘Kinderen Van De Kolonie’, veegt Tim onze stoute manieren niet zò vlug van tafel. Hij houdt ons niet enkel een spiegel voor, maar houdt ons hoofd stevig vast zodat we geforceerd worden de feiten onder ogen te zien. Al even snel is het gedaan met vingerwijzen naar Amerika’s slavenhandel en de oorlogsmisdaden van de Nazi’s. ‘Zwart Goud’ is dus een sterk en gedurfd nummer dat nu al hoog geplaatst is in mijn Spotify Playlist. Maar ook songs als ‘Morgen’, ‘Vage Déjà Vu’ en ‘Overdaad’ hebben van mij een ware fan gemaakt. De plaat zwaait ons uit met, opnieuw, een instrumentaal eargasm dat passend genoeg ‘Outromental’ heet. The gag continues.

 

De vele variatie in het album zorgt er voor dat een breed publiek zijn ‘da-da’ kan vinden in ‘Over Morgen’. Toch een klein puntje van kritiek. Hier en daar hoor je dat Tim nog een beetje op zoek is om zich te definiëren. Daarnaast zijn de outro’s van de meeste nummers jammergenoeg wat bizar en soms onlogisch afgekapt, waardoor je even uit het moment wordt weggetrokken alsof je de deurbel hoort middenin een vrijpartij. Gelukkig kwam er snel een nieuw nummer aandraven, die me, net als dat stel sappige borsten tijdens het love-making, f*ck it deed zeggen en me verder deed genieten van het hele gebeuren.

 

Tim is met zijn Beats & Breakfast een artiest die ik in de toekomst nauwlettend en met hoge verwachtingen in het oog zal houden. Momenteel is hij van plan om met B&B het land live te doorkruisen en het album te promoten. Hopelijk komt hij snel eens mijn kant uit. Kortrijk? Hint, hint, …

 

Tot dan kan ik enkel zeggen:  “Jow jow, check, this is The Odd Man saying: My anaconda don't want none unless you bake a cake hun!”

 

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van 2016

18 DEC 2016

 

Dode legendes, Britse klasbakken, één vrouw en een voetbalploeg muziekbelgen om trots op te zijn

 

De 16 pop-/rock-/hiphopplaten van ‘16

 

Na de lijst met hemelse metalschijven is het natuurlijk ook de beurt aan de andere populaire genres om in een prominent rijtje gezet te worden. Enkele grootheden kwamen dit jaar te gaan en gaven ons nog net voor hun laatste ademstoot een afscheidscadeau om in te kaderen. Het Belgische en Britse erfgoed is weer enkele iconische albums rijker en ook Christoff deed weer zijn stinkende best om zijn elvendertigste plaat (Hou Me Vast) met de gemeende gemaakte glimlach aan de man te brengen. Samen met Parquet Courts (Human Performance), Field Music (Commontime), Frank Ocean (Blond) en Wilco (Schmilco) haalde de Nachtegaal van Ninove het nipt niet. Dit zijn de zestien pop-/rock-/hiphopplaten van 2016:

 

16. Brihang – zolangmogelijk

 

Rappen en rijmen met een West-Vlaamse tongval van aan’t zéétje. Toveren met de schat aan woorden die onze Nederlandse taal rijk is. Brihang is een aparte poëet, een hiphopper in hart en nieren, een éénmansleger dat schiet met snedige zinnen die baden in de eerlijke vredigheid. Dit is een debuutplaat waar je als trotse West-Vlaming niet om kan.

 

Toptracks: te groot, kleine dagen en morsen

 

15. Car Seat Headrest – Teens Of Denial

 

Misschien wel dé verrassing en hét buitenbeentje van de lijst. Car Seat Headrest timmert sinds 2010 aan een carrière binnen de indie-rock-scene alwaar ze de straten met middelmatige formaties kunnen plaveien. Met Teens Of Denial onderscheidt het viertal uit Virginia zich van zijn genregenoten.

 

Toptracks: Fill In The Blank, Destroyed By Hippie Powers en Drunk Drivers/Killer Whales

 

14. James Blake – The Colour Of Anything

 

Nummer drie van JB is wederom een set glanzend porselein van het zuiverste soort geworden. Broos en breekbaar maar tegelijk krachtiger dan de beste pijnstiller.  Less is more is nog steeds één van de gouden regels waar Blake trouw aan blijft. Een gewoonte die bij andere artiesten na drie albums snel zoek is.

 

Toptracks: Radiosilence, Love Me In Whatever Way en I Need A Forest Fire (feat. Bon Iver)

 

13. The Last Shadow Puppets – Everything You've Come To Expect

 

Het mooist gevormde duo/zijproject in jaren! Alex Turner en Miles Kane zijn bro’s die van magisch musiceren hun bad habbit hebben gemaakt en dat zijn we hen eeuwig dankbaar.

