Novelists Fr
Stake – Critical Method
King Hiss - Earthquaker
Opeth – In Cauda Venenum
Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Agenda
03 APR
Millionaire
04 APR
Fleddy Melculy
04 APR
Within Temptation & Evanescence
11 APR
Simple Minds
12 APR
Paaspop
14 APR
TaxiWars
16 APR
Parkway Drive
19 APR
Lamb Of God
23 APR
Bon Iver
25 APR
Compact Disk Dummies
30 APR
Nick Cave
15 MEI
Arno
15 MEI
Masters of Reality
17 MEI
Waregemse Metal Day
24 MEI
W-Festival
05 JUN
Marky Ramone's Blitzkrieg
07 JUN
Vestrock
10 JUN
Rammstein
14 JUN
Best Kept Secret
17 JUN
Green Day
18 JUN
Eric Clapton
21 JUN
TW Classic
21 JUN
Hellfest
27 JUN
Rock The Night
27 JUN
Grensrock
05 JUL
Rock Werchter
09 JUL
Iron Maiden
19 JUL
Zwarte Cross
09 AUG
Voltage festival 2020
09 AUG
Alcatraz
08 SEP
Elton John
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington

The odd man

The Almighty Cornholio


 

 

“My people are without TP for their bungholes”

 

Uiteraard heb ik deze maand terug veel materie om over te schrijven. We herbeleven als mensheid terug een beetje de hoogdagen van de pest, maar dan met wifi. We staan voor een ongekende situatie met ongekende gevolgen en waarvan de fallout onmogelijk te voorspellen is. Wat wel te voorspellen is, is het lot van de Britse en Nederlandse regering, die het lumineuze idee hebben om met de helft minder IC bedden dan in België, de kaart van de groepsimmuniteit te spelen. They are f*cked! Hier zal ik het echter niet over hebben. Ik zou ook een hele ‘rant’ kunnen geven over de vele debielen die in Sluis wat gingen flaneren of lockdownfeestjes bijwoonden en hoe zij er voor zullen zorgen dat dit alles veel erger zal zijn en langer zal duren. Maar ook hierover zal ik het kort houden. Onthou wie de ‘zakzetters’ zijn! Dan kunnen we ze na afloop deporteren naar idiootland!

 

Tijdens deze Covid-dagen zien we op het nieuws evenveel solidariteit rondvliegen als lege beloftes in verkiezingstijd. Op zich wel prachtig, want we kunnen het gebruiken. Maar wat me verkracht in mijn poepenholleke is de steun voor de zorgsector met de witte lakens en het handjesgeklap. Hoewel ik de attentie apprecieer, wuif ik dit cadeau weg als kousen onder de kerstboom. Ik ben verpleegkundige. COVID-19 of niet, ik doe gewoon mijn job zoals van mij verwacht wordt. Toen de regering echter vergaande besparingen doorvoerde in onze sector, zodat ik en mijn collega’s nog meer worden uitgerokken dan het voorvelleke van een tiener en wij met de witte woede massaal op straat kwamen, was er helemaal geen geklap of witte vlaggen. We konden amper op steun of begrip rekenen. Wanneer beslist werd om op een klein facet van het cultuurbudget zestig procent te besparen, zag je plots overal partieel geel gekleurde smoelboek profielfoto’s opduiken. Daarbovenop alle BV’s op straat en hopla! Ze krijgen meer aandacht dan de peuter die zich op de grond gooit in “den Aldi”. Maar wanneer een cruciale sector kreunt onder de besparingen gaan we dat negeren als de bedelaars aan de ingang van diezelfde Aldi. Wie zich niet kan inbeelden wat een besparing in de zorg kan teweeg brengen, moet nu maar eens kijken naar Italië en Spanje. 

 

Terwijl iedereen de verpleegkundigen met veel toeters en bellen een hart onder de riem steekt, moeten mijn collega’s na hun shift lege rekken aantreffen in de winkel, dankzij een bende hamsters die overduidelijk met de schijt zitten. Gelukkig kan er toch nog opvang geregeld worden vanaf 8u30, zodat de vroegdienst om 6u45 al op de dienst kan zijn voor de overdracht door onze nachtcollega’s. Overal op straat zien we onze medemens lopen met mondmaskers aan, als steunbetoog voor het tekort aan beschermend materiaal in de zorgsector. En als dat nog niet genoeg is, breken ze ook nog eens in in de auto’s van thuisverpleegkundigen om mondmaskers te stelen. Gelukkig mogen we dan thuis komen en horen dat de buren een lockdownfeestje geven om ons er aan te herinneren dat het nog lang zal duren.

