Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Baroness – Gold & Grey
Agenda
19 JAN
Persistence Tour 2020
23 JAN
Motsus - Carneia
24 JAN
Danko Jones
29 JAN
Sunn O)))
01 FEB
Editors
02 FEB
Slipknot
02 FEB
Sabaton
07 FEB
Dropkick Murphys
08 FEB
MoshroomFest
08 FEB
Grauzone Fest
22 FEB
The Darkness
23 FEB
1up
24 FEB
Tenacious D
13 MAA
Morcheeba
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John

The odd man

Kindsoldaten For Life


 

 

“Money makes the world go ... Bonkers?”

 

De feestdagen zijn in volle swing en bpost is verbaasd over de populariteit van hun nieuwe Zespri Gold priorzegel. Verder wordt deze periode voornamelijk gekenmerkt door lekker eten, gezellig samenzijn (voor mensen die nog familie en vrienden hebben) en de stressvolle zoektocht naar het perfecte cadeau (om dan uiteindelijk toch maar te grijpen naar een Zalando-bon of een Yves Rocher-pakket en te hopen dat de anderen toch wat origineler zijn). Mijn vrouw en ik wisten dit jaar, door een gebrek aan inspiratie en kapitalistische behoefte, totaal niet wat kopen voor elkaar. We hebben dan maar beslist om elk een bedrag te storten voor een goed doel, waarvan we we zeker wisten dat elke euro effectief naar dit doel gaat en niet naar wilde seksfeestjes of iPhone-needy-tieners die donateurs sprokkelen op de Lange Steenstraat in K-Town (yeah, we watch Pano). En om duidelijk te maken dat dit niet het masturberen van ons ego tot doel had, hebben we de ‘share-knop’ dan ook maar links laten liggen. Waar ik dan wel volledig de difterie van kreeg was dat ik later die dag naar ‘Game Mania’ ging, aangesproken werd om deel te nemen aan een actie voor ‘De Warmste Week’ en bij weigering het Kinderkankerfonds recht op de smoel van mijn geweten kreeg gesmeten. F*ck!  

 

Ongeacht hoe prachtig al deze arme centjes ook zijn, initiatieven als de Warmste Week zouden in feite nooit mogen bestaan in ons socialistische systeem. Nog absurder wordt het wanneer je naar de laatste ‘Roze Neuzen’-actie kijkt. Een mooie 4,3 miljoen euro werd ingezameld voor jongeren met mentale problemen. Diezelfde week kondigde de regering een besparing van 6 miljoen euro aan in deze sector. Het is alsof onze solidariteit de begroting stuurt.

 

Aan de andere kant is onze eigen regering zelf een goed doel die steun nodig heeft, maar in de plaats van financiële steun, hebben ze eerder een dosis gezond verstand nodig. Een neerwaartse spiraal van regressie, stijgende polarisatie, valse Vlaamse identiteitskaarten en de abstinentie van een nieuwe regering zijn enkel het onverteerde pindanootje in de mesthoop. Defensies nieuwste frats is de zoektocht naar Belgische kindsoldaten om hun vernieuwde voertuigen te bemannen. Na een investering van 31 miljoen euro om hun gepantserde voertuigen te “tunen” blijkt immers dat militairen er niet meer in passen, dus wordt er nu gezocht naar kleine militairen. Nu mag minister van Defensie Philippe Goffin, nadat Didier Reynders het zinkende schip heeft verlaten, dit met een rood hoofd in plaats van een rode neus gaan uitleggen in de Kamer.

 

Nu, al deze waanzin terzijde, trok ik toch eens naar het duizendjarige, verzegelde rijk van Van Quickenborne om die warmste sfeer eens zelf te gaan opsnuiven. Gelukkig had de camera geen oog voor mij, anders moest ik ook als een debiel staan zwaaien zoals de meeste van die arme stakkers op televisie. Wat ik daar wel aantrof was bijna even absurd als de Belgische midget-soldaten in een tank. Naast alle blije Kortrijkse handelaars en talrijke mensen die trots op een podium stonden om te tonen hoe hard ze hun best hadden gedaan voor anderen, zag ik een rolstoelgebonden man zonder begeleiding die zich met enige moeite op het kasseien terrein door de massa moest wurmen. Hij werd door niemand door gelaten en werd te pas en te onpas af gecoupeerd door beter mobiele mensen. Ik walgde gewoon van dit collectief negeren van deze mindervalide man. Niemand zag de man staan. Iedereen was bezig met zichzelf en hun goede doel en dit in de zogezegd “warmste” stad en de “warmste” week van het jaar. Dit is de kracht van de VRT en hun warme hersenspoeling van collectieve solidariteit waar zij vooral heel warm worden van de publiciteit. Zowel ik als mijn vrouw hadden het koud wanneer we richting auto wandelden.

