Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Agenda
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
10 JUN
Studio Sinksen
16 JUN
Metallica
18 JUN
Tool
23 JUN
Hellfest 2019
23 JUN
Graspop 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Filmfestival Oostende
Filmfestival Oostende
Concert report: King Hiss
Concert report: King Hiss
Enter Shikari  - Le Grand Mix
Enter Shikari - Le Grand Mix
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Concert review: Doylu en Amadou & Mariam - De Casino
Concert report: STUFF
Concert report: STUFF
Photo report: Jeremy Loops
Photo report: Jeremy Loops
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Helloween @ Trix
Woosha 2014
Woosha 2014
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Dokkem Open Air 2016 (NL)
Photo report: Little steven
Photo report: Little steven
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
GENTJAZZ 2015 Dag 5
GENTJAZZ 2015 Dag 5
Tenacious D Unplugged @ AB
Tenacious D Unplugged @ AB

The odd man

De Ronde


 

 

“Wielrenners gooien drinkfles op de grond en de kudde koeien doet mee”

 

‘De Ronde Van Vlaanderen’, zo Vlaams als ‘chicongs in espe’ en de hoogdag van het wielerseizoen. Ondertussen zit de ganse familie aan tafel en laat moeder de kroketten rond gaan, terwijl de televisie 60° wordt gedraaid zodat de penishangende gezinsleden kunnen volgen hoe andere penishangende gasten (want voor de vrouwenkoers is er beduidend minder interesse) strijden voor de eer en het respect van het Vlaamse volk en onderling aan het kijken zijn wie het beste spul heeft ingespoten (maar dit gegeven gooien we ter zijde zoals mama de dag na moederdag).

 

Daarnet was er bij het aperitief nog een hevige discussie gaande over de brossende jeugd op donderdag (ja, nog steeds dit verhaal) en al het afval dat dit zogezegde hypocriete gespuis achterlaat op Pukkelrock en Pop Werchter. Gelukkig bezit de generatie van onze ouders het ware morele kompas. Zonder hen was alles om zeep en heerste er pure chaos!

 

Na de heerlijke maaltijd eindigt deze Vlaamse familietraditie met de extase van de dag: ‘den arrivee’, uiteraard met een koffie en een koekske ‘dabei’. Jammergenoeg ebt het enthousiasme snel weg: wederom geen Vlaamse/Belgische winnaar (of kleurling met Belgisch pasport, want wanneer ze winnen zijn dit natuurlijk wel altijd echte Belgen). Mij kan het echter weinig schelen, dus ga ik maar naar huis om me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat mijn kat aan zijn eigen ballen kan likken en ik niet. Jaloers!

 

Diezelfde avond verschijnt een traditioneel artikel met bijhorende fotoreportage op verschillende nieuwssites. We zien een ravage van achtergelaten afval op de Kwaremont (die ligt niet meer open trouwens), een opvallende gelijkenis met het jaarlijks rapport over de Pukkelpop camping. Stilaan vormen de barsten in de perceptiemuur van de “goede Vlaamse burgers” eerder kloven waar Maggie haar reet in zou passen. In tegenstelling tot onze Vlaamse modelburger die op de eerste rij stond om stenen te gooien naar de jeugd en hun afval, onthoudt onze jeugd zich van oordelen en “hoog intelligente opmerkingen”.

 

Hypocrisie ligt aan de basis van deze marginale bilspleet van een kloof. Hypocrisie is het begrip dat steeds naast deze brave burgers heeft gewandeld, samen met alcoholisme, racisme en nationalisme. Al deze beestjes worden ook nauw gevolgd door polarisatie, de vijand van redelijkheid. Tegen deze cocktail van stupiditeit valt niks te beginnen. Alle inspanningen om deze narcistische bevolkingsgroep tot inzichten te brengen zijn vruchteloos. Wanneer je een goed argument aanbrengt, gaan de oren onherroepelijk dicht zoals de vulva van je vrouw wanneer je de naam van haar zus scandeert tijdens het stoeien.

