In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Flotsam & Jetsam – The End Of Chaos
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 MAA
Whispering Sons
22 MAA
Unearth
28 MAA
Deus - Triggerfinger
02 APR
Rhea
07 APR
Time Warp 2019
09 APR
Giorgio Moroder
10 APR
Marco Mendoza
10 APR
Eriksson Delcroix - Antler King
10 APR
In flames
13 APR
Betizfest 2019
18 APR
All Them Witches
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
22 MEI
Deus
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
Fotogalerij
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Elvis Costello
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper 04/08/2015
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille
Photo report: K's Choice - Le Splendid / Lille
Xzibit @De Vooruit Gent
Xzibit @De Vooruit Gent
Concert report: Night of The Proms 2016
Concert report: Night of The Proms 2016
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Concert report: Compact Disk Dummies
Concert report: Compact Disk Dummies
Photo report: Tory Lanez
Photo report: Tory Lanez
Concert report: Chameleons Vox
Concert report: Chameleons Vox
Concert report: ZZ Top - Blues Peer
Concert report: ZZ Top - Blues Peer
Photo report: Epica
Photo report: Epica
Photo report: Clouseau Tour 2016
Photo report: Clouseau Tour 2016
Festival report: Alcatraz - Zondag
Festival report: Alcatraz - Zondag
Concert report: Scorpions
Concert report: Scorpions

The odd man

Mc Lovin


 

“ The truth is out there”

 

De afgelopen maanden ontplooide er zich een waar mediacircus waarvan zelfs ik, met mijn dertig zomers op deze mestbal, met verstomming was geslagen. Kort even voor jullie samengevat: Veel plastiek en andere vuile dingen. Studenten worden boos en verenigen zich rond een genderneutrale “Jeanne D’Arc” die al meer van de grond is gegaan dan het collectief van Playboy Bunny’s in de Playboy Mansion (maar dan met een vliegtuig in plaats van een oude zak in een bordeaux peignoir). Rechts blijft ondertussen met lege blikjes ‘Cara Pils’ naar links gooien, terwijl links hetzelfde doet naar rechts, maar dan met home compost en CO2-neutrale croque monsieurs. Ondertussen doet Kortrijk wat Kortrijk goed kan, namelijk andere grote steden na-apen. Ditmaal met een Anuna wannabe. En als kers op de holy-f*ck-taart belde Joke Schauvliege Bigfoot en E.T op om de boel te komen verklaren, met vele tranen en een, vermoedelijk, voordelige ontslagvergoeding tot gevolg. Al dit geclown zo kort voor de verkiezingen. Ik heb in feite nu al meer materiaal om mijn volledig columnjaar mee vol te krijgen, dan de plastische chirurg die Lolo Ferrari’s “comme ça” heeft moeten vullen. Toch ga ik deze maand lekker over iets anders zwaffelen.

 

Tijdens al dit gepalaver over bosbrossers en complottheorieën, gooide mijn vader een klein en vergeten digitaal artikeltje, van ‘Het Laatste Nieuws’ weliswaar, in mijn shoot. En het voelde alsof ik een vinger in Pikachu’s anus duwde: I was in shock! Eind januari liet onze favoriete appelsien Trump een f*ckload aan Amerikaanse gevechtshelikopters en andere militaire sh*t aan wal komen in Zeebrugge en Antwerpen. Al deze kaboemboems reizen momenteel gezellig door het Europese grondgebied om te stranden aan de grens tussen ons en “Le Putin” himself. Evenveel militair spiergeflex als wanneer je binnen wandelt in de Basic Fit. Trumpie en Putin zijn dus in feite aan het fluimen naar elkaar over de omheining. Jammergenoeg zijn wij de omheining. Nu ze beiden ook uit het ‘missile pact’ zijn gestapt en China ladida ook nogal zelfzeker met zijn militaire pik staat te zwaaien naar de rest van de wereld, begin ik mij toch een beetje zorgen te maken. Ik heb aan een heleboel mensen (ook aan vrienden die altijd goed geïnformeerd zijn omdat ze een abonnement op de Knack en de Story hebben) gevraagd of zij hiervan op de hoogte waren. Collectief klonk er een dikke, vette, met drol overgoten NOPE. Onze Belgische regering heeft van dit alles  niks gepiept aan hun bevolking en dat vind ik nog het ergste van allemaal. Ondertussen gaat wel het Joke-meets-Bigfoot-circus gezapig verder en zijn er geen ogen gericht naar het reële gevaar. Wat wordt ons nog allemaal verzwegen? Leeft Johny Turbo nog? Was onze koloniale periode simpelweg blanke propaganda? Hoeveel echte informatie hebben wij tot onze beschikking? Dat is een interessant vraag die we in ons achterhoofd moeten houden wanneer we binnenkort op de volgende serie leugenachtige idioten gaan stemmen.