 

This is The Odd Man Saying: Kijk eens eerst eens om je heen in plaats van in je portemonnee.

 

(Hans B.)

 

Meer lezen...

Alcatraz Metal Fest 2014 Review

10 AUG 2014
Alcatraz Metal Fest 2014 Review


 

Festival-review Alcatraz Metal Festival:

 

 

Vrijdag: Loeiharde start van Number 7 AMF

 

Onder een lichtgrijs wolkendek schoot Alcatraz met véél goesting uit de startblokken. Misschien wel één van de sympathiekste festivals van het land ging voor het eerst twee dagen door en had enkele knallers van formaat geregeld. De zevende editie van dit metalfeest vond voor de tweede keer plaats in Kortrijk, een stad die met graagte de metalheads van heinde en verre met open armen ontvangt.

 

De deuren op dag 1 zwierden omstreeks 13u open. Drie kwartier later was het aan Diablo Blvd. om de boel op gang te zwengelen. De band had enkele weken geleden al op de Grote Markt van de Groeningestad gezorgd voor een prima opwarmertje. Alex Agnew & co lieten zich meteen gelden en deden het minstens even goed als bij hun promo-set op de Nationale Feestdag. Even later was het de beurt aan Avatar. Deze death-metal-band staat door heel wat metalkenners hoog aangeschreven. Het is géén makkie om na de populaire Belgische metaltrots op te treden. Toch deden de Zweedse rakkers goed hun ding en konden ze de aandacht trekken van de toestromende mensen.

 

Om halfvier was het tijd voor de Texaanse binken van Hellyeah. Hun stijl wordt omschreven als groove metal gedrenkt in een southern-rock-sausje, hoe kan het ook anders als je uit Dallas afkomstig bent. De manschappen kwamen vastberaden het podium op. Zanger Chad Grey (Mudvayne) viel niet alleen op met zijn rode hanenkam, ook zijn ervaren stem denderde over het festivalterrein. Nieuwe nummers zoals Demons In The Dirt werden vlotjes afgewisseld met materiaal uit hun oudere albums. Met of zonder megafoon ging het er keihard aan toe. Daarna was het hoog tijd om de eerste echte vrouw van het weekend op het podium te laten verschijnen. Lacuna Coil draait al twintig jaar mee en kan ook in België op een grote aanhang rekenen. De Italiaanse metaltrots zorgde voor een kolkende set in de striemende regen en het publiek ging wild.

 

Life Of Agony hoeft geen voorstelling meer te krijgen. Deze hardrockband uit Brooklyn met hardcore en metal invloeden bracht op Alcatraz een degelijke liveshow. Er ging natuurlijk heel wat aandacht naar Mina Caputo, de zanger(-es) die zich in 2011 liet ombouwen tot vrouw. Haar performance kon op de voorste rijen op heel wat bijval rekenen. Bij het vallen van de avond kwamen een akelig goed geschminkte Dani Filth en zijn gevolg de bühne opgekropen. Het handelsmerk van Cradle Of Filth: een dubbel bassdrum, en een schel stemgeluid zetten de boxen nogmaals op scherp. Frontman Dani probeert nog steeds met creepy bindteksten de menigte te shockeren. Zichzelf heel serieus nemen terwijl dat niet nodig is zat ook in het pakket.

 

Zoals nu en dan wel eens het geval is kon de headliner van de avond in vergelijking met het voorgaande de verwachtingen niet inlossen. Marilyn Manson is natuurlijk nooit de joligste en sympathiekste snaak van de hardrockklas geweest, maar de lauwe interactie met het publiek en het afhaspelen van de songs werd niet door iedereen in dank afgenomen. De lichte ontgoocheling stond bij verscheidene bezoekers op het gezicht af te lezen. Hopelijk hebben de echte fans wél genoten.