 

Toptracks: Aviation, The Element Of Surprise en Bad Habits

 

12. Het Zesde Metaal – Calais

 

100 op 1, de op één na mooiste lijst van het eindejaar, werd dit jaar op magistrale wijze gekaapt. Niemand minder dan Het Zesde Metaal slaagde er deels onverwacht maar vooral helemaal terecht in om met Ploegsteert het hoogste Belpopschavot voor de neus van Jacques Brel en Gorki als een echte wielergod te bestijgen. Dat hun vierde worp Calais, die overal lovend onthaald werd, daar voor iets tussen zit, laten we in het midden. Het is nog al niet naar de wuppe!

 

Toptracks: Naar de Wuppe, Onderbemand en Calais

 

11. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project

 

Als Madonna the Queen of Pop genoemd wordt dan mag Polly Jean Harvey zonder verpinken de titel van keizerin van de alternatieve rock opgespeld krijgen. Na vijf lange jaren is de Britse terug van weg geweest met een negende LP. Op The Hope Six Demolition Project, een hele mond vol, laat Harvey haar met goud omrande excentrieke kantjes schitteren tussen al dit mannenvolk.

 

Toptracks: River Anacostia, Medicinals en The Wheel

 

10. Soulwax – Belgica Original Soundtrack

 

‘Een soundtrack kan niet zonder beeldmateriaal en een film kan niet zonder machtige muziek.’ Soulwax maakt hier met veel bravoure een halve waarheid van, waarbij enkel het tweede deel overeind blijft staan. Na het bekijken van Belgica, dat verplicht voer is voor iedere zelfrespecterende filmfanaat, werd hun fantastische filmmuziek al meerdere keren door onze bovenkamer gejaagd. De gebroeders Dewaele bewijzen wederom hun multi-instrumentalistische veelzijdigheid met behulp van een schare topartiesten uit alle uithoeken van ons kleine Belgica.

 

Toptracks: The Best Thing (Charlotte), How Long (The Shitz), Turn Off The Lights (White Virgins) en Inward (Noah’s Dark)

 

9. Band Of Horses – Why Are You Ok

 

Vijf platen op dubbel zoveel jaren tijd is een mooi gemiddelde. Ook al was de kwaliteit van die albums wisselend, Band of Horses is een band die je niet zomaar in de bek mag kijken. De formatie rond frontman Ben Bridwell heeft een hobbelige weg afgelegd maar lijkt met Why Are You OK, die de rest van de discografie op een drafje lijkt voorbij te steken, weer goed op weg om de beste knol van de stal te worden.

 

Toptracks: Dull Times/The Moon, Solmen Oath en Casual Party

 

8. Preoccupations – Preoccupations

Deze Canadezen, voorheen bekend als Viet Cong, verrasten dit jaar vriend en vijand met een verse schijf onder een nieuwe naam. Dat Preoccupations geen grote massa’s op de been zal brengen, is aan de ene kant misschien wel een goede zaak. Want onontgonnen diamanten die niet elk uur van de dag via de radio rond onze oren worden gedraaid zijn er om gekoesterd te worden.

 

Toptracks: Anxiety, Memory en Fever

 

7. Bon Iver – 22, A Million

 

De honkvaste Vernon liet zijn kersverse tracks voor de eerste keer in 2016 los op zijn eigen muziekfestival in Eau Claire, Wisconsin. Niet veel later werden de eerste nieuwe afgelijnde strepen Bon Iver in vijf jaar tijd via YouTube en sociale media op de wereld losgelaten. Laaiend enthousiast en met een grote honger naar meer werden 22 (OVER S88N) en 33 “GOD” tot de laatste breekbare vezel verslonden. Tot in Vorst, Justin!

 

Toptracks: 22 (OVER S88N), 33 “GOD”, 29 #Strafford APTS  en 8 (circle)

 

6. Ertebrekers – Otel

 

Met soulvolle funky blieps waar het zweet met dikke zoute druppels van drupt en een zeemzoete laag West-Vlaamse lyrics zorgden Ertebrekers dit jaar tussen alle bagger door voor het mooie weer op menig radiostation.

 

Toptracks: De Zji, Party Too Much, Miss Amerika en Woarom

 

5. Compact Disk Dummies – Silver Souls

 

4 jaar geleden al triomfeerden Compact Disk Dummies op Humo’s Rock Rally. Maar op kwaliteit staat geen houdbaarheidsdatum en de broertjes Coorevits namen na hun opmerkelijke EP Mess With Us hun tijd om een eerste langspeler ambachtelijk te fabriceren. Lennert en Janus zetten als echte pro’s hun voet stevig neer naast genre- en provinciegenoten Goose en SX. Dit Waregems raspaardje briest, en hoe!

