Tool - Fear Inoculum
Killswitch Engage - Atonement
Russian Circles
Baroness – Gold & Grey
The National
Rammstein -Rammstein
Agenda
22 SEP
Inhaler
28 SEP
Devils Rock for an angel.
05 OKT
CVTCH NORRIS
10 OKT
Hugh Cornell
17 OKT
Gepetto & the Whales
17 OKT
ADE LIVE
22 OKT
Killswitch Engage
22 OKT
Angie Stone
24 OKT
Dez Mona
29 OKT
John Mayall
30 OKT
Stef Kamiel Carlens
02 NOV
RGMC XXL 2019
05 NOV
Sheila E
16 NOV
Nikki Lane
22 NOV
Agnostic Front
23 NOV
The bollock Brothers
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
02 DEC
Bokassa
03 DEC
Trixie Whitley
07 DEC
Max and Igor Cavalera
01 FEB
Editors
02 FEB
Sabaton
22 FEB
The Darkness
13 MAA
Morcheeba
Fotogalerij
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Concert report: Cactus Festival - Zaterdag
Groezrock 2016
Groezrock 2016
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Anvil @ De Kreun - Alcatraz club show
Play & Produce - Gent Vooruit
Play & Produce - Gent Vooruit
Photo report: Life of Agony
Photo report: Life of Agony
Concert report: Uncle Acid and The Deadbeats @ Trix
Concert report: Uncle Acid and The Deadbeats @ Trix
Photo report: Alcatraz Club Show:  Wizz Wizard - Y&T
Photo report: Alcatraz Club Show: Wizz Wizard - Y&T
Festival aan zee
Festival aan zee
Alcatraz 2013
Alcatraz 2013
Cult Corner: Letz Zeppelin
Cult Corner: Letz Zeppelin
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Meuris - Schouwburg Kortrijk
Concert report: Jeff Beck
Concert report: Jeff Beck
Photo report: Paradise Lost @Trix
Photo report: Paradise Lost @Trix
Paaspop 2014
Paaspop 2014

The odd man

Van Black Flag naar Yellow Flag


 

 

De Festivalposter anno 2019

 

“There is a special place in hell for people who waste good festivals”

 

Er is geen ontkomen aan. Ik word ouder en dat begin ik te merken aan de evoluerende omgeving rondom mij. Eindelijk snap ik de stress der vooruitgang die mijn grootouders voelden als ze voor de eerste keer een computer zagen. Ik beleef nu hetzelfde verhaal, maar met andere personages in de hoofdrol.

 

In mijn jeugdige jaren gooide de festivalorganisatie alle frisdrankdopjes weg. Zo kon je geen drank opsparen om te kamperen op de eerste rij van de main stage. Uiteraard smokkelden we er van thuis mee naar binnen, maar zelfs daarop maakte de Pukkelpop-organisatie jacht. Het was makkelijker om wacky tabacky binnen te smokkelen dan een Fanta-dopje. Hoe absurd het ook klinkt. Maar de tijden veranderen. De focus ligt nu op vlaggen, meer bepaald op “collaboratievlaggen”. Deze heksenjacht was hét hoogtepunt van het nieuws, naast de geboorte van de aardslelijke panda-tweeling in Pairi Daiza (#cute). Nu we enkele weken later zijn en ik mijn maandelijkse mening op Dump mag uitbrengen, kan ik mij alleen maar aansluiten bij Family Guy’s Peter Griffin: “Oh My God, Who The Hell Cares?!”

 

Al dat stupide gelul en vlaggengezwaai over cultuurstrijd hier en charmeoffensief daar maakt me misselijk. We zijn allen evenzeer Belg, als West-Vlaming als inwoner van Kortrijk of Wevelgem. What’s next? Een vlagje voor de identiteit van de inwoners van ‘de Lange Munte?’ Heel deze identiteitsdrang is compleet nutteloos. Bovendien worden al deze vlaggen snel opgeborgen en vervangen door de Belgische drapeau wanneer de voetbalgekte terug uitbreekt, één van de zeldzame momenten waarop we harmonieus kunnen samenleven.

 

Hoe is dit toch mogelijk? Is dit uit verveling, onvermogen om rationeel te denken of beide? Wat zijn we toch een zielig zooitje. Ik ging naar de festivals voor de muziek, niet voor de politiek. Voor je het weet staat er volgend jaar een Politico-dome naast de main stage. “Volg alle politieke debatten in de Politico-dome, links van de Humo-tent.” Wat ben ik blij dat ik dit allemaal ontgroeid ben of kon het mijn generatie gewoon allemaal geen kersen schelen?

