Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert review: Alcatraz Pre-show - Kortrijk
Concert review: Alcatraz Pre-show - Kortrijk
Photo report: Arch Enemy
Photo report: Arch Enemy
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Fields of Troy Cd release with Carneia - Blackfall
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Photo report: Diablo Fest 2 @ Trix Antwerpen
Uli Jon Roth @ De Kreun
Uli Jon Roth @ De Kreun
Photo report: Pro Pain
Photo report: Pro Pain
Photo report: Accept
Photo report: Accept
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Isolde et Les Bens @ Kortrijk
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Photo report: Hardcore Superstar Michael Monroe & Chase the Ace
Depeche mode - Delta machine
Depeche mode - Delta machine
Job Rock 2013 Kuurne
Job Rock 2013 Kuurne
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Photo report: Epic Metal Fest 2016 - Tilburg
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Dyscordia & Vanden Plas @ De Kreun
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Sziget 2017

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Boek review: De 3 van Bukowski

21 OKT 2018
Boek review: De 3 van Bukowski


 

De drie van Bukowski; Het leven zoals het is.

 

 

“Who the hell is Bukowski?!” De vraag die ik stelde toen een dierbare vriend één van zijn boeken, ‘Vrouwen’, in mijn handen drukte. Zijn antwoord luidde zo hautain en zelfzeker als een kat die voorbij wandelt: “Bukowski is de Herman Brusselmans voor intellectuelen”. Met die weinige informatie liet ik dit boek even stof verzamelen om dan na enkele weken uit pure verveling toch maar eens te lezen. De donkere, met ethyl gevulde, vieze en krankzinnige wereld van Charles Bukowski openbaarde zich en slokte me op als een hongerige Texaan die eindelijk de drive thru van de McDonald’s heeft bereikt. Supersize me bitch!

 

“Maar lezen is saai!”, hoor ik je al zeggen. Ok, ik begrijp je wel. Ik was zelf die ene gast die altijd boekbesprekingen deed over de ‘Harry Potter’-boeken die nog maar kraakvers als het brood van onze wakkere bakker verfilmd waren. Ook Michael Crichton’s ‘Jurassic Park’ moest aan mijn luiheid en minachting van de literatuur geloven (Een technisch probleem was echter dat er enkele grote verschillen zijn tussen het boek en de film. De juf wist dat. Ik niet…). Ik veronderstel dat je me nu wel een bekeerling mag noemen.

 

Terug naar de essentie van dit artikel! Bukowski heeft véél boeken en gedichten geschreven die de moeite waard zijn om te lezen, maar ik presenteer jullie de drie boeken van Mr. Bukowski die mij het meest bij de grote jongens balletjes hebben grepen: ‘Vrouwen’, ‘Kind Onder Kannibalen’ en ‘Pulp’.

 

Charles Bukowski was een Amerikaanse dichter en schrijver uit Los Angeles, geboren in 1920 en van Duitse afkomst. Hij was simpelweg een man die schreef om aan zijn “basisbehoeften” te kunnen voldoen: drinken, gokken op de paarden en met de winst nog meer drinken. Dat was het zowat. Hij werd in de jaren ’60 vooral bekend in de underground scene van L.A. door zijn collum ‘Notes of a dirty old man’ in de weekkrant ‘Open City’. Hierdoor werd hij zelfs in de gaten gehouden door de FBI. Crazy bastard! Daarnaast schreef hij ook massaal veel gedichten en een vijftal boeken over zijn alter ego en anti-hero Henry Charles ‘Hank’ Chinaski. O, en dan is er ook nog het absurde ‘Pulp’. Meer daarover later.

 

Zijn boeken gaan meestal over dezelfde thema’s: drank, gokken, vrouwen, problemen met vrouwen, … U get the picture: een blik in een marginale wereld die soms lachwekkend en triest is tegelijkertijd. De boeken tonen vooral de nutteloosheid van alles aan; de ondraaglijke lichtheid van het alledaags bestaan die doorbroken wordt en nut krijgt door middel van conflict en miserie. Kortom, het leven zoals het is.

 

Zijn schrijfstijl is vulgair en laagdrempelig. Niet moeilijk om te lezen en te begrijpen. De dialogen zijn soms op de meest simplistische manier hilarisch. En zoals je in de vele interviews op Youtube kan zien was dit ook zijn manier van praten. Check it out!

 

‘Vrouwen’ is het eerste boek dat ik jullie kan aanraden en ook het eerste boek dat ik van hem gelezen heb. Dit boek leest echter niet zoals het mooie liedje ‘Meisjes’ van meneer van het Groenewoud. Wel maken we kennis met Hank Chinaski en zijn ervaringen met alcohol en vrouwen: de perfecte combinatie die zorgt voor een boek vol grappige en ongelofelijke momenten (het ‘verdwaald in het bos’-hoofdstuk is hi-la-risch). Dit is ook het enige boek waar Hank ook daadwerkelijk een les leert op het einde. Een goede les dan nog. Zelfs Bukowski ziet het streepje licht in de duisternis aan de voet van de toren van Babel. ‘Vrouwen’ is dus een goede introductie in zijn wereld en schrijfstijl.

 

Het tweede boek dat ik jullie wil aanprijzen is ‘Kind Onder Kannibalen’. Het boek vertelt over de jeugd en het opgroeien van Hank. Een gruwelijk verhaal dat me deed denken aan het tragikomische ‘De Helaasheid Der Dingen' van Dimitri Verhulst, in 2009 prachtig verfilmd door Felix Van Groeningen. Net als bij ‘Vrouwen’ en vele andere ‘Buk’-boeken krijg je gelukkig niet te veel tijd om het verhaal onder je huid te laten kruipen. Al snel lach je terug met de simpele en grove dialogen tussen de personages. ‘Kind Onder Kannibalen’ is lachen met de marginale waanzin. Bukowski zei dat hij gezegend was met een “strontleven”. Zo had hij tenminste iets om over te schrijven.

 

On to number 3: ‘Pulp’, het meest absurde WTF-boek dat hij ooit schreef (of toch dat de uitgevers wilde publiceren). Het was tevens Bukowski’ s laatste boek voor hij stierf in 1994 en is een oprechte en keurige middelvinger naar het detective-genre, maar ook naar de dood en het leven zelf. Het verhaal gaat over een privé-detective genaamd Nick Belane die een zekere Céline moet uitleveren aan Lady Death, een begrafenisondernemer die wordt lastig gevallen door een buitenaards wezen en ondertussen ook nog iets van één of andere rode mus. Raar maar waar, Bukowski laat alle lijnen linken.  Opnieuw is “den drank” een prominent aanwezig personage.

 

Na het lezen van al deze  waanzin kom je dan enkele gedichten van zijn hand tegen en vraag je jezelf af hoe zo een vieze, oude man zo'n diepzinnige parels op papier kan schijten. What can i say… It’s Bukowski! You ’ll either love him or hate him. Het zou Bukowski niet kunnen schelen, zelfs als hij nog zou leven. Het enige wat hem interesseerde is dat als je zijn boek kocht, hij met het geld een biertje kon kopen. 

 

Eén van zijn bekendste quotes was: “Some people never go crazy. What truly horrible lives they must lead.” en dit vat perfect samen hoe deze complexe, vuile, krankzinnige maar vooral echte man was.