Brutus - Nest
In Flames - I, the Mask
Rival Sons - Feral Roots
Balthazar – Fever
The Sore Losers - Gracias Senor
Behemoth - I loved You At Your Darkest
Agenda
22 APR
Novastar
23 APR
Paaspop 2019
30 APR
Bonzai Awards
03 MEI
Brides of Lucifer
04 MEI
Bonzai Ardennes : Retro Camp
04 MEI
Headbangers Ball Fest
10 MEI
Pro-Pain
28 MEI
Trixie Whitley
02 JUN
Vestrock 2019
08 JUN
Werchter Boutique
09 JUN
Hello Festival
16 JUN
Metallica
17 JUN
Deadland Ritual
18 JUN
Tool
23 JUN
Graspop 2019
23 JUN
Hellfest 2019
29 JUN
Grensrock 2019
30 JUN
Werchter 2019
14 JUL
Sjock 2019
14 JUL
Bon Jovi
21 JUL
Melt 2019
27 JUL
Love Family Park
04 AUG
Lokerse feesten
11 AUG
Alcatraz 2019
11 AUG
Voltage Festival 2019
13 AUG
Sziget 2019
18 AUG
W-Fest 2019
22 OKT
Angie Stone
23 NOV
H8000 Hardcore H8000 Book
Fotogalerij
GENTJAZZ 2015 Dag 2
GENTJAZZ 2015 Dag 2
Photo report: Nothing More
Photo report: Nothing More
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge
Photo report: JX2BIG-APE / Odyssee & Good Company @ Cactus Brugge
Mamma Mia
Mamma Mia
Photo Report: Antwerp Metal Fest
Photo Report: Antwerp Metal Fest
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert Review: Headbangers Ball fest 2015
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Concert report: 25 Jaar Den Trap
Photo report: Mudi - De Staat
Photo report: Mudi - De Staat
Afro C Festival 2015
Afro C Festival 2015
Photo report: Stone Sour
Photo report: Stone Sour
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Fi:hP 2015 - Oudenaarde
Concertreport: The Bootleg Beatles
Concertreport: The Bootleg Beatles
Photo report: Steve Winwood
Photo report: Steve Winwood
Concert report: Joost Zweegers
Concert report: Joost Zweegers

The odd man

Een kleintje met andalouse


 

“Go Go Power Politiestaat, Na na na na na”

 

Het vijftien kilometer lange stukje Wilde Westen bestaande uit asfalt en vogelpoep dat van Ieper tot Kortrijk loopt, beter bekend als één van de vele ingrediënten van een Snickers reep, de A19, werd in de laatste maanden beter getemd dan het collectief van de Noord-Koreaanse bevolking. Door middel van trajectcontrole heeft Big Brother er voor gezorgd dat dit stukje snelweg niet meer zo snel is. Natuurlijk brengt dit gebeuren het alom bekende fenomeen teweeg: luid protest door alle wegmisbruikers die er te vinden zijn in dit kleine, maar vooral oordelende, landje der achterlijkheid. Nu even kort mijn relaas na enkele maanden deze route te berijden.

 

Sinds ze deze trajectcontrole hebben neer geplant kan je daadwerkelijk je cruisecontrol op honderdtwintig flatussen per uur zetten en lekker mee cruisen met de rest van onze gespitste spitsmensen. Opvallend minder cowboys die met hun ego de weg opeisen en tevens een daling van linkse plakkers en dus een stijging van rechtse rakkers. Het resultaat is verbluffend en aangenaam: rustiger en bijna stressvrij rijden. Wanneer je echter de eerste afrit van Menen achter je laat, en dus ook de hele trajectcontrole, start terug de lancering van Mario Karts. Dit uiteraard gepaard gaand met de nodige stress, remlichten en bovenal debiele manoeuvres. Ik concludeer dan maar dat dergelijke maatregelen verder uitgebreid mogen worden. Maar ik voel de bui al hangen: de debiele zakken van onze maatschappij die al dit ge-politiestaat teweeg hebben gebrachten, zullen me op mijn donder geven om zo’n uitspraken neer te pennen. Zucht, eye roll.