 

Toptracks: Silver, Girls Keep Drinking, Holy Love, Remain In Light en No More

 

4. Leonard Cohen – You Want It Darker

 

82 jaar vol ups & downs, gedrenkt in inktzwarte melancholie met lef omgezet in fabelachtige loeders zonder kapsones. De titeltrack waarmee het album uit een donkere krocht komt gekropen weet ons al het volledige najaar te beklijven. De grauwe stem van Cohen wrijft als grofkorrelig schuurpapier over onze ziel. You Want It Darker, studioplaat nummer veertien, is de zwanenzang van een klasbak, een heerser tout court. Tot altijd Leonard!

 

Toptracks: You Want It Darker, Treaty, Leaving The Table en Traveling Light

 

3. David Bowie – Blackstar

 

‘Well, at one time, you've got it, and then you lose it, and it's gone forever. All walks of life: George Best, for example. Had it, lost it. Or Lou Reed, or David Bowie...’ (Quote Sick Boy, Trainspotting). Guess again, Bowie is it in heel zijn leven nooit verloren. Met Blackstar deed hij nog een grote schep bovenop zijn overvolle carrière. Bowie ging er uit met een onvergetelijke climax. ‘There's a starman waiting in the sky!’

 

Toptracks: Blackstar, Lazarus, 'Tis a Pity She Was a Whore en Dollar Days

 

2. Iggy Pop – Post Pop Depression

 

Met de slagzin: ‘I’m gonna break into your heart!’ laat Iggy zijn laatste worp ronkend uit de garage rollen. Om van Post Pop Depression een onvergetelijk hoofdstuk in zijn oeverloos oeuvre te maken riep hij de hulp in van Josh Homme. De chemie tussen beide rocklegendes zorgt in, tegenstelling tot wat de albumtitel doet vermoeden, voor knetterend vuurwerk om welgezind van te worden.

 

Toptracks: Break Into Your Heart, Gardenia, In The Lobby, American Valhalla en Vulture

 

1. Radiohead – A Moon Shaped Pool

 

Na een te lange afwezigheid is Radiohead back in business. Een kersvers album dat hier en daar een track heeft die al meer dan een decennium in de wachtzaal stond te popelen om zich in al zijn glorie te tonen aan de buitenwereld. Volgend jaar komen ze eindelijk nog eens richting België om ons live een duik te laten nemen in A Moon Shaped Pool, plons.

 

Toptracks: Burn The Witch, Daydreaming, Decks Dark, Ful Stop, Present Tense en The Numbers

 

Meer lezen...

De 16 Live concerten van 2016

13 DEC 2016

 

Het jaar waarin de pensioenleeftijd van de hardwerkende muzikant nog maar eens opgetrokken werd

 

Live 2016

 

Live was 2016 een voltreffer. Na de aanslagen in Parijs en Brussel vonden de topartiesten uit binnen- en buitenland de weg terug naar ons onder festivals en concerten bedolven Belgenlandje. Per tricoloren hoofd tellen we op wereldvlak hoogstwaarschijnlijk het grootste aantal muziekfestiviteiten. Met festivals als Dour, Les Ardentes, Lokerse Feesten, Suikerrock en Alcatraz alleen al komen we al aan een kleine duizend optredens en dan hebben we de Grote Drie (Pukkelpop, Graspop en alles dat op de Werchterse heide doorgaat) nog niet meegeteld. Ook onze buurlanden pikken gewillig een graantje mee van deze drukbezette muziekagenda. Zo kunnen we met een halve naftebak naar Main Square Festival in Arras, Best Kept Secret in de Beekse Bergen en Vestrock in Hulst dokkeren. Slayer, Disclosure, NOFX en Faces On TV imponeerden maar schoten net dat tikkeltje te kort. 2016 zag er live zo uit:

 

16. Stonemule (JH Chaplin)

 

Stekelige stoner uit Koksijde. Op het podium veranderen de gitaren van Stonemule in nietsontziende stormrammen.

 

15. Black Mountain (De Kreun)

 

De krachtige combinatie van de zoetgevooisde stem van zangeres Amber Webber met de uitvoerige riffs van frontman Stephen McBean zijn beter dan eender welk hallucinogeen.

 

14. De Ideale Wereld (Pukkelpop)

 

Enig in zijn soort! Pukkelpop 2016 waren ook een beetje de IDW-fandagen en met een show die de Wablief?!-tent dagelijks vulde met gierende grappen en grollen was er rond 18u eens iets helemaal anders te beleven.