 

Hoe kunnen wij de wereld redden van stupiditeit en hypocrisie die de mensheid nog meer overheersen dan mijn wens om aan mijn eigen ballen te likken? De oplossing van dit probleem kunnen we misschien vinden in de gedachtenspinsels van de grondlegger van het absurdisme, de heer Albert Camus, namelijk collectieve suïcide. Te? Hoewel het een eerder controversiële oplossing zou zijn, kan je niet ontkennen dat het bijzonder doeltreffend zou zijn. Deze aanpak zou namelijk niet enkel dit probleem oplossen, maar tevens alle problemen die we in de laatste jaren op ons bord kregen: immigratiecrisis, gillets jaunes, milieu, … You name it. Nog steeds te radicaal? Goed dan, misschien moeten we beginnen bij het begin: praten, luisteren en verdraagzaamheid. Of met andere woorden: doe NORMAAL.

 

This is The Odd Man saying: jullie kunnen allemaal de pot op!

Meer lezen...

DVZ: The Hindu Needle Trick

14 MEI 2019

 

Dump's Veske Zever

 

The Hindu Needle Trick - 3/5

 

“Een perfect passende, muzikale mozaïek waar de multiculturele maatschappij jaloers op zou zijn…”

 

Nieuwe maand, dus tijd voor een nieuwe Dump’s Veske Zjever! Vandaag presenteer ik jullie ‘The Hindu Needle Trick’, naast een Houdini-kunstje, een band met 1001 invloeden die zichzelf omschrijft als een sleazy rockband verstopt onder een poplakentje.

 

Net zoals zo vele kwaliteitsvolle bands die DVZ al heeft geselecteerd, heeft ‘The Hindu Needle Trick’ zijn piemel in Mechelen gestopt. Hoe ik het in mijn hoofd haal om Mechelen te bestempelen als een vrouwelijke identiteit? Simpel antwoord: IK schrijf de review, teef (ja, ik kan er ook honden bij betrekken als ik dat wil #mijnreview).

 

In hun zesjarig bestaan hebben deze gasten al een self-titled EP en twee volwaardige platen gereleased, waarvan de laatste ‘Animal Life’ werd gedoopt. De drie platen werden allemaal voorzien van originele en intrigerende albumhoezen, voor mij een eerste trigger om als een geile hond te snuffelen aan al deze lekkere teven van nummers die me worden voorgeschoteld. Hoewel zeker niet alle nummers mij konden bekoren (en van mij het label ‘albumvulling’ krijgen), vond ik toch genoeg mijn goesting om mijn hondenzakje meer dan eens leeg te spuiten. Nummers als ‘Human Time Machine’ en ‘Prizefighter Blues’, die iets weg hebben van een ‘Idiots’-song, zijn voor mij pure kunst en hebben voor mij de knoop door gehakt om deze band te selecteren voor DVZ. Daarnaast is deze band nog veelzijdiger dan een dissociërende geesteszieke met een gespleten persoonlijkheidsstoornis. Van een humoristisch nummer als ‘I Wish Your Wife Wouldn’t Look At Me Like That’ tot ‘Throw Me A Bone’ dat als een folklore popsong blijft plakken als de tompouce van zondag bij de koffie. En dan is er nog ‘Slow Burner’ met zijn ‘put me on repeat’-vibe. Kortom: voor iedere reu is er zeker een teef te vinden!

 

Deze band kan duidelijk catchy popsongs produceren die over van alles en nog wat kunnen gaan. De lyrics zijn on top en zouden van de hand van Rivers Cuomo kunnen zijn. Sommige gitaarlicks hebben iets weg van Josh Hommes afwijkende bluesladder. Verder hoor ik een vette stem en veelzijdige sound waarbij alle mogelijke objecten worden benut om een uniek geluid te creëren.

 

Op dit moment liggen er plannen en nummers klaar voor een volgend album. Nog meer teven om te ontdekken dus!

 

This is The Odd Man saying: “Ik ben alvast fan, jij niet? Piss off! Couldn’t care less!”.

Meer lezen...

DVZ: Red red

14 APR 2019

 

Dump's Veske Zjever #5

 

Red Red 4/5

 

“Red Red … wine?”

 

Red Red, naast een maandelijkse herhaling bij de vrouw en een Ghanees gerecht bestaande uit banaan geserveerd met iets wat er uit ziet als een mix van witte bonen in tomatensaus en een mislukte bolognaisesaus, is het ook een multiculturele band met zijn thuisbasis in het land der frieten, a.k.a La Belgique. Zo’n twee jaar en een half geleden leerde gitarist/banjospeler Steve de Amerikaanse globetrotter Tom uit Ohio kennen tijdens een comedy show. Na enkele jamsessies kwam de doorgedraaide Dj Courtasock het olijke duo vervoegen. Na verloop van tijd werd de band nog aangevuld met een bassist (Chris) en een broodnodige drummer (Pieter). Even blenden, et voila: Red Red was geboren!

