The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Photo report: Admiral Freebee Xl
Photo report: Admiral Freebee Xl
Student Welcome Concert 2013
Student Welcome Concert 2013
Photo report: The Sore Losers
Photo report: The Sore Losers
Grensrock 2013
Grensrock 2013
Concert report: Cancer Bats -  De Kreun
Concert report: Cancer Bats - De Kreun
Photo report: Vestrock 2018
Photo report: Vestrock 2018
Photo report:  Blackberry Smoke
Photo report: Blackberry Smoke
Review & Fotospecial : Idiots
Review & Fotospecial : Idiots
Prong - Steak Number Eight
Prong - Steak Number Eight
Photo report: Dinosaur Jr
Photo report: Dinosaur Jr
Photo report: Hellfest 2016
Photo report: Hellfest 2016
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Photo report: Palehound - Canshaker pi
Photo report: Palehound - Canshaker pi
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun
Raymond van het Groenewoud @ De Kreun

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters

13 DEC 2015
Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters


 

Boekreview: Niemand hield van Billie Vuist – Marnix Peeters (4,5/5)

 

Peeters in bloedvorm

 

Marnix Peeters is een machine waar de zinnen zonder einde uitspatten en de verhalen als dampende cakes van de band rollen. Sinds 2012 levert hij jaarlijks minstens één nieuw boek af, steevast omkleed in een opmerkelijke cover. Door zijn onverbloemde shrijfstijl werd hij in het verleden wel eens aan de literaire schandpaal genageld en door collega-schrijvers op de korrel genomen. Maar Marnix is een man uit één stuk die zich door culturele prietpraat niet laat doen. Het resultaat is een vijfde roman die leest als een op hol geslagen mustang.

 

Niemand hield van Billie Vuist is een modern sprookje met een ranzig kantje. Het hele gebeuren leunt nog het dichtst aan bij Peeters eerste boek De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het verhaal speelt zich grotendeels af in het Uilenveld, een straat met grote Canadabomen en verloederde stacaravans. In deze setting leeft de familie Vuist en groeit Billie, die door zijn uiterlijk en interesses ietwat uit de boot valt, op. Moeder Vuist, die door omstandigheden met haar man Kolonel Vuist aan lager wal is geraakt, runt samen met de al even onbetrouwbare pastoor Pelckmans een netwerk in tienerkinderen onder de naam vzw Phantasia. Nietsvermoedend worden ze vanuit Senegal en Thailand tijdelijk hierheen gebracht met het vliegtuig om dan vliegensvlug naar verschillende families door te versluizen die al evenmin het allerbeste voor hebben met de onschuldige pubers. Gelukkig is er Mei Marlborough, het buurmeisje van Billie, dat samen met hem het stinkende zaakje tracht bloot te leggen.

 

Je kan Peeters eigenlijk met geen enkele andere Vlaamse schrijver vergelijken. Hij is geen Verhulst en al zeker geen Brusselmans. Hij ontpopt zich langzamerhand als een apart merk dat verkoopt en dat hebben de uitgeverijen graag. Na De Trapchauffeur (eerder dit jaar verschenen) en Natte dozen (2013) verrast hij ons opnieuw met een loeder die tot nu toe misschien wel één van zijn beste is. Wij hielden wel van Billie Vuist!

(BG)