MSG - Universal
All I Know - Vanity Kills
Oh Hiroshima – Myriad.
Ernst - Sad Seasons - Winter
King Buffalo - Acheron
Monolord - Your Time To Shine
Agenda
08 OKT
Rave Rebels 2022
14 OKT
Godsmack
17 OKT
Sting
22 OKT
Troyfest
23 OKT
Kansas
24 OKT
AlexisonFire
26 OKT
Paradise Lost
30 OKT
Samhain 2022
02 NOV
Blue Oyster Cult
03 NOV
Bon Iver
06 NOV
Rise Against
08 NOV
Converge
08 DEC
Volbeat
10 DEC
BFTP 2
08 FEB
Manowar
28 FEB
Bring Me The Horizon
14 MEI
Roger Waters 2023
12 JUN
Ozzy Osbourne 2023
04 AUG
Rammstein 2023

The odd man

Onze ouwe op stap: Alcatraz


 

 

Alcatraz Festival 2022 – Vrijdag 12 augustus

 

Motsus

Het Belgische MOTSUS mocht aftrappen in de La Morgue . Het trio brengt instrumentale psychedelische stoner/sludge. De songs hebben een riffbasis en de basgitaar/drum motor draait op volle toeren. Er wordt strak gespeeld. De ene song heeft wat meer avontuur in zich dan de andere. De band geniet van hun spel en dat is positief. MOTSUS is ook visueel zeer genietbaar.

 

HANGMAN’S CHAIR

Deze doomband gooit sludge en stoner mee in hun blender. Het resultaat dat dit Franse viertal op het podium van de Helldorado neerzet is werkelijk verbluffend. Neem daarbij het fantastische stemgeluid van gitarist Cedric Toufouti en je krijgt een product dat af is. Hangman’s Chair kan het publiek volledig meeslepen in hun uitstekende songs. Het is een plezier om die mannen aan het werk te zien. Hangman’s Chair blijkt achteraf een hoogtepunt van de dag te worden. Uitstekende band.

 

ULI JON ROTH

Deze oude rot brengt een verrassende Scorpions set op de Prison stage. Lef heeft ie wel. Hij trapt af met The Sails of Charon wat bij zijn eerdere optredens eigenlijk de afsluiter was. Verder passeren o.m. In Trance, Pictured Life, We’ll Burn The Sky, Catch Your Train en Bob Dylan’s All Along The Watchtower, uiteraard in de versie van Jimi Hendrix, wordt uitstekend gebracht. De muzikanten rondom Roth zijn van topniveau. De bassist/zanger (!!) neemt de lead voor zijn rekening gesteund door de toetsenman die  eveneens over een zeer goede stem beschikt. Roth’s tweede gitarist (!!) speelt de pannen van het dak. Alle harmonieën klinken super. ULI JON ROTH verkeert in topvorm. Het publiek reageert zeer enthousiast.

 

COWBOY’S and ALIENS

Monolord cancelled. Alweer. Gelukkig viel deze afgelasting goed mee want we kregen niemand minder dan onze Belgische stonertrots COWBOYS and ALIENS voorgeschoteld. Zoals altijd hadden de heren er zin in en werd de Heldorado ingepakt. Het publiek vergat gewoon de extreme temperaturen. Hun opzwepende swingende stoner had de bovenhand. Frontman Henk liet de menigte uit zijn hand eten. Het werd opnieuw duidelijk gemaakt: COWBOYS and ALIENS stelt nooit teleur. Nooit.

 

 

 

VANDENBERG

Grote namen in de rockwereld laten zich altijd omringen door steengoede muzikanten. Bij VANDENBERG staat een frontman die de uitstekende zanger Mats Levén blijkt te zijn. Wat de songs betreft hoor je onmiddellijk waar VDB de mosterd vandaan haalt. Zeer opvallend was de gelijkenis met Zeppelin’s ‘Kashmir’. Nostalgie werkt. Reactie in het publiek bij ‘Burning Heart’ en ‘Here I Go Again’ (Whitesnake) . Verder klinkt VDB wat oubollig en passé. Uiteraard alles goed gebracht. Dat wel.

 

PENTAGRAM

Deze Amerikaanse band bestaat al sinds 1971. Een non-actief periode van drie jaar meegerekend. Hun mix van doom en heavy metal is gedateerd maar kan toch rekenen op een talrijk publiek in Helldorado. De frontman BOBBY LIEBLING is een attractie. Zijn oogballen imponeren iedereen. Dat heeft ook de cameraman die de videoschermen bedient gezien. De close-ups zijn niet te tellen. De leadzang van Bobby is echter van mindere kwaliteit. Van de hoofdnoten van de songs trekt hij zich niet aan. Dit is geen meerwaarde naar de nummers toe. Maar het stoort blijkbaar het publiek niet. Mij wel.

 

DOZER

Het was lang stil rond dit Zweeds gezelschap maar kijk. DOZER staat op Alcatraz en dat zullen we geweten hebben. De band is een pletwals. Hun stoner staat als een huis. Ze kunnen putten uit vijf full albums en tal van EP’s. Er wordt strak gespeeld. De La Morgue staat op zijn kop. Dit is een feest. Het headbangende publiek wordt verwend met een sterke set. Opvallend: veel muzikanten in het publiek. Van een voltreffer gesproken. Een hoogtepunt.