 

Om aan te tonen dat onze leiders nog meer relevant nieuws in de met schaduw gevulde hoek der vergetelheid willen duwen: de CBO-burger is terug te verkrijgen in McDonald’s. Ik durf te wedden dat de meesten onder jullie hier ook niet van op de hoogte zijn. Dit was by far het belangrijkste nieuws dat ik de afgelopen tijd te horen kreeg. Nadat macie’do’s ’s werelds beste burger van hun menu schrapte, zijn talloze mensen niet bij de pakken blijven zitten en een petitie gestart. Dit ging gepaard met een hele beweging waar zelfs de ‘gilets jaunes’ jaloers op zouden zijn. In tegenstelling tot onze milieu-activisten en gele frakskes zie je dit niet in de media. Maar god zijt geprezen! Gerechtigheid triomfeert! De overheerlijke CBO is back! Er is nog hoop voor de mensheid en activisme kan inderdaad wonderlijke dingen teweeg brengen.

 

This is The Odd Man saying: I’m such a fu*king fatso, Mclovin 

Meer lezen...

Boek review: De 3 van Bukowski

21 OKT 2018
Boek review: De 3 van Bukowski


 

De drie van Bukowski; Het leven zoals het is.

 

 

“Who the hell is Bukowski?!” De vraag die ik stelde toen een dierbare vriend één van zijn boeken, ‘Vrouwen’, in mijn handen drukte. Zijn antwoord luidde zo hautain en zelfzeker als een kat die voorbij wandelt: “Bukowski is de Herman Brusselmans voor intellectuelen”. Met die weinige informatie liet ik dit boek even stof verzamelen om dan na enkele weken uit pure verveling toch maar eens te lezen. De donkere, met ethyl gevulde, vieze en krankzinnige wereld van Charles Bukowski openbaarde zich en slokte me op als een hongerige Texaan die eindelijk de drive thru van de McDonald’s heeft bereikt. Supersize me bitch!

 

“Maar lezen is saai!”, hoor ik je al zeggen. Ok, ik begrijp je wel. Ik was zelf die ene gast die altijd boekbesprekingen deed over de ‘Harry Potter’-boeken die nog maar kraakvers als het brood van onze wakkere bakker verfilmd waren. Ook Michael Crichton’s ‘Jurassic Park’ moest aan mijn luiheid en minachting van de literatuur geloven (Een technisch probleem was echter dat er enkele grote verschillen zijn tussen het boek en de film. De juf wist dat. Ik niet…). Ik veronderstel dat je me nu wel een bekeerling mag noemen.

 

Terug naar de essentie van dit artikel! Bukowski heeft véél boeken en gedichten geschreven die de moeite waard zijn om te lezen, maar ik presenteer jullie de drie boeken van Mr. Bukowski die mij het meest bij de grote jongens balletjes hebben grepen: ‘Vrouwen’, ‘Kind Onder Kannibalen’ en ‘Pulp’.

 

Charles Bukowski was een Amerikaanse dichter en schrijver uit Los Angeles, geboren in 1920 en van Duitse afkomst. Hij was simpelweg een man die schreef om aan zijn “basisbehoeften” te kunnen voldoen: drinken, gokken op de paarden en met de winst nog meer drinken. Dat was het zowat. Hij werd in de jaren ’60 vooral bekend in de underground scene van L.A. door zijn collum ‘Notes of a dirty old man’ in de weekkrant ‘Open City’. Hierdoor werd hij zelfs in de gaten gehouden door de FBI. Crazy bastard! Daarnaast schreef hij ook massaal veel gedichten en een vijftal boeken over zijn alter ego en anti-hero Henry Charles ‘Hank’ Chinaski. O, en dan is er ook nog het absurde ‘Pulp’. Meer daarover later.

