BEAR – Propaganda
Loathe – I Let It in and It Took Everything
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Rawdriguez - Asylum Of The Arcane
Novelists Fr
Agenda
12 JUL
Hellgium Festival 2020
17 JUL
Brutus
09 AUG
Festival Dranouter 2020
18 SEP
Rock Beats Cancer
26 SEP
Devils Rock For An Angel 2020
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Halfvolle Maatregelen


 

 

“Give me back my handdoek, or no koffiekoek for you é!”

 

Hoewel ik even tevreden ben met de versoepeling van de maatregelen als de menig Brussels jeugd zonder pleinvrees (in tegenstelling tot hen kan ik echter wel mijn enthousiasme de baas), zijn er toch enkele facetten van de lockdown die ik mis. Ja, je hebt het goed gehoord. Ik mis de lockdown soms, maar voor jullie mij compleet mis begrijpen en met de hooivorken komen aandraven, wil ik me even verduidelijken. Ik wil zeker niet insinueren dat die hele Covid toestand positief was. In deze tijden moeten we toch trachten het glas halfvol te zien. En voor wie toch een pessimistische, melancholische Debby Downer is, niet erg! Je mocht toch niet buiten, dus kon ik je niet zien! Ha!

 

Ten eerste waren onze weekends zo volgepropt met plannen als Maggie haar maag bij een all-you-can-eat-buffet, dus was het tot op een zekere hoogte rustgevend om thuis te moeten blijven. Zelfs de groeiende afstandelijkheid heeft zijn voordeel bewezen. Hoe kut is het niet om ergens als laatste te arriveren en de hele tafel te moeten aflopen om een bende wijven te gaan muilen en hun venten datzelfde hand te schudden waar ze enkele uren eerder hun piemels mee hebben opgeblonken. Nu kan ik eindelijk gewoon zwaaien en de alom bekende woorden “Ik ga zwaaien, want de corona’s é!” te gebruiken. Omdat er niets open en niets te doen was, had ik ook het perfecte excuus om een nieuwe Nintendo Switch te kopen, zonder enig schuldgevoel. Van Zelda tot lekker nostalgisch met Pokémon (Gotta catch’em all, behalve corona!).

 

En wie kon nu de rust en stilte op de openbare weg niet appreciëren? Wat er voornamelijk niet op de openbare weg te vinden was, waren de Fransen. Nooit was ik, als grensbewoner, zo blij om die kaasfrettende baguette-muilen niet te moeten aanschouwen. De constante grensbewaking, die iedere naderende Fransman een pain, vin et boursin op hun kont gaf, omdat hij zonder geldig formulier naar de Floralux trachtte te gaan, bracht niet alleen rust en verminderde criminaliteit in de buurt, maar ook properheid. Er werd in mijn buurt opvallend veel minder gesluikstort en er was minder zwerfvuil langs de straten te vinden. Daarbovenop voelde ik me ook een heel stuk veiliger in mijn auto, wetende dat er nu een hoger percentage aan deftig gekeurde auto’s rond reden. Als kers op de taart mocht ik ook enkele amusante taferelen aanschouwen zoals toen enkele Fransmannen tussen de struiken aan de Match van Halluin kropen om in België goedkope sigaretten te kunnen kopen (Nu ja, als ik zeg sigaretten, bedoel ik eigenlijk de “succesvoller’ ogende variant: emmers tabak en lege hulzen). Nooit gedacht dat het Tweede Wereldoorlogse fenomeen van ‘blauwen’ terug in zou zijn. En ik maar wachten om een Belg te zien terugkomen met boter aan de billen geplakt.

 

Maar net zoals bij het eten van taart, komt aan alle lekkere verhalen een eind; een bruin, fecaal einde om precies te zijn. Het bevoorradingshuis der margi’s terug open, ‘den Action’ en voor ik het wist stonden ‘les Ch’tis’ daar aan te schuiven voor Poolse afgedankte shampoo en goedkope wasmanden vervaardigd uit Oekraïense asbest. En niet alleen ik heb me geërgerd aan de terugkeer van deze chauvinistische klootzakken. Toen een melancholische Debby Downer vorig weekend op het strand van Oostende ging vertoeven, werd ze geconfronteerd met een handdoekloze Fransman die het op haar gemunt had. Voor wie het filmpje heeft gezien. Wie was naast gechoqueerd ook onder de indruk van de transformatie naar ‘Directe Dulle Dubby’? You go girl!

 

Dus, zoals de Piet Huysen-trut zou zeggen: “Wat hebben we vandaag geleerd?” Ten eerste: dat we zeker niet op Debby haar handdoek mogen gaan liggen. Ten tweede: dat de Franse autokeuring minderwaardig is aan de Belgische. En ten derde: dat ik helemaal niets beter had om deze maand over te schrijven.

 

This is The Odd Man saying: inspiratieloosheid is een excuus om te gaan lullen.

Meer lezen...

Boekreview: Het Smelt – Lize Spit

02 APR 2016
Boekreview: Het Smelt – Lize Spit


 

Het Smelt – Lize Spit (4/5)

 

Spits debuut

 

In nog geen twee maand tijd is Lize Spit door menig liefhebber en kenner van het geschreven woord bestempeld tot dé literaire sensatie van 2016. Een titel die ze zelf niet graag krijgt maar volgens ons toch, ook al is het nog even, met enige trots zal moeten dragen. Met Het Smelt heeft ze namelijk een klepper bijeen gepend die hier in Vlaanderen niet snel geëvenaard zal worden. We zouden haast vergeten dat dit haar debuut is. De immer bescheiden Spit, die zelf weinig leest en heel veel inspiratie uit films haalt, is een gegeerde gast bij literaire evenementen. ‘Spit is on fire’ is hier nog licht uitgedrukt.

 

Het Smelt vertelt druppelsgewijs in drie verhaallijnen het relaas van de jonge Eva en haar twee leeftijdsgenoten Pim en Laurens. Ze groeien samen op in het kleine dorpje Bovenmeer en zijn daar de enige drie van hun jaar. Ze trekken tijdens de lagere schooljaren goed met elkaar op tot ze naar het middelbaar trekken. In de zomer van 2002 verandert alles. Vele jaren later gaat de volwassen Eva terug naar het dorp waar ze opgroeide met een blok ijs in de koffer.

Daarnaast heeft Eva het niet zo gemakkelijk thuis met twee drinkende ouders die weinig tot geen aandacht hebben voor het wel en wee van hun kinderen. Met haar kleine zus Tesje en haar grote broer Jolan kan ze het wel redelijk goed vinden en probeert ze er met hen binnenshuis het beste van te maken.

 

Dit dol debuut, waarover Spit naar eigen zeggen veel twijfels over had, is ondertussen al toe aan zijn vijfde druk. De kaap van de 50.000 verkochte exemplaren werd dus moeiteloos overschreden. Ook de buitenlandse uitgeverijen staan te springen om Het Smelt te vertalen. Zelfs de filmrechten zijn al verkocht. Misschien iets voor het donkere filmbrein van Michaël R. Roskam (Rundskop).

 

Van een binnenkomer gesproken, Lize!
(BG)