Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Voltage Festival 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Arch Enemy
Photo report: Arch Enemy
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
The Bollock Brothers @ Harmonie Oudenaarde
Concert Report: Alcatraz 2016
Concert Report: Alcatraz 2016
Concert report: Opeth @ AB BXL
Concert report: Opeth @ AB BXL
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Helloween @ Trix
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: Muzikale dinsdagen - Ieper
Photo report: Epica
Photo report: Epica
Photo report: Helloween
Photo report: Helloween
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Photo report: Schippersweekend 2015 - 11-13 September
Grensrock 2016
Grensrock 2016
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Photo report: Santana
Photo report: Santana
Photo report: Wovenhand
Photo report: Wovenhand
Photo report: The Dead Daisies
Photo report: The Dead Daisies

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Boekreview : Maan en zon - Stefan Brijs

23 NOV 2015
Boekreview : Maan en zon - Stefan Brijs


 

Boekreview: Maan en zon – Stefan Brijs (3,5/5)

 

Een zonnige kroniek met duistere kantjes

 

Als Brijs-volgelingen waren we er als de kippen bij om zijn laatste roman toe te voegen aan onze verzameling. Na De Engelenmaker en Post voor Mevrouw Bromley, die beiden insloegen als een bom en in de boekenkast al eindje op het schap met de klassiekers staan te pronken, werd toch wel het een en ander verwacht van deze nieuwe worp. Brijs verhuisde in de loop van 2014 naar het warme Málaga om zich volledig te kunnen toeleggen op het schrijverschap.

 

Zijn exodus naar het zuiden van Spanje legde hem geen windeieren, integendeel in september van dit jaar mocht hij met enige trots zijn kersverse vertelling Maan en zon in de rekken van menig boekenwinkel, supermarkt, krantenkiosk, bibliotheek… zetten. Het verhaal en de manier waarop het naar voor gebracht wordt is op geen enkele manier te vergelijken met zijn vorig werk. Deze kroniek speelt zich af op Curaçao alwaar broeder Daniel zich ontfermt over het wel en wee van de familie Tromp. Roy is een taxichauffeur vol praatjes. Samen met Myrna heeft hij een zoon Max die talent heeft om het ver te schoppen. Max wil later leraar worden maar daar heeft zijn vader geen oren naar. Door omstandigheden wordt hij, net als zijn vader, ook taxichauffeur. De glimmende Dodge is de rode draad door dit hele relaas dat maar traag, als een diesel op gang komt. Volhouden is de boodschap want de geduldige lezer wordt naar het einde toe door Brijs ruimschoots beloond.

 

Dit is geen knaller als De Engelenmaker. Je kan de twee verhalen op geen enkel punt of komma naast elkaar stellen. Maan en zon is een zonnige kroniek met duistere kantjes die met oog voor detail en met monnikengeduld worden uitgesponnen en voorgelegd. Brijs doet zijn naam als veelzijdige schrijver alle eer aan.

(BG)