Festival-review Alcatraz Metal Festival:
Vrijdag: Loeiharde start van Number 7 AMF
Onder een lichtgrijs wolkendek schoot Alcatraz met véél goesting uit de startblokken. Misschien wel één van de sympathiekste festivals van het land ging voor het eerst twee dagen door en had enkele knallers van formaat geregeld. De zevende editie van dit metalfeest vond voor de tweede keer plaats in Kortrijk, een stad die met graagte de metalheads van heinde en verre met open armen ontvangt.
De deuren op dag 1 zwierden omstreeks 13u open. Drie kwartier later was het aan Diablo Blvd. om de boel op gang te zwengelen. De band had enkele weken geleden al op de Grote Markt van de Groeningestad gezorgd voor een prima opwarmertje. Alex Agnew & co lieten zich meteen gelden en deden het minstens even goed als bij hun promo-set op de Nationale Feestdag. Even later was het de beurt aan Avatar. Deze death-metal-band staat door heel wat metalkenners hoog aangeschreven. Het is géén makkie om na de populaire Belgische metaltrots op te treden. Toch deden de Zweedse rakkers goed hun ding en konden ze de aandacht trekken van de toestromende mensen.
Om halfvier was het tijd voor de Texaanse binken van Hellyeah. Hun stijl wordt omschreven als groove metal gedrenkt in een southern-rock-sausje, hoe kan het ook anders als je uit Dallas afkomstig bent. De manschappen kwamen vastberaden het podium op. Zanger Chad Grey (Mudvayne) viel niet alleen op met zijn rode hanenkam, ook zijn ervaren stem denderde over het festivalterrein. Nieuwe nummers zoals Demons In The Dirt werden vlotjes afgewisseld met materiaal uit hun oudere albums. Met of zonder megafoon ging het er keihard aan toe. Daarna was het hoog tijd om de eerste echte vrouw van het weekend op het podium te laten verschijnen. Lacuna Coil draait al twintig jaar mee en kan ook in België op een grote aanhang rekenen. De Italiaanse metaltrots zorgde voor een kolkende set in de striemende regen en het publiek ging wild.
Life Of Agony hoeft geen voorstelling meer te krijgen. Deze hardrockband uit Brooklyn met hardcore en metal invloeden bracht op Alcatraz een degelijke liveshow. Er ging natuurlijk heel wat aandacht naar Mina Caputo, de zanger(-es) die zich in 2011 liet ombouwen tot vrouw. Haar performance kon op de voorste rijen op heel wat bijval rekenen. Bij het vallen van de avond kwamen een akelig goed geschminkte Dani Filth en zijn gevolg de bühne opgekropen. Het handelsmerk van Cradle Of Filth: een dubbel bassdrum, en een schel stemgeluid zetten de boxen nogmaals op scherp. Frontman Dani probeert nog steeds met creepy bindteksten de menigte te shockeren. Zichzelf heel serieus nemen terwijl dat niet nodig is zat ook in het pakket.
Zoals nu en dan wel eens het geval is kon de headliner van de avond in vergelijking met het voorgaande de verwachtingen niet inlossen. Marilyn Manson is natuurlijk nooit de joligste en sympathiekste snaak van de hardrockklas geweest, maar de lauwe interactie met het publiek en het afhaspelen van de songs werd niet door iedereen in dank afgenomen. De lichte ontgoocheling stond bij verscheidene bezoekers op het gezicht af te lezen. Hopelijk hebben de echte fans wél genoten.
Zaterdag: Oude thrash, hair metal, Franky en een verse frontvrouw!
De weersvoorspellingen voor zaterdag waren iets positiever. De prognoses op muzikaal vlak waren dezelfde gebleven, loeiharde metal het liefst recht voor de raap geserveerd. Het festivalterrein vertoonde her en der de gevolgen van de nattigheid die gisteren met bakken over Kortrijk was gevallen . Niemand trok er zich iets van aan. De sfeer zat goed en de organisatie was top. Iedereen was klaar voor een dag vol gierende gitaren.
Oude thrashgoden, heavy hair metal, Franky DSVD en een verse frontvrouw waren de belangrijkste gespreksonderwerpen. Prong kon met de hits Snap Your Fingers, Snap Your Neck en Who’s Fist Is It Anyway? de eerste vuisten in de lucht krijgen. De heerschappen uit The Big Apple zijn binnen de thrashwereld mannen van stand en dat bewijzen ze ook nog steeds live. Bij Arch Enemy was het vooral uitkijken hoe Allisa Whit-Gluz, de nieuwe zangeres/paradijsvogel van de band, het er van af zou brengen. De nieuwe plaat werd goed ontvangen en de titeltrack War Eternal was, aan de schuddende hoofdjes te zien, door menig fan al goed gekend. Ook oudere knallers zoals Nemesis en Fields Of Desolation werden op het einde van de set door de nieuwe frontvrouw proper naar voor gebracht.
Tegen 18u was het tijd voor Sacred Reich. De thrashers uit Phoenix hebben doorheen de jaren live weinig kracht verloren. Het enige verschil is misschien dat zanger/bassist Phil Rind wat kilo’s bijgekomen is en kan doorgaan voor een broer van John Goodman. Surf Nicaragua en The American Way hakken er nog steeds scherp en stevig in. Het bleek een ideale opwarming te zijn voor Franky & zijn compadrés. Channel Zero bracht dit jaar met enige vertraging een nieuwe schijf uit. Dat had alles te maken met het plotse overlijden van drummer Phil B net voor ze vorig jaar gingen optreden op Alcatraz. Daarom vroegen de mannen van Channel Zero bij het opkomen om een minuut stilte. Het publiek van Alcatraz bewees hoe krachtig en oorverdovend een moment geluidloosheid kan zijn. Daarna werd door Franky & co een gevarieerd aanbod naar voor geschoven van nieuw gerief en klassiekers uit hun beginperiode. Black Fuel blijft voor eeuwig en altijd een bom die muziekliefhebbers van allerlei allooi niet onberoerd kan laten.
Bands die zomaar nummers durven coveren van Elton John en daar nog goed mee weg komen hebben een streepje voor op de rest. W.A.S.P. is zo’n bende oude deugnieten met lef en durf ten over. Saturday Night’s Alright For Fighting stond niet in de setlist. Maar als je hitjes hebt als Wild Child en I Wanna Be Somebody hoef je geen muziek van een ander na te doen. Blackie Lawless nadert de zestig maar heeft nog steeds de energie van een kwieke twintiger om het publiek om de haverklap op te zwepen. Prima passage. L-O-…-V-E, all I need’s my love machine!
Dat Twisted Sister weinig moeite zou moeten doen om de wei in lichterlaaie te zetten was op voorhand al geweten. Het gitaargeschut, de verplichte vuurpijlen en een op hol geslagen Dee Snider zorgde voor een fantastische intense sfeer. De groep rond Snider staat altijd garant voor een pot hair metal met een vleugje humor en dit werd doorheen de set voortdurend in de verf gezet. Stay Hungry, I Wanna Rock en natuurlijk We’re Not Gonna Take It (misschien wel de grootste meezinger van het weekend) werden meegekweeld door jong en oud. Het feestje waar de organisatie op hoopte was een feit en we droomden al weg naar een volgende editie.
(BG)
Alcatraz Metal Festival is een uiterst sympathiek muziekfeest dat gestaag groeit. Top !!!
More pics : https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1517811698449348.1073741892.1377734472457072&type=3&uploaded=47