Baroness – Gold & Grey
Bokassa - Crimson Riders
The National
Rammstein -Rammstein
Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Agenda
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
02 JUL
Corrosion of Confidence
07 JUL
Ieperfest 2019
07 JUL
Cactusfestival
14 JUL
Bospop 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Kneistival 2019
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
03 AUG
Roadkill 2019
04 AUG
Lokerse feesten
04 AUG
Dranouter 2019
04 AUG
Cirque Magique 2019
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
22 FEB
The Darkness
Fotogalerij
Photo report: Goose
Photo report: Goose
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: U2 - Sportpaleis Antwerpen
Photo report: Monster Magnet
Photo report: Monster Magnet
Concert report: Parkway Drive
Concert report: Parkway Drive
Photo report: Nightwish
Photo report: Nightwish
Photo report: Life of Agony
Photo report: Life of Agony
Photo report: Midge Ure
Photo report: Midge Ure
Liberty White 2013
Liberty White 2013
RGMC xxl 2018
RGMC xxl 2018
Photo report: Nothing More
Photo report: Nothing More
Concert report: Steak Number Eight
Concert report: Steak Number Eight
Photo report: Garland Jeffreys
Photo report: Garland Jeffreys
Mastodon @ De Mast - Tothout
Mastodon @ De Mast - Tothout
Humo Rock Rally - De zwerver Leffinge
Humo Rock Rally - De zwerver Leffinge

The odd man

Een ode aan de norsheid


 

 

“Gelieve ‘Afscheid Nemen Bestaat Niet’ van ‘Marco Borsato’ af te spelen tijdens het lezen van deze column voor een optimale leeservaring”

 

Op 17 mei van dit godverdomde jaar zat ik in de zetel met mijn vrouw toen haar het wenen nabij stond. Bizar genoeg had ik ze die dag nog niet geslagen noch mentaal gekweld, dus kon ik deze emotionele status nog niet verklaren. Maar dan vertelde me ze het nieuws dat ik nooit had verwacht: Grumpy Cat heeft onze wereld verlaten. Gezien dit dier de kat is waar ik altijd van droomde breng ik deze maand een ode aan mijn ‘spirit animal’ door dé drie frustraties van de afgelopen maand op te sommen die mij nog meer grumpy hebben gemaakt dan een vroegtijdige ejaculatie.

 

Numero Uno: Game Of Thrones seizoen acht:

 

Je kan er niet naast kijken, van Newsmonkey tot HLN, van Man-Baby tot Loser-4-Ever-Virgin-Fan-Boy. Het internet is overgesatureerd met leeghoofdige meelopers die aan het b*tchen zijn over het laatste GOT-seizoen en hoe slecht het wel is, bla bla bla. En ik ben nu geen zak geïnteresseerd in al die kutmeningen. Voor mij was dit seizoen best wel OK. Ik vond het leuker toen er op donderdag geprotesteerd werd om deftigere redenen. Maar goed, de mama’s en papa’s zullen wel blij zijn dat hun kroost op donderdag terug naar school gaat en geëngageerd is in kwaliteitstelevisie. Soit, dit gegeven even ter zijde als de linkerkous na het masturberen. Terug naar de essentie!

 

Er werd zelfs een petitie gestart om dit seizoen te herproduceren. Ik zou eerder een petitie willen starten om die mannen een trap in hun poepenhol te verkopen, zodat ze, in de plaats van collectief te fanboy-zagen een collectieve prolaps krijgen. Dan hebben ze tenminste een reden om te zagen. Al die nerds kunnen er gewoon niet tegen dat de serie ten einde is en daarmee basta. Ze zijn even gefrustreerd als wanneer mama de borst wisselde voor de fles. Ze wisten toen al dat dat de laatste maal zou zijn dat ze een vrouwelijke tiet in het echt zouden aanschouwen zonder er een hoop geld voor te geven. Je zou voor minder een petitie starten om zo’n leed (weliswaar in een totaal andere vorm, maar de beleving zal voor hen vermoedelijk identiek zijn) te herbeleven.

En dan zijn er zelfs van die ‘poepgaais’ die in therapie moeten om het laatste GOT-seizoen te verwerken. Sorry, maar als je hiervoor in therapie moet, is je leven gewoonweg te goed en moet je snel eens naalden delen met heroïne-junks en je huis in brand steken. Dan heb je tenminste recht om mijn belastingsgeld te gebruiken voor therapie! Go f*ck yourself brat! Hier werd ik dus zeer grumpy van! NEXT!

