Trixie Whitley - Lacuna
Elder Brother - I won't Fade On You
Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Agenda
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

The Final Rant


 

 

“Lees deze laatste wijze woorden... ’

 

De meeste wijven in mijn omgeving hebben altijd beweerd dat de tijd zo snel gaat eens je kinderen hebt. En dat blijkt dus nog f*cking te kloppen ook. Ik ben dus genoodzaakt de drie à vier losers die dit lezen teleur te stellen. Deze column, die meer weg heeft van een zelftherapeutische ‘rant’ dan van een hoogwaardige literaire prestatie, kent hier zijn eindstation. Om dit hoofdstuk af te sluiten vroeg mijn hoofdredacteur of ik nog een laatste universele column uit mijn aars kon persen. Dus voor de laatste keer ‘all aboard the poopoo train!’ Na lang (half geïnteresseerd) na te denken over deze moeilijke opgave, werd het thema in mijn schoot geworpen door niemand anders dan die covid A-hole himself.

 

Sinds woensdag is de Belgische covid-tracking app, ‘Coronalert’ (how cleaver) online. Tot niemands verbazing heeft slechts een fractie van de Belgische bevolking deze reeds geïnstalleerd. Dus ofwel wil niemand deze app gebruiken, ofwel zijn er meer ‘bapple oogphones’ in omloop dan dat er schaamluizen in Hot Marijke haar kelderbos zitten. Na een uitvoerige bespreking met al mijn vrienden, zijn we alle drie tot de conclusie gekomen dat het de eerste optie moet zijn.

 

Als je dan eens gaat rondvragen waarom men de app niet wil gebruiken krijg je meestal hetzelfde debiele standaard antwoord: “Ik moet niet weten dat Vaderke Staat weet wat ik zoal doe. Ik hou van mijn privacy.” Een standpunt dat ik enigszins begrijp. Je kan dan de discussie voeren of de voordelen opwegen tegen de nadelen. Misschien kan deze app de versoepelingen van onze “competente” (ex-)regering uitbalanceren? De echte absurditeit van dit verhaal komt echter naar boven wanneer je gaat doorvragen naar die zogezegde privacy. De regering mag niet aan mijn gewaardeerde privacy zitten hoor, maar internetgiganten mogen uw privacy wel volproppen met Rohipnol en lekker verkrachten. Say wutt?! Ik verduidelijk even.

 

Het blijkt dat de meeste mensen ‘Google’ als standaard search engine gebruiken. De ruwe versie dan nog, waarvan ze de privacy-gegevens van hun account nog nooit bekeken, laat staan gewijzigd hebben. Met andere woorden: Google mag alle verkregen informatie van zaken als ‘Google Maps’, zoekopdrachten, internetgedrag, ... morgen doorverkopen aan derden. Bovendien worden de opnames van hun ‘Google-assistant’ die ze in huis hebben, naar echte mensen geoutsourcet om te analyseren. En laten we het dan zeker nog eens hebben over Suckerberg en zijn Smoelboek, die niet alleen hetzelfde doet, maar nog zoveel meer. Zoals bijvoorbeeld video-opnames en foto’s naar derden (meestal in lage loonlanden) sturen om ze te laten analyseren. Dankzij Face-fuck en Insta-kak zit er dus ergens in Somalië een gozer naar jouw vakantiefoto’s te gluren, zodat Facebook nog beter informatie kan verzamelen over jou, zodat ze “hun producten nog beter kunnen maken”. But, who cares wanneer je veel likes kan halen, hé... Maar dat Big Brother jou zou kunnen volgen in tijden van een pandemie, “No way, José”.

 

Please, curb your narcissism! We zijn ruw geschat met zo’n 11,5 miljoen belgen. In de begroting is er nog geen plaats voor essentiële zaken. Denk je dan dat ze geld en middelen over hebben om 11 miljoen Belgen te begluren? Denk je nu echt dat JIJ, uitgesproken JIJ, zooooooo belangrijk bent voor de staat dat ze per sé jouw doen en laten willen volgen? De meesten onder ons zijn grijze muizen en val jij vandaag dood, kan dat de staat geen zier schelen. En moest je nu toch zo stout zijn, dat je toch wel een beetje interessant bent voor de regering, hebben ze heus geen Covid-app nodig om jou te volgen. Dus opnieuw: curb your narcissism. Jij bent niemand en totaal niet relevant of speciaal. Een ‘niemand’ zijn kan trouwens nog zijn voordelen hebben. Denk maar aan het verhaal van Odyseus en de cycloop: “Niemand heeft mijn oog uitgestoken en is ontsnapt!”. Stop dus met janken bende Calimero’s en installeer die app. De staat is niet geïnteresseerd in een niemand zoals jij. Het kan alleen maar het collectief ten goede komen.

