Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters

13 DEC 2015
Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters


 

Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters (4,5/5)

 

Peeters in bloedvorm

 

Marnix Peeters is een machine waar de zinnen zonder einde uitspatten en de verhalen als dampende cakes van de band rollen. Sinds 2012 levert hij jaarlijks minstens één nieuw boek af, steevast omkleed in een opmerkelijke cover. Door zijn onverbloemde shrijfstijl werd hij in het verleden wel eens aan de literaire schandpaal genageld en door collega-schrijvers op de korrel genomen. Maar Marnix is een man uit één stuk die zich door culturele prietpraat niet laat doen. Het resultaat is een vijfde roman die leest als een op hol geslagen mustang.

 

Niemand hield van Billie Vuist is een modern sprookje met een ranzig kantje. Het hele gebeuren leunt nog het dichtst aan bij Peeters eerste boek De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het verhaal speelt zich grotendeels af in het Uilenveld, een straat met grote Canadabomen en verloederde stacaravans. In deze setting leeft de familie Vuist en groeit Billie, die door zijn uiterlijk en interesses ietwat uit de boot valt, op. Moeder Vuist, die door omstandigheden met haar man Kolonel Vuist aan lager wal is geraakt, runt samen met de al even onbetrouwbare pastoor Pelckmans een netwerk in tienerkinderen onder de naam vzw Phantasia. Nietsvermoedend worden ze vanuit Senegal en Thailand tijdelijk hierheen gebracht met het vliegtuig om dan vliegensvlug naar verschillende families door te versluizen die al evenmin het allerbeste voor hebben met de onschuldige pubers. Gelukkig is er Mei Marlborough, het buurmeisje van Billie, dat samen met hem het stinkende zaakje tracht bloot te leggen.

 

Je kan Peeters eigenlijk met geen enkele andere Vlaamse schrijver vergelijken. Hij is geen Verhulst en al zeker geen Brusselmans. Hij ontpopt zich langzamerhand als een apart merk dat verkoopt en dat hebben de uitgeverijen graag. Na De Trapchauffeur (eerder dit jaar verschenen) en Natte dozen (2013) verrast hij ons opnieuw met een loeder die tot nu toe misschien wel één van zijn beste is. Wij hielden wel van Billie Vuist!

(BG)