 

Het is allemaal gewoon niet relevant, want tijdens al deze heisa rond een stom vlagske, staan ook de F*CKING longen van de F*CKING wereld in brand. Niemand zal lullen over welke vlag dan ook, wanneer we stikken in onze eigen atmosfeer. (Je weet natuurlijk nooit, er lopen nu éénmaal veel debielen rond dezer dagen. Je zal wel zien wanneer Trump wordt herverkozen). I know, I know, er zijn zogezegd minder bosbranden dan andere jaren, maar het ontbossingsbeleid van de Trump van de Tropen is bijzonder alarmerend. Als we nog eens tien procent van het Amazonewoud verliezen brengt dit een onomkeerbare kettingreactie teweeg, die het Amazonegebied zou omtoveren tot een savanne. Maar first things first: laten we eerst onze tijd verspillen aan het voeren van een compleet nutteloze en van de pot gerukte discussie over een stomme vlag...

 

Voor ik het vergeet: Anuna, jammer dat zoiets infantiels is gebeurd, maar je hebt jezelf in de spotlight gezet. Wat had je verwacht? En aan de hoogbegaafde flesplassers: zijn jullie gewoon dom of is dit de maximale capaciteit van ontwikkeling waar jullie thuis van genoten hebben?

 

This is The Odd Man Saying: Wat is er gebeurd met de intelligente gematigdheid.

Meer lezen...

Cd Review: Leo Kottke - My Feet Are Smiling

21 AUG 2019
Cd Review: Leo Kottke - My Feet Are Smiling


 

Leo Kottke - My Feet Are Smiling (4/5)

 

“Leo, Leéeooo... Iedereen houdt zijn bakkes wanneer Leo Kottke speelt!”

 

Tot op heden zijn er twee momenten geweest dat ik stikjaloers was op mijn vader. De eerste keer wanneer hij erfde van zijn dode ouders en de tweede keer toen hij met pensioen ging. Dat laatste is enkele weken geleden gebeurd, uiteraard met bijhorend feest. Een aangenaam gesprek met de rijpere overburen resulteerde als snel in een uitwisseling van muzikale kennis. Er rezen echter enkel vraagtekens wanneer de desbetreffende vrouw het over ‘Leo Kottke’ had. De dame kwam al snel aandraven met een live EP van Kottke, getiteld ‘My Feet Are Smiling’ en de opdracht om die zeker eens te beluisteren.

 

De matig amusante hoes gevuld met 180 gr vinyl bleef even onaangeroerd bij mij thuis liggen, tot ik besliste om er toch maar eens werk van te maken. Met mijn ‘Swiffer Duster’ in de hand legde ik de plaat op. Wat volgde was een ongeswifferd huis en een stomverbaasde, kersverse Kottke-fan in de zetel.

 

Tweemaal heeft deze plaat van kant A naar B gedraaid. De gitaarkunst van Leo, een duidelijke fingerpicking stijl die zowel blues, jazz als folk bevat, is zo veelzijdig als de emoties van een vrouw tijdens de menopauze: van dromerige Dylan-riffs tot top bottleneck gespeel waar zelfs Seasick Steve nooit aan zal kunnen tippen. De focus ligt duidelijk op het muzikale en de bron waar deze rivier ontspringt, ligt vast ergens in de buurt van de delta blues. Soms worden we getrakteerd op een honingzoete stem, die ons het gevoel geeft dat we in een western beland zijn. En dit allemaal door een gast die gedeeltelijk doof werd, toen hij als kind wat te dom deed met een firecracker. Liefste kinderen, speel dus enkel met die dingen als je een goede gitarist wil worden (no guarantee though). *

 

‘My Feet Are Smiling’, dat het levenslicht zag in ‘73, start met ‘Hear The Wind Howl’. Een prachtige nummer die mij aan de zetel kluisterde. Andere parels die mijn Swiffer twee uur lang op dezelfde tegel lieten liggen zijn ‘June Bug’, een soort funky Seasick Steve-ish nummer, ‘The Fishermen’ (één van de beste 2:43 minuten van mijn leven!), waar Eddie Vedder waarschijnlijk de volledige soundtrack van ‘Into The Wild’ op baseerde en ‘Easter’. Het razendsnelle vingerwerk is op sommige momenten echt verbazingwekkend. Zijn echtgenote is vast gelukkig met dit talent, als je begrijpt wat ik bedoel. Indien niet geef ik je een hint: Finding Nemo.

 

Leo Kottke heeft nog tot 2005 platen uitgebracht. Ik heb dus nog veel luisterwerk voor de boeg. Ik geef je alvast ‘My Feet Are Smiling’ om te ontdekken. Mijn advies: play, listen, turn and repeat. Voor de digitale luisteraars, gewoon repeat is voldoende.

 

This is The Odd Man saying: If your feet start smiling at you, go see a dokter. Get professional help.

 

* Dump Magazine is niet verantwoordelijk voor wat je debiele nageslacht uitvreet. Don’t blame us. Leer die mormels zelf opvoeden, achterlijke trut.