 

Ze beschrijven zichzelf als een psychadelic turntable bluesband, maar net zoals mijn vrouw die haar gevoelens tracht te verwoorden, begrijp ik hier letterlijk de ballen van. Ik verduidelijk graag even mijn eigen interpretatie van hun muziek: Red Red klinkt als The Black Keys in de periode van El Camino, maar dan met turntables en veel meer eigen flavor en rockgehalte. Alle elementen hebben een eigen uitgesproken identiteit, maar komen toch in een mooie cohesie samen. De zang is spot-on, fenomenaal en krachtig en gezien de geboorteplaats van de zanger worden ook de Engelstalige lyrics perfect gebracht (iets wat soms wel een probleem is bij andere Belgische bands). Ook het unieke karakter van de bas springt er uit. Grappig genoeg werd deze massieve bassound opgenomen op een klein gitaarversterkertje. Less is more, baby! De goede ritmische secties en de turntable-skills van Dj Courtasock maken het plaatje compleet. Het eindresultaat past perfect en is verfrissend vernieuwend. Radio heeft dit trouwens als gemerkt, want Red Red klonk al op hun fm-frequentie!

 

Op hun vi.be-pagina kan je de vijf nummer van hun debuutplaat ‘The Alabama Kid EP’ beluisteren. Naast die Amerikaanse blues-vibe kan je ook wat wereldse ervaring uit de rugzak van zanger Tom merken. Dit is vooral te horen in het nummer ‘Spoonful’. ’I Gotto Know’ is een krachtig nummer waar je een vleugje van Seasick Steve’s nieuwste werk in kan horen (maar dan volgens mijn bescheiden mening veel beter). Het nummer ‘Did You Ever’ toont met zijn tempo en gevoel aan dat de band ook wat naar de uitersten kan resoneren zonder af te wijken van de kern die hun identificeert. Ten slotte kan ik de song ‘The Last Time’ uitroepen tot Miss Universe tussen al die andere hete wijfjes. Dit nummer, dat mooi zou passen naast de ‘Gracias Señor’-plaat van The Sore Losers, moet ASAP op mijn Spotify-lijst komen!

 

De band is volop nummers aan het schrijven voor een volgende plaat, maar wil zeker niet het vogeltje zijn dat zich beperkt tot één soort gezang. Ze willen namelijk hun blues-invloeden wat ombuigen en een 70’s vibe introduceren. Ik kan alleen in volle spanning en met een gezonde portie curiositeit en ongeduld afwachten tot ze de studio in gaan.

 

This is The Odd Man saying: Dance Alabama monkey, Dance!

Meer lezen...

DVZ: Kloothommel

18 MAA 2019

 

Dump's Veske Zjever #4:

 

Kloothommel  3/5

 

 

“De klotehommel zijn kloten kloten mij enorm en hij mag dan ook mijn kloten kussen! De klootzak!”

 

Hoera! Een nieuwe maand, dus… een nieuwe band om toe te voegen aan het DVZ-arsenaal!

 

Voor ik Dump’s Veske Zjever schrijf, bel ik steeds even kort met de band in kwestie om enkele vragen te stellen. Dit was deze keer niet anders en toen ik de mannen van ‘Kloothommel’ aan de lijn kreeg was mijn eerste spontane vraag: “Wat is jullie f*cking probleem met hommels? Dat zijn toch leuke insecten?!” Het antwoord luidde net zo kort en even lachwekkend als de penisgrootte van de hommel zelf: “Soms heb je ook klotehommels!” Hoewel ik niet volledig akkoord ben met deze stelling (Ik ben namelijk van mening dat wespen de titel van klootzakken en Johny’s van de insectenwereld verdienen), kan ik mij wel inbeelden dat je wel eens een hommel tegen het lijf kan lopen die misschien een slechte dag heeft. Waar ik wel mee akkoord ben is de muziek die Kloothommel produceert.