 

MY SLEEPING KARMA

Deze Duitse band heeft een eigen stijl. Meestal ietwat tragere songs met eenvoudig klinkende gitaarmelodieën. MSK zijn meesters in het bewerken van hun eenvoudigheid. Spacey klanken en allerhande snufjes maken de band uitzonderlijk. En als je die songs op de juiste manier kan overbrengen naar het publiek is het af. Daar had de band geen moeite mee in de La Morgue. De bandleden leven zich in in hun set en dat straalt van het podium. Na iedere song wordt het publiek uitzinnig. Wat een band. Wat een performance. Alweer een hoogtepunt.

 

 

 

 

 

KING BUFFALO

Na Desertfest 2021 is dit de tweede maal dat ik de band live aan het werk zie. Het trio uit New York zijn harde werkers. Drie albums uitbrengen in anderhalf jaar én toeren in Amerika en Europa. Je moet het maar doen. De band speelt een andere set dan op Desertfest. We mogen genieten van o.m. ‘Longing to be the Mountain’, ‘Hebetation’, The Knocks’, Eta Carinae’, Silverfish, Cerberus en Centurion. Tot grote verwondering van gitarist/zanger Sean MacVay wordt er voor het podium gecrowdsurfd dat het een lieve lust is.  Het geluid is zeer goed. De band speelt strak en gecontroleerd. Het gaat snel voor KB. Ze krijgen meer en meer aanhang. En dat is goed. En ja..alweer een hoogtepunt.

 

Alcatraz blijft ruimte creëren voor alle genres in het hard-rock en heavy metal gebeuren. Dat lukt de organisatie aardig en dat siert hen.

 

The Odd Man, 

 

Guido Grymonprez

 

Meer lezen...

Boekreview: Witte Raaf - Bram Dehouck

24 NOV 2016
Boekreview: Witte Raaf - Bram Dehouck


 

Witte Raaf - Bram Dehouck (5/5)

 

Thriller met een hoek af

 

Vergeet Aspe, Coppers, Dhooge en Deflo; Bram Dehouck is de must-read van het moment in het Vlaamse thrillerlandschap. Dehouck, die zowel voor De Minzame Moordenaar (2009) als voor het zinderende Zomer Zonder Slaap (2011) bekroond werd met de Gouden Strop voor beste Nederlandstalige spannende roman, scheert ook deze keer met zijn gevleugelde woorden en kraaiende zinnen hoge toppen. Het was het wachten, sinds het vlijmscherpe Hellekind (2012), meer dan waard.

 

In dit verse verhaal zet de West-Vlaming op een heldere en vinnige manier karakters neer die binnen de realistische grenzen vallen. Dit is niet vanzelfsprekend als je wil dat jouw thriller opvalt tussen alle andere bloedstollende leesgerief. Als je dit boek, op aanraden van ons of een andere bescheiden recensie, toch ter hand neemt, zal je jou meteen thuis voelen door de vele herkenningspunten uit het dagdagelijkse leven. De baas die tegen beter weten in overhaaste beslissingen neemt, de receptioniste die zich door de eerste de beste goedkope praat laat inpakken, een behoudsgezinde collega die bijna met pensioen mag en een partner die bezorgder is over jouw welzijn op het werk dan hij laat uitschijnen. Ze komen allen als belangrijke bijrollen voor in deze voortrazende vertelling. En toch slaagt Dehouck erin om je iedere avond te doen inslapen met een ongemakkelijk gevoel. Dit heeft alles te maken met Nick Farkas, een man die de marketingwijsheid in pacht heeft of dat toch graag zo laat uitschijnen. Hij goochelt met vakjargon en schudt productiestrategieën uit zijn mouw alsof het niks is. Succesvol, elegant en ondernemend zijn maar een paar van de vele lovende woorden op zijn curriculum vitae. Hij is een witte raaf, een zeldzaamheid in de wereld van commerce. Dat wordt toch gefluisterd in de wandelgangen van Scherpereel, het bedrijf waar Farkas aan de slag gaat. Met de charmes van een roofdier manipuleert hij alles en iedereen die in zijn buurt komt. Zo ook de hardwerkende Stefanie Baertsoen die als enige iets in het snotje heeft. Ze houdt Farkas in de smiezen en onder impuls van haar vriend Alex doen ze verder onderzoek naar zijn schimmig verleden tot er iets ergs en onherroepelijks gebeurt…

 

Met het geduld van een vogelspin op zoek naar een smakelijke prooi bouwt Dehouck een ragfijn relaas uit om uiteindelijk onverbiddelijk toe te slaan. Het gevaar loert met een stijgende constante van een op hol geslagen goederentrein voortdurend om de hoek, terwijl de personages hun echtheid niet verliezen. Het is aartsmoeilijk om dit 251 bladzijden-tellend boek naast je neer te leggen wat trouwens ook al het geval was bij zijn andere strakke kleppers. Daarom is Witte Raaf dan ook één van dé beste thrillers van 2016.