Korn – The Serenity of Suffering (3,5/5)
Nog steeds even relevant als maïskorrels in een chili con carne
We waren amper vijftien jaar oud en naast Black Fuel van Channel Zero, Smash van The Offspring en guilty pleasure I Like It Loud van Marshall Masters schalde vooral Follow The Leader (1998) van Korn door onze bonkige boxen van onze slaapkamer-stereo. Het nasale stemgeluid van Jonathan Davis en de specifieke sound kenmerkend door de hakkende baslijnen van Reginald ‘Fieldy’ Arvizu zwolg ons puberende lijf volledig op. 23 jaar al zijn de heerschappen uit Bakersfield bezig en ook na enkele mindere platen zijn ze nog steeds even relevant als maïskorrels in een chili con carne.
Op The Serenity of Suffering, hun twaalfde worp, probeert Davis de moeilijke momenten in zijn leven als lijdend voorwerp een plaats te geven. Met een sterke achterhoede James ‘Munky’ Shaffer (gitaar), Ray Luzier (drums), Fieldy (bas) en Brian ‘Head’ Welch – die sinds 2013 na een Christelijke ‘omweg’ terugkeerde naar de vertrouwde kolf – kan Korn nog steeds een hardmetalen potje nu-metal naar voor schuiven. Opener Insane geeft er onmiddellijk een uitzinnige lap op. Een gemakkelijk verteerbaar refrein wordt met loeihard geschreeuw en rauwe riffs goed ondersteund. Deze song is op maat van de beter georganiseerde moshpit gemaakt. Daarna kunnen ook Rotting in Vain, die deze zomer al als eerste single werd afgeschoten, en The Hating die in het begin van de plaat staan geposteerd, een gezonde indruk nalaten. Vooral de laatste snijdt met zijn tempowissels bij momenten door merg en been. De samenwerking met Corey Taylor (Slipknot) op A Different World is er ook eentje om in te kaderen. Een instant-crowdpleaser die live door de opgehitste menigte zal meegezongen worden. Kortom is het ook daarrond dat het uiteindelijk draait, ‘having a good time with a good band’. Jammer genoeg staan er tussen de dertien stuks ook minder blinkende beestjes. Zo mochten Black is The Soul en Everything Falls Apart zeker doorverkocht worden aan formaties met muzikale bloedarmoede. Maar goed, Korn is er weldegelijk in geslaagd om terug iets te tonen dat hun klinkende naam waard is.
We zullen wel moeten terugkomen van onze tien jaar oude uitspraak dat Korn ooit even groot zal zijn als Metallica. Want daarin zijn Jonathan Davis en zijn amigos over de hele lijn niet in geslaagd. Tot volgende zomer!
(BG)