Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Concert report: Idiots
Concert report: Idiots
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Sziget 2017
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: SWC 2016
Concert report: SWC 2016
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Photo report: De jeugd van tegenwoordig
Photo report: The Dead Daisies
Photo report: The Dead Daisies
Photo report: Daan
Photo report: Daan
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
Photo Report: Muzikale Dinsdagen Ieper
Concertreport: Equal Idiots
Concertreport: Equal Idiots
Photo report: De Staat
Photo report: De Staat
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Photo Report: Rock Zottegem 2015 - Vrijdag
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Concert report: The Hickey Underworld - De Vooruit Gent
Photo report: Sabaton
Photo report: Sabaton
Concert report: Channel Zero
Concert report: Channel Zero

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Boekreview: Het Smelt – Lize Spit

02 APR 2016
Boekreview: Het Smelt – Lize Spit


 

Het Smelt – Lize Spit (4/5)

 

Spits debuut

 

In nog geen twee maand tijd is Lize Spit door menig liefhebber en kenner van het geschreven woord bestempeld tot dé literaire sensatie van 2016. Een titel die ze zelf niet graag krijgt maar volgens ons toch, ook al is het nog even, met enige trots zal moeten dragen. Met Het Smelt heeft ze namelijk een klepper bijeen gepend die hier in Vlaanderen niet snel geëvenaard zal worden. We zouden haast vergeten dat dit haar debuut is. De immer bescheiden Spit, die zelf weinig leest en heel veel inspiratie uit films haalt, is een gegeerde gast bij literaire evenementen. ‘Spit is on fire’ is hier nog licht uitgedrukt.

 

Het Smelt vertelt druppelsgewijs in drie verhaallijnen het relaas van de jonge Eva en haar twee leeftijdsgenoten Pim en Laurens. Ze groeien samen op in het kleine dorpje Bovenmeer en zijn daar de enige drie van hun jaar. Ze trekken tijdens de lagere schooljaren goed met elkaar op tot ze naar het middelbaar trekken. In de zomer van 2002 verandert alles. Vele jaren later gaat de volwassen Eva terug naar het dorp waar ze opgroeide met een blok ijs in de koffer.

Daarnaast heeft Eva het niet zo gemakkelijk thuis met twee drinkende ouders die weinig tot geen aandacht hebben voor het wel en wee van hun kinderen. Met haar kleine zus Tesje en haar grote broer Jolan kan ze het wel redelijk goed vinden en probeert ze er met hen binnenshuis het beste van te maken.

 

Dit dol debuut, waarover Spit naar eigen zeggen veel twijfels over had, is ondertussen al toe aan zijn vijfde druk. De kaap van de 50.000 verkochte exemplaren werd dus moeiteloos overschreden. Ook de buitenlandse uitgeverijen staan te springen om Het Smelt te vertalen. Zelfs de filmrechten zijn al verkocht. Misschien iets voor het donkere filmbrein van Michaël R. Roskam (Rundskop).

 

Van een binnenkomer gesproken, Lize!
(BG)