 

Graag wil ik nog zeggen dat de helden niet enkel in de zorgsector werken. Ik ontspan na het werk graag met een dagelijkse portie Youtube en ben de medewerker van Telenet enorm dankbaar om mij te helpen met mijn internetstoring. Ik ben de kassiersters en rekkenvullers van de supermarkt dankbaar zodat ik nog eten kan kopen voor mijn gezin, alsook de transportsector om het daar te krijgen. Ik ben de vele mensen die mondmaskers aan het naaien zijn dankbaar. Ik ben de kinderopvang van mijn dochter dankbaar zodat ik kan gaan werken. Ik ben de politie dankbaar om de grenzen te sluiten en de achterdeur-café’s op te sporen. Ik ben de mensen die plichtbewust thuis blijven dankbaar. Kortom: we zijn allemaal helden, en dat mag ook eens gezegd worden. En als je dan toch iets wil doen om de zorg te helpen, denk dan goed na voor je het stemhokje in gaat in plaats van te applaudisseren. 

 

Nog een laatste woordje voor de klagers onder ons: we zijn allemaal moe, we hadden allemaal sh*t gepland en we hebben het allemaal lastig. En voor al die hamsterraars, party people en cafégangers: Go F*CK yourself!

 

This is The Odd Man saying: Man ik mis de McDonald's.

Meer lezen...

Cd-review: Dyscordia – Delete/Rewrite

14 JAN 2020
Cd-review: Dyscordia – Delete/Rewrite


 

Dyscordia – Delete/Rewrite (4,5/5)

 

Control-Alt-NOT-delete

 

Metalbands van eigen bodem die een maand voor datum het bordje volzet aan de deurklink van De Kreun kunnen hangen, zijn op één opgestoken devilhorn te tellen. Dyscordia deed dit met dezelfde vingers in de neus en dat voor de tweede keer op rij. In 2016 werd hun vorige plaat ook al met een straffe releaseparty gevierd in de Kortrijkse concertclub. Hun laatste pronkstuk Delete/Rewrite staat bol van de onuitwisbare strepen edelmetaal vastberaden om de fanbase, die stilaan de proporties van een volgzaam Romeins legioen heeft, nog wat aan te dikken.

 

De titeltrack opent de debatten, en hoe. Na een onheilspellende intro krijgen we een ontbolstering die zijn gelijke niet kent. Deze loeier van formaat blijft meteen hangen en onthult bij iedere luisterbeurt een nieuw blinkend laagje. Het uiteenlopend stembereik van zanger Piet en gitarist Fane rollen als een kat-en-muis-spel uit de boxen. Bij This House en het daaropvolgende Rage komt de band thuis. Deze twee tracks delen met de regelmaat van de klok rake klappen uit en zijn beide vintage Dyscordia. The Curse Of Mediocracy sluit op zijn beurt met gemak de beste songs van de plaat. Het gepassioneerde gitaarspel en de afwisselende vocaliteit blijven deze hoogoven vol zware metalen aanstoken.

 

Merry Go Round kan op zijn beurt met enige vaderlandse trots naast het betere werk van pakweg Insomnium en Amorphis gezet worden. Het oude kermisdeuntje als in- én outro zorgt voor extra cachet en sfeer. Ook Castle High en The Cards Have Turned blijven hoog spel spelen. Waarom makkelijke platgetreden paden kiezen als de complexe composities ook een weg naar het collectieve metalgeheugen vinden!? Dat is het Dyscordia-devies waar de band tegenwoordig de vruchten van plukt. Onder welke steen moet je als metalfan geleefd hebben als je de potentiële progressie van dit hardwerkend zestal gemist hebt?

 

Met de langste loeder van het pak wordt de eindsprint ingezet. Silent Tears begint als een pakkende ballad naar de 80’s-normen van Journey, dartel en raak tegelijk. Tot Fane halverwege zijn granieten keelgat opentrekt en het gesmeerde samenspel het keurmerk Dyscordia op deze track brandmerkt. Geen traantjes maar een voldaan gevoel is ons deel na deze plaat. Sluitstuk Rise and Try zet de cohesie van dit geestig gezelschap nog een laatste maal in de verf. Deze keer doen ze het niet met hun beproefde recept van overdonderende gitaarlijnen overgoten met een explosieve mix van vocals. We eindigen namelijk tegen de stroom in met een stukje a capella, Dyscordia goes Voice Male en het resultaat mag er wezen.

 

Nu zaterdag te bezichtigen in een hopeloos uitverkochte Kreun. Later dit jaar krijgen de afwezigen een herkansing op de Waregemse Metal Day en natuurlijk ook op Alcatraz. Control-Alt-NOT-Delete, dit is een dijk van een schijf.

(BG)