 

Mijn eindboodschap zou dus eigenlijk moeten zijn: wees rationeel als mens (en gebruik uw richtingsaanwijzers). Maar ik mag ook niet teveel verwachten van onze maatschappelijke evolutie. Het heeft ons ruw geschat zo’n 150.000 jaar gekost om deftig onze handen te leren wassen. Laat staan mens te worden.

 

This is The Odd Man saying: bye bye sletjes. Bye bye. X

 

 

Meer lezen...

Boekreview: Witte Raaf - Bram Dehouck

24 NOV 2016
Boekreview: Witte Raaf - Bram Dehouck


 

Witte Raaf - Bram Dehouck (5/5)

 

Thriller met een hoek af

 

Vergeet Aspe, Coppers, Dhooge en Deflo; Bram Dehouck is de must-read van het moment in het Vlaamse thrillerlandschap. Dehouck, die zowel voor De Minzame Moordenaar (2009) als voor het zinderende Zomer Zonder Slaap (2011) bekroond werd met de Gouden Strop voor beste Nederlandstalige spannende roman, scheert ook deze keer met zijn gevleugelde woorden en kraaiende zinnen hoge toppen. Het was het wachten, sinds het vlijmscherpe Hellekind (2012), meer dan waard.

 

In dit verse verhaal zet de West-Vlaming op een heldere en vinnige manier karakters neer die binnen de realistische grenzen vallen. Dit is niet vanzelfsprekend als je wil dat jouw thriller opvalt tussen alle andere bloedstollende leesgerief. Als je dit boek, op aanraden van ons of een andere bescheiden recensie, toch ter hand neemt, zal je jou meteen thuis voelen door de vele herkenningspunten uit het dagdagelijkse leven. De baas die tegen beter weten in overhaaste beslissingen neemt, de receptioniste die zich door de eerste de beste goedkope praat laat inpakken, een behoudsgezinde collega die bijna met pensioen mag en een partner die bezorgder is over jouw welzijn op het werk dan hij laat uitschijnen. Ze komen allen als belangrijke bijrollen voor in deze voortrazende vertelling. En toch slaagt Dehouck erin om je iedere avond te doen inslapen met een ongemakkelijk gevoel. Dit heeft alles te maken met Nick Farkas, een man die de marketingwijsheid in pacht heeft of dat toch graag zo laat uitschijnen. Hij goochelt met vakjargon en schudt productiestrategieën uit zijn mouw alsof het niks is. Succesvol, elegant en ondernemend zijn maar een paar van de vele lovende woorden op zijn curriculum vitae. Hij is een witte raaf, een zeldzaamheid in de wereld van commerce. Dat wordt toch gefluisterd in de wandelgangen van Scherpereel, het bedrijf waar Farkas aan de slag gaat. Met de charmes van een roofdier manipuleert hij alles en iedereen die in zijn buurt komt. Zo ook de hardwerkende Stefanie Baertsoen die als enige iets in het snotje heeft. Ze houdt Farkas in de smiezen en onder impuls van haar vriend Alex doen ze verder onderzoek naar zijn schimmig verleden tot er iets ergs en onherroepelijks gebeurt…

 

Met het geduld van een vogelspin op zoek naar een smakelijke prooi bouwt Dehouck een ragfijn relaas uit om uiteindelijk onverbiddelijk toe te slaan. Het gevaar loert met een stijgende constante van een op hol geslagen goederentrein voortdurend om de hoek, terwijl de personages hun echtheid niet verliezen. Het is aartsmoeilijk om dit 251 bladzijden-tellend boek naast je neer te leggen wat trouwens ook al het geval was bij zijn andere strakke kleppers. Daarom is Witte Raaf dan ook één van dé beste thrillers van 2016.