 

Kloothommel is een Indie/Lo-fi collectief afkomstig uit de hoofdstad van West-Vlaanderen: Gent. Vroeger bestonden ze onder de naam ‘De Foefbijen’, maar de politiek correcte sletten en slettinnen konden het niet verkroppen dat het arme beestje, die het sowieso al zwaar te verduren heeft, kop van jut was, waardoor de band gedwongen werd hun naam te veranderen. Dat ze nu aan fat shaming doen jegens de dikke en lieve hommel was dan weer geen probleem.

 

Het begon allemaal met twee vrienden die in hun studentenkot het album ‘Kernkabinet’ uit hun mouw schudden. Deze creatie klinkt als een geïntoxiceerde versie van ‘The Velvet Underground & Nico’, met  de nummers ‘Yellow Peach Can’ en ‘Red Canape’ als sterkhouders.

 

De band werd ondertussen aangevuld met een drummer en gitarist zodat er ook live kon worden opgetreden en recent brachten ze ook hun tweede EP uit. Waar de eerste plaat een zeer specifiek publiek zal aanspreken, is hun tweede productie ‘Slice Life Like Pie’ veel toegankelijker. De nummers ‘Summer Melts’ en ‘Haste For Days’ zijn hier de pareltjes. De sound doet denken aan een combinatie van ‘Spinvis’ en ‘Girls’ (de band) en ergens diep vanbinnen herken ik ook een vleugje ‘Cage The Elephant’ met hun album ‘Melophobia’.

 

Deze bezige bijen zijn niet van plan om het nu even rustig aan te doen. In april beginnen ze immers aan de opnames van hun derde plaat, geïnspireerd door R-Kelly en James Brown (hu?). Deze plaat zullen ze, net als de vorige twee, volledig zelf opnemen en mixen. Naar verluidt zal deze EP minder clean zijn en wat meer crunch in de verpakking hebben. Ik ben alvast benieuwd!

 

Voor wie deze Gentse hommelhaters aan het werk wil zien: in september zijn ze te bewonderen in GainsBar in Kortrijk! Ik zal er alvast ergens rondhangen met een rode roos in mijn borstzakje. Indien je mij daar ziet, spreek me vooral niet aan! Ik wil niet met je praten!

 

This is The Odd Man singing: Zoem zoem zoemetje, ik ben een bij, waar is mijn bloemetje?

Meer lezen...

DVZ: One Man Brawl

13 FEB 2019

 

Dump's Veske Zjever #3:

 

One Man Brawl  3,5/5

 

“Met drie samen spelen noemt men A Threesome”

 

‘Blind Melon’ heeft het zo mooi in een nummer gegoten: ‘Three Is A Magic Number’. Iets wat de Leuvense mannen van OMB (One Man Brawl) overduidelijk hebben begrepen. Een tweetal jaar geleden bonjourden ze een bandlid buiten om met z’n drietjes verder te doen. Less is more, schatje! (Iets wat ik ook altijd tegen mijn vrouw zeg voor een lekker vrijpartij) Datzelfde moment draaiden hun neuzen ook van de blues naar de Earfuzz, een muziekstijl die iets weg heeft van een dakloze ethylverslaafde man die paranoia is tegenover zeep en zijn kont tracht te vullen met in wodka geweekte tampons. Met andere woorden: lekker, vette ‘I don’t give a f*ck’-garagerock! #spontaanejaculeren.

 

Het eerste nummer waar ze ons op hun VI.BE mee begroeten is een ware bitch slap op je smoel. ’Hold my Head’ is de perfecte introductie tot hun muziek: zalige upbeat gitaar afgewisseld met een kort drumbeatje, megafooneffectje op de zang en een algemene sound zo vuil als de hoe-ha van een prostituee na Happy Hour. Hoewel ik dit nummer, samen met ‘I Got Old’ het beste vind, toch één kleine bedenking: dit nummer zou nog dat tikkeltje hoger gelift worden met wat meer inventievere drumfills. Iets wat je wel kan terugvinden in de andere nummers, zoals bijvoorbeeld ‘On Cue’, een lekker rocknummer dat de hoofdjes op en neer doet bobben. Het doet me denken aan een soepje van The Sore Losers en The Kills. Daarbovenop bevat het nummer een solo die elke twijfelende twijfelaar een zelfzekere mep verkoopt. Het toont aan dat de mannen geen zang nodig hebben om de klus te klaren. On to the next! ‘X-Ray Tunnel Vision’ is instrumentaal gezien het mindere nummer van de vier. De zang maakt echter veel goed. Het laatste nummer is ‘I Got Old’: van feedback naar stevige gitaar om dan te exploderen in een catchy nummer dat van mij een volwaardige fan maakt. Zoals ze in de West-Vlaanders zouden zeggen: “Boenke derip!” Bij alle nummers is trouwens duidelijk te horen dat er werd opgenomen in de HighTime Studio van Thomas Valkiers, die ook al bij Equal Idiots in de pap te brokken had.