 

13. Steel Panther (Lokerse Feesten)

 

Steel Panther is een gimmick en ze doen het live zo overdreven goed dat je dit doorheen hun set, telkenmale doorspekt met gevatte oneliners, bijna zou vergeten. We kunnen hier zelfs al spreken over een ware hairmetal-revival want de populariteit van de in luipaardmotief gehulde heerschappen bereikt stilaan een ongekend hoogtepunt. ‘Death to all but metaaalll!’

 

12. Soulfly (Vooruit)

 

Een spervuur aan hits uit hele Soulfly- en Sepultura-era. De Vooruit daverde nog eens vanouds op zijn antieke grondvesten.

 

11. Het Zesde Metaal (JH ’t Ipperste)

 

Het is maar een try-out. Say what!? Het Zesde Metaal staat al tien jaar lang garant voor gezellige avonden rond een imaginair kampvuur met meezingmomenten die niet op twee handen te tellen zijn.

 

10. Diesel Junk (JH Chaplin)

 

Rijzende ster aan het Belgisch rockfirmament! Na Your Highness, King Hiss en Fire Down Below zal Diesel Junk binnenkort met een eerste EP of - laat ons hopen – LP nog een versnelling hoger schakelen. Live staat deze band als een onuitputtelijke steengroeve vette brokstukken stoner te spuwen alsof het niets is.

 

9. PJ Harvey (Vorst Nationaal)

 

Een concert in Vorst Nationaal met het licht aan zonder fietjefatjerie – lees: op hol geslagen spots die om de drie seconden van kleur veranderen – , het is eens iets anders. PJ Harvey, 47 jaar inmiddels, is nog steeds in form en doet live lekker haar goesting en dat volledig naar de zin van haar brede fanbase.

 

8. Steak Number Eight (SWC)

 

Een thuiswedstrijd voor een afgeladen vol Schouwburgplein. Meer hadden Brent en zijn vrienden niet nodig om misschien wel het beste jaar sinds het begin van Steak Number Eight af te sluiten.

 

7. Noel Gallaghers High Flying Birds (Pukkelpop)

 

Rasartiesten blijven hoog vliegen met of zonder hun ex-band. Live schudt Noel met veel gevoel voor timing nog steeds de Oasis-klassiekers van weleer uit zijn vestmouw, afgewisseld met toppers van zijn solowerk. Great performance, lad!

 

6. Dyscordia (Alcatraz pre-show, De Kreun)

 

Een dijk van een plaat en een live-reputatie die groter is dan het ego van de man op plaats zeven. Dyscordia mag dan ook op heel wat bijval rekenen in binnen- en buitenland en heeft dit alleen maar aan zichzelf te danken. Hail aan onze eigen metal-harlekijnen.

 

5. King Hiss (De Kreun)

 

We hebben het al genoeg gezegd, iedereen die zich ook maar iets aantrekt van het Belgische rockpatrimonium kan niet meer omheen King Hiss. Live leeft dit kwartet zich steevast uit als een school bloeddorstige piranha’s op een spartelende prooi. Animo verzekerd.

 

4. Parkway Drive (AB, Lokerse Feesten)

 

Vanuit Byron Bay (Australië) hebben ze de wereld veroverd. En dat hebben ze vooral te danken aan de kunststukjes die ze live elke keer opnieuw ten berde brengen. Vergeet Bring Me The Horizon, metalcore kan weldegelijk mainstream en lekker loeihard blijven klinken.

 

3. Compact Disk Dummies (Pukkelpop, De Kreun)

 

Je bent wild en je jongt wat. In het geval van de gebroeders Coorevits was dat een oerdegelijke debuutplaat. Hun optredens op de verschillende zomerfestivals en hun tournee die hen in het najaar naar middelgrote concertzalen bracht, werden bedolven onder een berg lof.

 

2. Iggy Pop (Main Square Festival)

 

Mankend in gegrild bloot bovenlijf, het is op het eerste zicht geen zicht. Edoch moeten we genieten van de tijd die ons nog rest met dit pop-/rock-/punk-icoon. Iggy Pop was met zijn plaat Post Pop Depression, die hij samen met ene J. Homme in elkaar knutselde, gewoonweg één van de grootste blikvangers van 2016. Iggy is een grote meneer.

 

1. David Gilmour (Grote Markt Tienen)

 

40 jaar oude classics feilloos na spelen en met een indrukwekkend beeldscherm tot leven brengen, het is maar weinigen gegeven. David Gilmour gaf afgelopen zomer twee keer van jetje en deed dit met de klasse en de overgave die de naam Pink Floyd waardig was. Een concert om volledig comfortably numb van te worden.

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 6
Goto page: 1, 2, 3 ...