 

 

Zaterdag: Oude thrash, hair metal, Franky en een verse frontvrouw!

 

De weersvoorspellingen voor zaterdag waren iets positiever. De prognoses op muzikaal vlak waren dezelfde gebleven, loeiharde metal het liefst recht voor de raap geserveerd. Het festivalterrein vertoonde her en der de gevolgen van de nattigheid die gisteren met bakken over Kortrijk was gevallen . Niemand trok er zich iets van aan. De sfeer zat goed en de organisatie was top. Iedereen was klaar voor een dag vol gierende gitaren.

 

Oude thrashgoden, heavy hair metal, Franky DSVD en een verse frontvrouw waren de belangrijkste gespreksonderwerpen. Prong kon met de hits Snap Your Fingers, Snap Your Neck en Who’s Fist Is It Anyway? de eerste vuisten in de lucht krijgen. De heerschappen uit The Big Apple zijn binnen de thrashwereld mannen van stand en dat bewijzen ze ook nog steeds live. Bij Arch Enemy was het vooral uitkijken hoe Allisa Whit-Gluz, de nieuwe zangeres/paradijsvogel van de band, het er van af zou brengen. De nieuwe plaat werd goed ontvangen en de titeltrack War Eternal was, aan de schuddende hoofdjes te zien, door menig fan al goed gekend. Ook oudere knallers zoals Nemesis en Fields Of Desolation werden op het einde van de set door de nieuwe frontvrouw proper naar voor gebracht.

 

Tegen 18u was het tijd voor Sacred Reich. De thrashers uit Phoenix hebben doorheen de jaren live weinig kracht verloren. Het enige verschil is misschien dat zanger/bassist Phil Rind wat kilo’s bijgekomen is en kan doorgaan voor een broer van John Goodman. Surf Nicaragua en The American Way hakken er nog steeds scherp en stevig in. Het bleek een ideale opwarming te zijn voor Franky & zijn compadrés. Channel Zero bracht dit jaar met enige vertraging een nieuwe schijf uit. Dat had alles te maken met het plotse overlijden van drummer Phil B net voor ze vorig jaar gingen optreden op Alcatraz. Daarom vroegen de mannen van Channel Zero bij het opkomen om een minuut stilte. Het publiek van Alcatraz bewees hoe krachtig en oorverdovend een moment geluidloosheid kan zijn. Daarna werd door Franky & co een gevarieerd aanbod naar voor geschoven van nieuw gerief en klassiekers uit hun beginperiode. Black Fuel blijft voor eeuwig en altijd een bom die muziekliefhebbers van allerlei allooi niet onberoerd kan laten.

 

Bands die zomaar nummers durven coveren van Elton John en daar nog goed mee weg komen hebben een streepje voor op de rest. W.A.S.P. is zo’n bende oude deugnieten met lef en durf ten over. Saturday Night’s Alright For Fighting stond niet in de setlist. Maar als je hitjes hebt als Wild Child en I Wanna Be Somebody hoef je geen muziek van een ander na te doen. Blackie Lawless nadert de zestig maar heeft nog steeds de energie van een kwieke twintiger om het publiek om de haverklap op te zwepen. Prima passage. L-O-…-V-E, all I need’s my love machine!

 

Dat Twisted Sister weinig moeite zou moeten doen om de wei in lichterlaaie te zetten was op voorhand al geweten. Het gitaargeschut, de verplichte vuurpijlen en een op hol geslagen Dee Snider zorgde voor een fantastische intense sfeer. De groep rond Snider staat altijd garant voor een pot hair metal met een vleugje humor en dit werd doorheen de set voortdurend in de verf gezet. Stay Hungry, I Wanna Rock en natuurlijk We’re Not Gonna Take It (misschien wel de grootste meezinger van het weekend) werden meegekweeld door jong en oud. Het feestje waar de organisatie op hoopte was een feit en we droomden al weg naar een volgende editie.

(BG)

 

Alcatraz Metal Festival is een uiterst sympathiek muziekfeest dat gestaag groeit. Top !!!

 

More pics : https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1517811698449348.1073741892.1377734472457072&type=3&uploaded=47

 

 

Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review
Alcatraz Metal Fest 2014 Review