 

OMB is een band die zichzelf goed gedefinieerd heeft. Ze weten exact wie ze zijn en wat ze komen doen. In tegenstelling tot de meeste kleuters in de ik-ben-nauwelijks-zindelijk-klas, kunnen deze jongens experimenteren met verschillende kleuren en dit zonder buiten de vooropgestelde lijntjes van hun stijl te kleuren. Erg indrukwekkend. Ik ben benieuwd wat OMB zou bereiken met een goede producer aan het roer. Dit zal wellicht nog eventjes moeten wachten. Hun focus ligt nu vooral op het veroveren van podia. Toch hebben ze al enkele noemenswaardige podia kunnen bevruchten, zoals de Kinky Star in Gent en Het Depot in Leuven. Daarnaast werken ze aan nieuw materiaal en willen ze blijven evolueren. Ze willen geen simpele, maar complexe garagerock creëren.

 

Het enige wat ik nog tegen OMB wil zeggen is Spotify, Spotify en een nieuw album! En nog een gouden tip voor de geïnteresseerde luisteraar: zet het volume hoog!

 

This is The Odd Man saying: Toen ik studeerde waren de pintjes in Leuven goedkoper dan in Gent.

Meer lezen...

DVZ: Red Stags

13 JAN 2019

 

Dump’s Veske Zjever #2

 

Red Stags 3/5:

 

“You can call me The Odd Piss-Flower, if you want to”

 

Ditmaal geen ‘Groenten Uit Balen’ maar eerder vers en wild hertenvlees, de ‘Red Stags’. Deze edelherten hebben elkaar als jonge bambi’s leren kennen in hun lokale KSA jeugdbeweging. Eenmaal de figuurlijke geweien (eerder schaamhaar en ademsappel) bij deze jonge knapen begon te groeien beslisten ze om samen een band op te richten om zo bronstig te kunnen burlen door de Vlaamse velden. Laat daarbij nog drie jaar ervaring in de mix komen en dat is wat nu te luisteren valt op hun VI.BE pagina. Na het aanhoren van hun muzikale creaties, die werden opgenomen in de ‘Penthouse Studio’ in Heist-Op-Den-Berg’, was ik evenzeer onder de indruk als mijn nichtje wanneer ze de begingeneriek van ‘Samson & stinkendrijke Gert’ hoort.

 

Deze Red Stags haalden het recept voor hun muziek uit bands als Oasis, maar net zoals mijn moeder doet met Jeroen Meus’ gerechten, geven onze jongens hier een twist aan die uiteindelijk dit hele project doet resulteren in melodieuze Brit-pop. Ikzelf hoor er een goed vleugje ‘Equal Idiots’ in. Wat zowel ik als de tandpasta-tube van Jacky niet erg vinden.

 

Het eerste nummer dat ons begroet bij het bezoeken van de VI.BE pagina is ‘Little Helper’. Een nummer dat mij onmiddellijk bij de interesseklieren geeft gegrepen, dit te danken aan de lekker sappige drumbeat die Alexander over onze trommelvliezen laat neervallen, alsook de goed afgemixte gitaarsound van Sander en Tomack. Voor de muggenzifters onder ons zullen de repetitieve lyrics wat storen, maar tegen deze mannen zeg ik: piss off! Een lekkere vrijpartij met zo een geil wijfie van een nummer vraagt niet naar dertig verschillende standjes. Gewoon missionaris is al goed genoeg. ‘Little Helper’, I like it!

