The Sore Losers - Gracias Senor
Soulfly – Ritual
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Editors - Violence
Avenged Sevenfold - The Stage Deluxe edition
Cd-review: Stereophonics – Scream Above The Sounds
Agenda
29 NOV
The Dead Daisies
09 DEC
Clawfinger
13 DEC
Nits
29 DEC
Richie Hawtin - Kompass Club
11 JAN
Architects
26 JAN
Persistence Tour 2019
28 JAN
Monster Magnet
31 JAN
Massive Attack
03 FEB
Behemoth
20 FEB
Tears for Fears
Fotogalerij
Photo report: Roadkill Fest 2018
Photo report: Roadkill Fest 2018
Festival review: Cactus 2015
Festival review: Cactus 2015
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Sabaton @ Lotto Arena Antwerpen
Photo report: Vandenberg's Moonkings
Photo report: Vandenberg's Moonkings
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Deep Purple - Lotto Arena Antwerpen
Student Welcome Concert - 2014
Student Welcome Concert - 2014
Photo report: 10CC
Photo report: 10CC
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Sziget 2017
Photo report: Macy Gray
Photo report: Macy Gray
Mastodon @ De Mast - Tothout
Mastodon @ De Mast - Tothout
MaydayMayday Festival - Kortrijk
MaydayMayday Festival - Kortrijk
Gent jazz 10 - 11 Juli 2014
Gent jazz 10 - 11 Juli 2014
Concert report: Kamelot
Concert report: Kamelot
Photo report: 3 Doors Down
Photo report: 3 Doors Down

The odd man

Het grote sinterklaas complot


 

 

Het is weer bijna zover. De magische winterperiode waarbij alle mama's en papa's van de Benelux hun lieve, perfecte oogappeltjes een onzichtbaar “braaf zijn of anders krijg je de roe”-halsbandje kunnen aandoen. Op hun beurt stellen die voorbeeldige jongens en meisjes een peperduur, kapitalistisch lijstje op, dat de goede meneer Sinterklaas (Sint-Maarten in de Westhoek) zal brengen op voorwaarde dat ze het hele jaar door braaf zijn geweest. Zo kunnen ze triomfantelijk de ogen uitsteken van hun klasgenootjes die jammergenoeg tot de klasse der ‘helaasheid der dingen’ behoren en die zelfs omwille van de kansarme situatie helemaal geen lijstje kunnen maken omwille van de dure papierkosten! (De cara-pint-voor-sint staat daar echter vast wel iedere avond op de schouw.)

 

Ikzelf kijk nostalgisch terug naar deze periode vol pracht en praal, samen met mijn Action Man-helikopter, Thunderbirds-eiland en VHS-cassette van ‘The Lost World Of Jurassic Park’. Aan deze gloriedagen kwam echter abrupt een einde, zo rond mijn negende levensjaar. Ik kreeg het te horen van een mede gedupeerde klasgenoot. Andere kinderen kregen het te horen via een broer of zus. Nog andere kinderen vonden het opeens verdacht dat Sinterklaas Nike Air Classics droeg of kregen hun twijfels wanneer de goedheilig man al tien jaar lang bij opa op bezoek kwam terwijl opa telkens weer toevallig genoeg op de porseleinen droltroon zat.

 

Ikzelf had een ‘homeschooled’ vriendje, die op twaalfjarige leeftijd van mij te horen kreeg dat zijn geliefde Sint en Piet een verdomde leugen zijn van zijn ouders om hem mooi in het gareel te doen lopen als een hamster in zijn radje. Ik zag zijn laatste sprankeltje fantasie ontsnappen als een hevig flatuleus kontconcert na een intense Mexicaanse avond. En wie werd met alle zonden van Israël beladen? IK! Die klootzakken hadden hun bloedeigen zoon jarenlang voorgelogen, maar ik werd aanzien als de duivel in eigenste persoon. Where’s the logic in that?

