Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Boek-review: De Lachende Eland – Sten Treland

16 JUN 2015
Boek-review: De Lachende Eland – Sten Treland


 

Boek-review: De Lachende Eland – Sten Treland (2,5/5)

 

Toffe thriller

 

Het levensverhaal van het Noorse schrijfdynamiet, Sten Treland, kan op zijn minst opmerkelijk genoemd worden. Hij komt uit Oslo, reisde via Amsterdam en Antwerpen naar Sicilië, waar hij in een restaurant werkte en om mysterieuze redenen drie maanden de gevangenis in vloog. Trelands debuut werd in het Nederlands vertaald nog voor het in Noorwegen in de boekenwinkel lag. Zotte paté, ware het niet dat het een ferm staaltje fictie is. Treland is namelijk een pseudoniem voor het schrijversduo Stan Lauryssens en Joost Houtman. Die laatste gaat nu alleen verder met een vervolg, De Averechtse Lynx, dat vorige maand uitkwam.

 

Het verhaal is opgebouwd rond een bus die op een raadselachtige manier verongelukt op weg naar de luchthaven van Oslo. Bij dit toevallige accident komen onder meer vier Vlamingen om. Een Antwerpse journalist die met zijn carrière op een zijspoor zit, reist naar Noorwegen om het fijne van het ongeval te weten te komen. Samen met Kjerstin Andersen die bij de Noorse recherche werkt, valt hij van de ene verbazing in de andere.

 

De lachende Eland leest lekker weg. Het boek met de aantrekkelijke cover is in een vlotte en hupse schrijfstijl neergepend. Na het sterke begin is er af en toe een voorspelbare kanteling, maar het verhaal op zich is wel zinderend en scherp genoeg om het probleemloos vol te houden tot op het einde. De leuke personages, waar in de meeste gevallen een hoek van is, zorgen voor dolle dialogen en gekke situaties. Het kan terecht bij de pakken toffe thrillers gelegd worden waar de rekken tegenwoordig vol mee liggen. Misschien iets voor deze zomer.

(BG)