Seether - Si Vis Pacem Para Bellum
Reckless! - Not As Think As You Drunk
Valkyrie – Fear
BEAR – Propaganda
Elder - Omens
Nightwish - Human. :II: Nature.
Agenda
10 OKT
Sound of Noise 1
19 OKT
Peter Hook
29 OKT
Kensington
29 MEI
Waregemse Metal Day 2021
29 MEI
Annisokay
15 AUG
Alcatraz 2021

The odd man

Social Suicide slak: Tweet er over


 

 

“De Ariolimaxslak heeft de kleinste penis van het dierenrijk (in verhouding tot zijn lichaam) en is tevens Hummer-geel #geentoeval ”

 

Een nieuwe maand, een nieuwe coronagolf en een nieuwe column. De deadline voor deze column heb ik met meer dan een week gemist. Hierbij bied ik mijn onoprechte excuses aan aan mijn hoofdredacteur en mijn drie lezers (mijn vrouw, mijn mama en een seniele nachtcollega met een abonnement op De Tijd). Ik kan mijn lakse gedrag echter perfect verklaren aan de hand van twee zaken.

 

Ten eerste ‘Zelda Breath Of The Wild’ op de Nintendo Switch(ehm). Wie een beetje gaming-minded is, zal met dit eerste excuus al voldoende hebben om mij te vergeven.

 

De tweede reden is een compleet verlies van alle oriëntatie betreffende tijd en ruimte en dit ten gevolge van een sociale zelfmoord, bij zowel mijn vrouw als ik. Een familiedrama als het ware. Hoewel noch mijn vrouw, dochter, als ik hier geen graatje hinder van hebben ondervonden, hoe paradoxaal dit ook mag klinken. Ons volledig distantiëren van alle sociale media als smoelboek en instafuck, is iets wat al langer in onze gedachten huis hield. Maar zoals een dertigjarige maagd keuzestress zou hebben in een bordeel, hadden wij ook onze twijfels. Het FOMO-fenomeen stond ons aan te staren met dezelfde blik als de hond die de rest van het worstenbroodje wil oppeuzelen. Uiteindelijk hebben we dan toch maar het broodje opgepeuzeld en die hond een dreun op zijn kont gegeven. Behalve een langere batterijduur en een verlies aan methoden om mensen te negeren, heb ik er nog niks van gemerkt. En die hele FOMO is toch maar paardenpoep. Geen enkel verschil. Ik heb nog steeds geen vrienden, niemand vindt wat ik aan het doen ben leuk en ik word nog steeds niet uitgenodigd op evenementen. Misschien heeft dat rondzwaffelende virus hier ook wel wat mee te maken...

 

Mijn social suicide heeft verschillende motieven. Van frustraties rond debiele mensen die zaken posten die even zinnig zijn als een tomaat die een goede vorm van thuisisolatie is, tot al die politieke framing shit, die via algoritmische reclame in mijn strot wordt geramd. Het onderscheiden van fake news van the real deal is moeilijker geworden dan liggend schijten. Het is zelfs al een uitdaging geworden om advertenties en artikels van elkaar te onderscheiden. Het is trouwens uit voldoende onderzoek gebleken dat excessief gebruik van sociale media een negatieve vervorming van je (kritisch) denkvermogen teweeg brengt. We worden allemaal gemanipuleerd, zonder glijmiddel en in de poep van onze geest! Dit alles om bevestiging te krijgen van mensen die we amper kennen om zo een kortstondige dopamine-shot te krijgen. De grootste beweegreden om deze platformen te verlaten is echter dat ik weiger Zuckerbergs’ businessmodel te steunen. Deze ‘minion of the antichrist’ kiest enkel de kant van het geld. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven, maar moreel gezien wringt het schoentje toch. Gezien tonnen geld binnenrolt via advertenties, kan het Mark niks schelen of deze waarheidsgetrouw zijn of niet. Klant, in dit geval de adverteerder, is koning. De schade die hier al mee werd aangericht is enorm. Trump is aan de macht en nu staat iedereen te lachen met Kanye en zijn debiele uitspraken tijdens zijn legendarische verkiezingscampagne. Nu, de kans dat hij zal verkozen worden is even klein als de micropenis van een Ariolimaxslak met dwerggroei. Laten we toch niet te veel lachen, want we stonden ook hartelijk te lachen met Trump...

 

Uiteindelijk hebben de VS het nog zo slecht niet met Trump. Zij hebben tenminste een regering. Op dat vlak hebben wij enkel records. 

 

This is the odd man saying: Formateren, formateren, wie zijn best doet zal het ...

 

 

 

Meer lezen...

Cd review: Dyscordia – Words in Ruin

27 FEB 2016
Cd review: Dyscordia – Words in Ruin


 

Dyscordia – Words in Ruin (5/5)

 

Geen woorden, maar daden

 

Dyscordia is not your regular metalband, laat dat duidelijk zijn. Deze zeskoppige formatie is niet zomaar één van de dertien uit een West-Vlaams dozijn. Guy, Stefan, Piet, Martijn, Wouter en Wouter hebben op zes jaar tijd een hoofdrol opgeëist binnen het Belgische metalwereldje en daarbuiten. Na de EP Reveries en hun debuut-LP Twin Symbiosis, die beide heel goed ontvangen werden, volgt nu Words in Ruin. De plaat ruïneert daadkrachtig de concurrentie, als die er al is, en laat ons sprakeloos achter.

 

Op de korte intro, Templum Creationis, kan je meteen een wolkenkrabber van honderd verdiepingen bouwen. De zintuigen worden met een ongedwongen gitaarspel geprikkeld en op scherp gezet. De prelude gaat naadloos over in Harlequin’s Grief, een eerste afgemeten loeier van formaat die ook live zeker op heel wat bijval zal kunnen rekenen. Bij ons bleef deze statige song al na één luisterbeurt hangen in ons achterhoofd als een rondhuppelend harlekijntje. Er staat geen maat op en dat is fijn om horen. Bail Me Out gaat iets driester tekeer en werkt zeer bevrijdend op onze gemoedstoestand. Lange tot in de puntjes uitgewerkte riffs worden prominent op de voorgrond geplaatst. De zeer uiteenlopende gezangen van frontman Piet Overstijns en gitarist Stefan Segers worden gedwee afgewisseld en kruiden de mélange van verscheidene metalgenres gepast af. Reveries en A Perfect Day gaan met de nodige dynamiek en gedrevenheid door op het zelfde elan. Dit is niet zomaar je dagelijkse portie metal na het middageten, deze heerschappen zijn veel meer dan dat. Dyscordia is een band met inhoud die weet waarvoor het staat en waar het naartoe wil. Bij Sacred Soil of Souls worden de lichten gedimd en de kandelaars met kaarsen aangestoken. Deze ingetogen streep folkmetal past perfect in dit plaatje en laat de vlammetjes sierlijk meekronkelen. Wow met de w van wereldklasse werd al menig malen geponeerd. The Masquerade toont met een dolle dubbele basdrum onmiddellijk zijn ware gelaat. De ritmewissels zijn niet meer bij te houden en we worden ondergedompeld in een kuip vol Rhapsody-zeep en Dream Theater-schuim. Twee bands die met de ogen dicht zouden tekenen om Dyscordia als voorprogramma te mogen hebben. Daarnaast willen we nog een dikke pluim in de lange haren van lead-gitarist Guy Commeene vlechten voor het puike artwork.

 

Wow!

 

(BG)