 

 

Numero dos: Zwarte Zondag

 

Onvermijdelijk, de ‘Zwarte Zondag’ die België aan de grond heeft genageld. Het volk heeft de volgende generatie volksvertegenwoordigers gekozen. De winnaars en verliezers zijn gekend en ‘s maandags stond iedereen op met een Trumpiaanse kater. Facialbook was gevuld met nog meer verontwaardiging dan mijn vrouw toen ik toonde hoe “goed” ik de ramen had gelapt. Hoewel ongeveer de helft van de Vlamingen rechts en zelfs één vijfde van de Vlamingen extreem rechts heeft gestemd, is dit niet mijn grootste ergernis. Ik moet toegeven dat de vooruitzichten van een bruin hemdje met bijpassende fuck-me-botjes mij totaal niet zinnen, maar er is nog een grotere frustratie die als een donkere wolk boven mij staat te zeiken. We zien overal de verontwaardiging, maar nergens de trots. Ofwel werden massaal veel proteststemmen uitgebracht en hebben al deze anti-stemmers nu iets van “OWWW SHIIIIITT” ofwel werd er doelbewust gestemd en zijn deze rechts rakkers beschaamd om er voor uit te komen. Wat veel betekend natuurlijk… Any-nazi-how, nu mogen we “kampen” met de consequenties van onze stem. Leve de democratie!

 

 

Numero tres: teennagels

 

Waarom hebben we die kutdingen? Ze hebben geen enkel nut en net zoals mijn onkruid, blijven ze groeien. Soms groeien ze zelfs in je huid en heb je een hoop pijn en gezeik. En wat voor voordeel hebben ze? Die dingen aan je vingers zijn ergens nog handig om een sticker of dergelijke los te prutsen van al je brol, maar die teennagels … zo nutteloos als een chronische ethylafhankelijke vetzak op zondagmorgen.

 

 

Grumpy Cat, we zullen je missen. Je humeur zal in ons voortleven en wordt voor eeuwig gekoesterd. In jouw naam zal ik de mensen in mijn omgeving blijven duidelijk maken dat ik ze niet tolereer! Het ga je goed! You never walk alone!

 

Grumpy Cat, 4-4-2012° - 14-5-2019+

 

Yours Truly, The Odd Man

Meer lezen...

Cd-review: Stab – Rats//Snakes

09 APR 2019
Cd-review: Stab – Rats//Snakes


 

Stab – Rats//Snakes (4,5/5)

 

Vlijmscherp addergebroed

 

Wie H8000 zegt, denkt vooral aan optredens van Congress en Liar in aftandse achterafzaaltjes ergens te lande in het midden van de jaren ‘90. Maar de hardcore-scene van weleer is nooit echt verdwenen en maar goed ook. De ene na de andere forse formatie werd ook na de jaren negentig uit West-Vlaamse klei opgetrokken. Sinds 2006 krijgen we met de regelmaat van de klok een vlijmscherpe messteek tussen de ribben van Stab. Hun kakelverse schijf is addergebroed van het hoogste H8000 heavy hardcore niveau.

 

As Real As It Gets is meteen een statement, een loeiharde definiëring over waarvoor het Kortrijkse zestal staat. Het daaropvolgende Pura Vida houdt het tempo levendig en doet puur en onversneden door. Stab vindt de perfecte balans tussen rauwe en ‘radiovriendelijke’ hardcore. Rats//Snakes is een gebalde vuist in de lucht die door de toegankelijkheid heel wat nieuwe rekruten bij het al aanwezige legertje fans zal voegen. Propaganda zet, net voor de verkiezingen, de zintuigen nog wat scherper. We worden overspoeld met vranke lyrics en rake riffs die het ritme stevig in handen hebben. Op het moment dat we denken alles gehoord te hebben, gooit Stab hun eerste verrassing in de strijd, Black Snow. Deze strakke single, die als voorbode op de plaat werd afgevuurd, is er eentje met de allure van Terror en Madball. We betwijfelen ten stelligste dat ze met deze plaat zwarte sneeuw zullen zien. Vervolgens krijgen we meteen verrassing nummer twee voorgeschoteld. Bij Agony krijgen ze gezelschap in de studio van niemand minder dan Sal LoCoco (Sworn Enemy). Het zoveelste bewijs dat Stab niet zomaar één uit een West-Vlaams H8000-dozijn is, maar reeds doelen bereikt heeft die respect afdwingen. Ook bij Dear Nemesis en Unstoppable blijft de nijdigheid uit de boxen spatten zonder in herhaling te vallen. Thorn In My Side heeft de derde verrassing van formaat in petto. Hier wordt een heuse samenwerking met Fleddy Melculy op poten gezet. Ook al is dit niet het meest voor de hand liggende genre en zijn ze daar hoogstwaarschijnlijk ook niet naar op zoek, een beetje mainstreame aandacht kan nooit kwaad. Bij Cooking Bones is hun hoge hoed nog niet leeg. Met featuring M-Dot, een hip hop-fenomeen uit Boston, wordt een frisse rap-crossover ten berde gebracht. Het is zonneklaar dat dit niet de doorsnee hardcore-schijf is om de platenkast mee te vullen, maar ééntje die eruit springt om met weerhaakjes te blijven hangen.

 

En zo neemt Kortrijk in het zoveelste muziekgenre het Belgische voortouw om Europa en misschien wel de wereld te veroveren.

(BG)