 

Eénmaal dit infantiele kindercomplot aan het licht was gekomen, kwam natuurlijk al snel de vraag “wil dat dan zeggen dat we nu geen speelgoed meer krijgen?”. Gelukkig werden de meesten onder ons gerustgesteld met een positief antwoord. Face it, we waren allemaal kleine hoeren. Met het feit dat we werden voorgelogen konden we leven, zolang we nog cadeautjes kregen. Het resultaat is dat we ons jaren later als cooping mechanisme nog steeds volproppen met chocolade en nog maar eens onze VISA bovenhalen om nog meer kleren en andere brol die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben te kopen. En dit allemaal onder de kutnoemer YOLO…

 

Je ouders hebben je bedrogen en belogen, terwijl jij zelf behoorlijk gestraft zou worden moest je hetzelfde doen. Hypocrisie ten top. Toch zal ik (en ik vermoed de meesten onder ons), wanneer ik gezegend ben met het wonder der reproductie, me ook schuldig maken aan dit bedrog. Waarom? Het is leuk voor de kindjes, maar als je er goed over nadenkt is het toch vooral plezant voor onszelf. Ik vind het fantastisch om alle sinterklaasboekjes te doorbladeren en mezelf in te beelden wat mijn 10-jarige geest in dit 30-jarige lijf zou vragen aan de heilige man (gelukkig niet Roger Vangheluwe). Daarbovenop mogen wij de avond ervoor, terwijl we ons volsteken met mariatjes, chocolade en piknikken, alles klaarzetten (wees nu eerlijk, stiekem spelen we zelf nog graag met die brol). Kindjes blij, mama en papa blij, middenstand blij, iedereen blij. Het is een vicieuze cirkel van christelijk plezier. Dat we ons kinderen ‘in’t zak zetten’, nemen we er graag bij. 

 

 

The Odd Man Out!

 

Meer lezen...

Cd-review: Ty Segall & White Fence – Joy

24 JUL 2018
Cd-review: Ty Segall & White Fence – Joy


 

Ty Segall & White Fence – Joy   4/5

 

Segall en Fence zijn muzikanten van dezelfde soort. 2 mannen met een liefde voor de stoffige gitaar en een drang om te kijken wat er met dat instrument allemaal te maken valt. 6 jaar geleden resulteerde dat in ‘Hair’, een experiment waarbij ze beiden 1 helft voor hun rekening zouden nemen. Dat bleek zeer goed te klikken en hebben die plaat dan maar samen opgenomen. Nu is er dus ‘Joy’.

                                                                 

Bij Segall moet het vooruitgaan. De man produceert albums aan de lopende band (dit jaar nog ‘maar’ 1, dus was het hoogtijd voor een nieuwe worp). Die drang vinden we ook terug in de songs want slechts twee maal klokken ze af boven de 3 minuten. ‘Beginning’ maakt meteen duidelijk dat het geen album vol zware riffs zal worden. We krijgen nog wel een roffelende drum maar daarna horen we vooral veel psychedelische invloeden uit de jaren 60. De heerlijke samenzang is melodieus en doet wat denken aan de Beatles tijdens ‘Sgt Pepper’ of ‘The Magical Mystery Tour’. Ook ‘Good Boy’,  ‘A Nod’ (wat een nummer!) en ‘My Friend’ zijn van hetzelfde hout gesneden en combineren mooie samenzang met een aanstekelijke melodie.

 

Ook fantastisch is ‘Please Don’t Leave This Town’, een nummer dat suddert en beeft en een perfect spanningsveld creeërt voor de rest van de plaat (en dat allemaal in anderhalve minuut). Niet dat het anders zou vervelen want 2 tracks later zitten we al bij ‘Body Behaviour’, een perfecte samenvatting van het album: een opwindend stukje muziek, met een prachtige melodie, de typische samenzang en eindigend met een killerrif. Dat gitaargeweld wordt pas terug bovengehaald in ‘Other Way’, punky en classic Segall! Ook zijn pedalen worden hier nog eens afgestoft om het helemaal te laten ontsporen. ‘Prettiest dog’ moet dan nog volgen…. 16 seconden Punk met een grote ‘P’.  Bij de overgang naar ‘Do Your Hair’ neemt de bas het naadloos over en stuwt die het nummer lekker vooruit.

 

Is er dan geen kritiek? ‘She is gold’ is veruit het langste nummer op de plaat maar experimenteert zonder richting. ‘Tommy’s Place’ zit wat losjes in elkaar en ‘Rock Flute’ is een vreemd tussenstuk dat niet gehoeven had. Maar de conclusie lijkt me duidelijk: Beide heren doen smakelijk hun goesting en hopelijk wordt het geen 6 jaar wachten op de volgende! 

 

(Robbe Desmet)