Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Boekreview: De Truc – Emanuel Bergmann

05 SEP 2016
Boekreview: De Truc – Emanuel Bergmann


 

De Truc – Emanuel Bergmann (5,5/5)

 

Betoverd!

 

Met De Truc (Der Trick) levert Emanuel Bergmann een betoverend debuut af. Zonder overdrijven misschien wel één van de beste romans in jaren. Na jaren gewerkt te hebben als journalist en scenarist, voor filmstudio’s en productiemaatschappijen, in zijn thuisland Duitsland én de Verenigde Staten, waagde Bergmann zich aan zijn eerste boek. Een truc die hem zeker geen windeieren zal leggen. Dit moderne sprookje vol passie voor de goochelstiel snakt op iedere bladzijde vurig om weergaloos verfilmd te worden.

 

De Truc bouwt als een geestige goochelshow op naar een onvoorspelbare apotheose. In twee verhaallijnen krijgt alles relatief snel vorm en word je meegesleurd in een roman die vooral handelt over de dingen des levens en de menselijke drang om betoverd te worden. Enerzijds wordt de levenswandel van Mosche Goldenhirsch, die zal uitgroeien tot de Grote Zabbatini, stap voor stap naar voor gebracht. Mosche, die kort na de Eerste Wereldoorlog geboren wordt in een Joodse Wijk te Praag, kent geen gemakkelijke jeugd. Na een avondje uit naar het circus loopt hij thuis weg om het circusgezelschap, die een diepe indruk op hem heeft nagelaten, te zoeken. Anderzijds maken we ook kennis met de elfjarige Max Cohn die door een oude grammofoonplaat van zijn vader kennis maakt met de Grote Zabbatini. De kleine Max wil koste wat het kost de man ontmoeten om zijn pas gescheiden ouders terug samen te brengen. Hij trekt er op uit zonder ook maar iets te weten over de beroemde mentalist…

 

Mocht Bergmann een Vlaming geweest zijn haalde hij alle Nederlandstalige literatuurprijzen met voorsprong binnen. Ook de kaft met de tot de verbeelding sprekende foto is er één die de aandacht van de koper trekken bij een bezoek aan de  boekenboer.

 

Hocus pocus pas op, topper in aantocht!

(BG)