 

Van het moment dat ergens een flitspaal of trajectcontrole wordt geplaatst of een alcoholcontrole wordt georganiseerd, zijn die kinderlijke, mongoloïden er om hun afgezaagde en gestandaardiseerde zever op Facial-Book te posten. “Ze (de staat) hebben weer meer geld van de werkende man nodig!”, “Het is om ons te pesten!”, “Zou de politie niet beter boeven pakken, in plaats van hun zakken te vullen?”. Maar als je er eigenlijk goed over nadenkt, moeten wij niet boos zijn op de staat, maar op al die randdebielen zelf. Moest iedereen zich nu eens gedragen, waren dergelijke maatregelen totaal overbodig en konden we nog eens gas geven wanneer er echt een noodgeval is (zoals wanneer je van de frituur komt). Maar nee, door deze idioten die te narcistisch zijn om te beseffen dat zij dit net veroorzaken moeten we allemaal koude en slappe frieten met lauwe mayonaise fretten. En dan is de regering (waar ze trouwens zelf op hebben gestemd) kop van jut. Maar wat verwacht je nu zelf? Zoals in de gemiddelde kleuterklas kunnen de meesten onder ons niet eens proper eten noch schijten, dus moet vadertje staat ons helpen door onze handjes vast te houden en onze vleesjes te snijden. Want laat ons eens doen zonder enig toezicht, en om de haverklap rijden we zo zat als een kanon een halve lagere schoolklas naar de fritz.

 

Dus de volgende keer dat iemand van de “vrienden” afkomt met “Die pipo’s van de lokale ombudsdienst hebben me weer een boete gegeven, omdat ik negentig reed in de bebouwde kom. Hebben ze niets beter te doen met bla bla bla…” moet je vooraal niet mee praten. Weet dat zij net het probleem zijn en wij de oplossing. Neem ze dus mee naar buiten, snij hun keel over, plas in de wonde en laat ze achter om te rotten op de grond. Richt je woede op de juiste mensen en dan kunnen we misschien het tij doen keren en binnen enkele jaren terug warme frieten met koude mayonaise eten!

 

This is The Odd Man saying: Als je niet akkoord bent met mijn mening, kan mij dit eigenlijk niet veel schelen.

 

Meer lezen...

Cd review: Dyscordia – Words in Ruin

27 FEB 2016
Cd review: Dyscordia – Words in Ruin


 

Dyscordia – Words in Ruin (5/5)

 

Geen woorden, maar daden

 

Dyscordia is not your regular metalband, laat dat duidelijk zijn. Deze zeskoppige formatie is niet zomaar één van de dertien uit een West-Vlaams dozijn. Guy, Stefan, Piet, Martijn, Wouter en Wouter hebben op zes jaar tijd een hoofdrol opgeëist binnen het Belgische metalwereldje en daarbuiten. Na de EP Reveries en hun debuut-LP Twin Symbiosis, die beide heel goed ontvangen werden, volgt nu Words in Ruin. De plaat ruïneert daadkrachtig de concurrentie, als die er al is, en laat ons sprakeloos achter.

 

Op de korte intro, Templum Creationis, kan je meteen een wolkenkrabber van honderd verdiepingen bouwen. De zintuigen worden met een ongedwongen gitaarspel geprikkeld en op scherp gezet. De prelude gaat naadloos over in Harlequin’s Grief, een eerste afgemeten loeier van formaat die ook live zeker op heel wat bijval zal kunnen rekenen. Bij ons bleef deze statige song al na één luisterbeurt hangen in ons achterhoofd als een rondhuppelend harlekijntje. Er staat geen maat op en dat is fijn om horen. Bail Me Out gaat iets driester tekeer en werkt zeer bevrijdend op onze gemoedstoestand. Lange tot in de puntjes uitgewerkte riffs worden prominent op de voorgrond geplaatst. De zeer uiteenlopende gezangen van frontman Piet Overstijns en gitarist Stefan Segers worden gedwee afgewisseld en kruiden de mélange van verscheidene metalgenres gepast af. Reveries en A Perfect Day gaan met de nodige dynamiek en gedrevenheid door op het zelfde elan. Dit is niet zomaar je dagelijkse portie metal na het middageten, deze heerschappen zijn veel meer dan dat. Dyscordia is een band met inhoud die weet waarvoor het staat en waar het naartoe wil. Bij Sacred Soil of Souls worden de lichten gedimd en de kandelaars met kaarsen aangestoken. Deze ingetogen streep folkmetal past perfect in dit plaatje en laat de vlammetjes sierlijk meekronkelen. Wow met de w van wereldklasse werd al menig malen geponeerd. The Masquerade toont met een dolle dubbele basdrum onmiddellijk zijn ware gelaat. De ritmewissels zijn niet meer bij te houden en we worden ondergedompeld in een kuip vol Rhapsody-zeep en Dream Theater-schuim. Twee bands die met de ogen dicht zouden tekenen om Dyscordia als voorprogramma te mogen hebben. Daarnaast willen we nog een dikke pluim in de lange haren van lead-gitarist Guy Commeene vlechten voor het puike artwork.

 

Wow!

 

(BG)