 

‘Wild Child’ is ook een aangenaam nummer waar ze heel, heel voorzichtig wat oregano uit ‘The Black Box Revelation’ hun kruidenkastje aan toevoegden. ‘Summer Breeze’ is dan een nummer waarbij deze jongens hun ware intentie overduidelijk naar boven doen komen: happy peppy nummers schrijven. Hoewel ik mij hier even mee verveelde toverden onze Stags een oncontroleerbare en gelukzalige glimlach op mijn smoel, waardoor ik het nummer uiteindelijk toch kan appreciëren.

 

Het laatste nummer dat ze ons kunnen presenteren is ‘Dirty Road’. Er schort iets aan de algemene sound (ik mis voornamelijk basgitaar), waardoor het nummer mij op het eerste gehoor niet echt kon bekoren. Eenmaal je over de helft van het nummer bent komt het meesterlijke kantje van Dirty Road echter naar boven en krijgt het geheel terug wat meer beef. Wat dit nummer wel goed aantoont, net zoals de andere nummers trouwens, is dat deze mannen heel goed weten hoe ze catchy riffs kunnen construeren die blijven plakken zoals de pasteitjes aan mevrouw Maggie haar heupen. Een troef die ze zeker moeten uitspelen in hun toekomstig werk! En die solo is meesterlijk simpel, incroyable!

 

Over het algemeen is er wel nog wat werk aan de winkel. Er is vooral nog wat meer nood aan duidelijke en meer uitgesproken elementen die hun algemeen sound een beetje meer uit de massa doet springen. De bas, gespeeld door Pieter-Jan, mag ook in toekomstige nummers nog wat meer uit de mix komen. Ten slotte kunnen de lyrics soms wat zagerig overkomen, omdat ze wat uitgerokken worden. Toch moet er rekening mee gehouden worden dat ze uit de hele hoop bands die zich hebben ingeschreven geselecteerd zijn. Niet alleen om wat ze al zijn: een steengoeie band, maar vooral omwille van het potentieel dat nu al op te merken is. I have high hopes voor onze Stags uit Balen. Wees maar zeker dat ik ze nauwlettend zal volgen en ik raad jullie allen ten strengste aan dit ook maar te doen. Nu gaan ze vooral verder live spelen en trekken ze ook terug de studio in om nieuw materiaal op te nemen. Na enkele Brusselse podia te veroveren kan ik ze enkel nog vragen met hun neuzen eens richting de Leie te kijken. Wij hebben hier ook leuke podia.

 

This is The Odd Man saying, who the f*ck is ‘Juan Pedro dé Guestellos’ die op hun VI.BE pagina  onder bandleden staat?

Meer lezen...

DVZ : Beats & Breakfast - Over Morgen

13 DEC 2018

 

Dump's Veske Zjever #1:

 

Beats & Breakfast - Over Morgen 3/5

 

De allereerste ‘Veske Zjever’ die wij deze maand vol trots aan jullie, brave lezers van Dump Magazine, mogen voorstellen is ‘Beats & Breakfast’, Belgische hiphop van de bovenste plank!

 

Voor degene onder ons die niet zo bekend zijn met het hele hippediehop genre: het gaat om  muziek waarbij de soundcheck (check, yeah, jow, check) vaak deel uitmaakt van het eigenlijke nummer. Toch is het een prachtige muziekstijl groot gemaakt door ware artiesten als Tupac, NWA, Public Enemy, … maar die door de jaren heen geëvolueerd is naar een smakeloze berg mest vol “diepgaande” en “inspirerende” teksten (?) over dikke konten, dure Matchbox autootjes en glimmende juwelen die recht uit een ‘chiclettebak’ kunnen komen. Jammergenoeg worden dergelijke nummers ook grijs gedraaid op allerhande mainstream radio - I don’t give a f*ck about music - zenders. Als je wat dieper delft vind je echter snel meerdere artiesten die de roots van het genre nog niet helemaal onverschillig op de grond hebben gedropt, maar ze ter harte hebben genomen en er een eigen flavor aan toegevoegd hebben. Hoewel al enkele Belgische artiesten deze kunst bezitten, werd ik pas voor de eerste keer van mijn sokken geblazen bij het horen van de retrobeats van ‘Beats & Breakfast’. Wat deze artiest van andere rappers van Belgische bodem onderscheidt is zijn overduidelijke en altijd aanwezige hommage aan de hiphop van de jaren ’80 en ’90. Daarnaast is hij ook niet vies van de tunes van Motown en Northern Soul.