 

Zijn boeken gaan meestal over dezelfde thema’s: drank, gokken, vrouwen, problemen met vrouwen, … U get the picture: een blik in een marginale wereld die soms lachwekkend en triest is tegelijkertijd. De boeken tonen vooral de nutteloosheid van alles aan; de ondraaglijke lichtheid van het alledaags bestaan die doorbroken wordt en nut krijgt door middel van conflict en miserie. Kortom, het leven zoals het is.

 

Zijn schrijfstijl is vulgair en laagdrempelig. Niet moeilijk om te lezen en te begrijpen. De dialogen zijn soms op de meest simplistische manier hilarisch. En zoals je in de vele interviews op Youtube kan zien was dit ook zijn manier van praten. Check it out!

 

‘Vrouwen’ is het eerste boek dat ik jullie kan aanraden en ook het eerste boek dat ik van hem gelezen heb. Dit boek leest echter niet zoals het mooie liedje ‘Meisjes’ van meneer van het Groenewoud. Wel maken we kennis met Hank Chinaski en zijn ervaringen met alcohol en vrouwen: de perfecte combinatie die zorgt voor een boek vol grappige en ongelofelijke momenten (het ‘verdwaald in het bos’-hoofdstuk is hi-la-risch). Dit is ook het enige boek waar Hank ook daadwerkelijk een les leert op het einde. Een goede les dan nog. Zelfs Bukowski ziet het streepje licht in de duisternis aan de voet van de toren van Babel. ‘Vrouwen’ is dus een goede introductie in zijn wereld en schrijfstijl.

 

Het tweede boek dat ik jullie wil aanprijzen is ‘Kind Onder Kannibalen’. Het boek vertelt over de jeugd en het opgroeien van Hank. Een gruwelijk verhaal dat me deed denken aan het tragikomische ‘De Helaasheid Der Dingen' van Dimitri Verhulst, in 2009 prachtig verfilmd door Felix Van Groeningen. Net als bij ‘Vrouwen’ en vele andere ‘Buk’-boeken krijg je gelukkig niet te veel tijd om het verhaal onder je huid te laten kruipen. Al snel lach je terug met de simpele en grove dialogen tussen de personages. ‘Kind Onder Kannibalen’ is lachen met de marginale waanzin. Bukowski zei dat hij gezegend was met een “strontleven”. Zo had hij tenminste iets om over te schrijven.

 

On to number 3: ‘Pulp’, het meest absurde WTF-boek dat hij ooit schreef (of toch dat de uitgevers wilde publiceren). Het was tevens Bukowski’ s laatste boek voor hij stierf in 1994 en is een oprechte en keurige middelvinger naar het detective-genre, maar ook naar de dood en het leven zelf. Het verhaal gaat over een privé-detective genaamd Nick Belane die een zekere Céline moet uitleveren aan Lady Death, een begrafenisondernemer die wordt lastig gevallen door een buitenaards wezen en ondertussen ook nog iets van één of andere rode mus. Raar maar waar, Bukowski laat alle lijnen linken.  Opnieuw is “den drank” een prominent aanwezig personage.

 

Na het lezen van al deze  waanzin kom je dan enkele gedichten van zijn hand tegen en vraag je jezelf af hoe zo een vieze, oude man zo'n diepzinnige parels op papier kan schijten. What can i say… It’s Bukowski! You ’ll either love him or hate him. Het zou Bukowski niet kunnen schelen, zelfs als hij nog zou leven. Het enige wat hem interesseerde is dat als je zijn boek kocht, hij met het geld een biertje kon kopen. 

 

Eén van zijn bekendste quotes was: “Some people never go crazy. What truly horrible lives they must lead.” en dit vat perfect samen hoe deze complexe, vuile, krankzinnige maar vooral echte man was.