Feeder - Tallulah 2.5/5
“Feeder is van Wales?”
Het meerendeel van de bierbuik-dertigers van vandaag zullen zich de band Feeder voornamelijk herinneren dankzij het Playstation 2-spel ‘Gran Turismo 3’. Niet lullen. Iedereen had wel een kopie of kende iemand die er eentje had (samen met Fifa’98). Geen excuus dus om niet te weten waar ik het over heb... Tenzij je die zielige loser was die niks kreeg van mams en paps natuurlijk... Nu, back to topic!
Feeder heeft al heel wat meer uitgebracht in de jaren na ‘Buck Rogers’, maar in mijn ogen en oren hebben ze de platen ‘Echo Park’ en ‘Pushing The Senses’ nooit kunnen evenaren in kwaliteit. Met een nostalgische hoop dat deze Welsh-mannen me terug zouden brengen naar de jaren zonder werk en hypothecaire lening, beluisterde ik hun nieuwste studioplaat ‘Tallulah’; de twaalfde al in het rijtje. Jammergenoeg hebben ze mijn wens amper voor de helft kunnen verwezenlijken. De eerste twee nummers van de plaat zijn structureel wel vast, maar voelen levenloos en lui aan. Een goedkope mix en weinig lagen zorgen hier voor de ondergang. Vanaf ‘Daily Habit’ is van de goedkope sound gelukkig niks meer te merken. Toch komen de nummers bijlange niet in de buurt van het oude kwaliteitswerk. Net zoals mijn jeugdliefdes Blink 182 en co, die niet de juiste evolutie konden maken tijdens hun carrière, moet ook deze band weten wanneer hun tijd gekomen is.
Gelukkig konden ‘Fear Of Flying’ en de titelsong ‘Tallulah’ de plaat nog doen drijven en redden van de verdrinkingsdood der verveling. Vooral ‘Tallulah’ klinkt meesterlijk en origineel. Een volwassen Muse-like nummer waar de Feeder-kern nog in te herkennen valt. De zang danst mooi rond de tokkelende gitaarriff en de ritme-sectie weet hoever ze kan gaan. Een must-listen!
Een andere song waar ik het nog over wil hebben is de vreemde pekingeend ‘Kyoto’. Het nummer begint als een soort Mad Max Fury Road-gebrul, slaat na 27 seconden over in een sterk experimenteel nummer, om dan op 52 seconden te switchen naar het gekende Feeder-werk. Dit alles nog eens herhalen en er een vette bridge in plakken en we hebben het nummer ‘Kyoto’. Ik kan niet toegeven dat ik het echt mooi vind, maar het heeft zeker en vast mijn interesse geprikkeld en daarom kan ik het wel appreciëren. Is dit de experimentele kant die Feeder op gaat? Een noodzakelijke evolutie voor toekomstige platen om relevant te blijven? Who knows...
This is the odd man saying: God zij dank voor de deliberaties! 2,5/5