 

B&B is het hiphop/soul/funk-project van de Mechelse producer Tim Alexandre. Deze skateboardende dertigplusser, die zowaar recht uit een Vice programma kan komen, vernietigde in zijn jeugdjaren een deel van zijn trommelvliezen in de punk en dub-reggae scene. De drang naar witte bonen in tomatensaus als ontbijt was echter groot, dus werden alle projecten opgeborgen en vertrok Tim richting UK voor enkele jaren. Daar ontdekte hij de soulmuziek. De flatulerende bonenfretters begonnen echter na een tijdje te vervelen en als Belg moet je ook toegeven dat hun frieten werkelijk op de kl*ten trekken, dus besliste Tim om terug te keren naar ons kleine, complexe vaderland. Hier sloeg hij aan het schrijven en trok hij naar de Majestic Studio’s van Bruno Mastyn en Manu De Roover. Al het ruwe materiaal werd ook nog eens door de mix en master tovermachine van Mattias Van Riet en Bob Macc gedraaid. Als kers op de taart werd een prachtige foto van een vriend van Tim op de albumhoes geplakt en het album ‘Over Morgen’ was geboren. Een plaat die qua kwantiteit (maar liefst 17 nummers!) en variatie veel weg heeft van een all-you-can-eat-buffet, maar zeker niet inboet in kwaliteit.

 

Een eerste kennismaking met wondere wereld van Beats & Breakfast is het instrumentale intronummer Instromental (heb je hem?), een lied dat mij het gevoel geeft dat Tim goede vriendjes is met de Franse producer ‘Proleter’, die me heel nauw aan het hart ligt. Al vanaf de eerste minuut merk je al snel welke kwaliteit dit album zal leveren. Na deze groovin’ introductie worden we getrakteerd op het nummer ‘Adem Ingehouden’, één van de vele pareltjes die het album te bieden heeft.

 

Tim heeft het graag over maatschappelijke thema’s, maar het absolute klooster op de protestberg is ‘Zwart Goud (Witte Handen)’, een nummer over onze “trotse” koloniale geschiedenis in Belgisch Congo, waar we de “wilden” beschaving hebben gebracht in ruil voor enkele onschuldige handen. In tegenstelling tot de Canvas docu-serie ‘Kinderen Van De Kolonie’, veegt Tim onze stoute manieren niet zò vlug van tafel. Hij houdt ons niet enkel een spiegel voor, maar houdt ons hoofd stevig vast zodat we geforceerd worden de feiten onder ogen te zien. Al even snel is het gedaan met vingerwijzen naar Amerika’s slavenhandel en de oorlogsmisdaden van de Nazi’s. ‘Zwart Goud’ is dus een sterk en gedurfd nummer dat nu al hoog geplaatst is in mijn Spotify Playlist. Maar ook songs als ‘Morgen’, ‘Vage Déjà Vu’ en ‘Overdaad’ hebben van mij een ware fan gemaakt. De plaat zwaait ons uit met, opnieuw, een instrumentaal eargasm dat passend genoeg ‘Outromental’ heet. The gag continues.

 

De vele variatie in het album zorgt er voor dat een breed publiek zijn ‘da-da’ kan vinden in ‘Over Morgen’. Toch een klein puntje van kritiek. Hier en daar hoor je dat Tim nog een beetje op zoek is om zich te definiëren. Daarnaast zijn de outro’s van de meeste nummers jammergenoeg wat bizar en soms onlogisch afgekapt, waardoor je even uit het moment wordt weggetrokken alsof je de deurbel hoort middenin een vrijpartij. Gelukkig kwam er snel een nieuw nummer aandraven, die me, net als dat stel sappige borsten tijdens het love-making, f*ck it deed zeggen en me verder deed genieten van het hele gebeuren.

 

Tim is met zijn Beats & Breakfast een artiest die ik in de toekomst nauwlettend en met hoge verwachtingen in het oog zal houden. Momenteel is hij van plan om met B&B het land live te doorkruisen en het album te promoten. Hopelijk komt hij snel eens mijn kant uit. Kortrijk? Hint, hint, …

 

Tot dan kan ik enkel zeggen:  “Jow jow, check, this is The Odd Man saying: My anaconda don't want none unless you bake a cake hun!”

 

 

 

 

 

 

 

Meer lezen...
Page 1 of 7
Goto page: 1, 2, 3 ...